Özden Yolagiden Yazıları

22 Ağustos Çılgın Projesi

2011-09-27T05:14:00.001-07:00

Türkiye’de değişik alanlarda yürürlüğe giren kısıtlamalardan İnternet’te nasibini aldı. İnternet ülkemiz için aşırı özgürlükçü bir ortamdı ve bir kısım insanı rahatsız etti! Anlaşılan o ki; birbirinden farklı İnternet sitelerini yasaklayarak ahlak erozyonunun önüne geçilememesi karşısında çaresiz kalan iktidar çareyi 22 Ağustostan itibaren interneti filtrelemede bulmuş.

Bazı kelimeler temel alınarak yapılacak olan uygulamaya göre kullanıcılar dört değişik paket seçmek zorunda kalacak. Filtrelenmiş kelimeler arandığında veya bu tarz sitelere girilmeye çalışıldığında Telekom filtresi ilgili birimleri uyaracak! Bunun adı “ileri demokrasilerde” sansürdür. Bu düpedüz fişlemedir! Korkutma, kısıtlama, cezalandırma gibi basit yaptırımlarla halkı yıldıran klasikleşmiş baskı tekniği bu ülkede hala varlığını koruyor! Türkiye’de egemen güçler her zaman halkın ne okuyacağına, ne giyeceğine, ne yiyeceğine hatta kime oy vereceğine bile karar vermeye çalışıyorlar. Bu, Mussolini devrinden kalma bir uygulamadır.

İnternet Amerikan askerlerinin iletişimi için tasarlandı ama kısa zamanda tüm dünyada günümüzün en önemli iletişim aracı oldu. Artık herkes iletişimini dünyayı saran ağlar üzerinden yapıyor. Siyasiler, pazarlamacılar, gazeteciler dahil toplumun her kesiminde kullanılıyor. Hatta İnternet üzerinden propaganda yapanlar referandumda “yetmez ama evet” bile demişlerdi. O kadar yani!

İnternetin ne olduğunu bile bilmeyen bir anlayışın hazırladığı paketlerden birisi sadece Türkiye’deki sitelere giriş için hazırlanmış! Ne komik. Ne zavallıca! Çünkü İnternet dünyayı küçük bir köy haline getiren sınır ve zaman tanımayan bir iletişim aracı. Sadece Türkiye’deki sitelere girilecekse internet’e ne gerek var?

Merak ediyorum, İnternet denince bazılarının aklına sadece sapıklık mı geliyor? Eğer öyleyse bu tarz insanları uzun süreli tedavi bile kurtaramaz! İnternet günümüzün en önemli iletişim aracı. Yandaş, muhalif, komünist, faşist, çevrecisinden inşaatçısı iletişim için İnternet kullanıyor. Diyelim ki; Porno siteleri baz alarak İnternet’e filtre getirildi? Peki, porno yıldızlarının cirit attığı Twitter ne olacak? O da mı kapatılacak? Yasaklamanın sonu yok ki!

Porno ve seks içerikli kelimeler baz alınarak halkın özgürlüğü elinden alınıyor ve bu kısıtlama halk için yapılıyor! Yani egemen güç yine halkın mutluluğunu düşünüyor ve onlar adına en iyisini karar veriyor!

İnsan düşünmeden edemiyor; Oyuncak bebeklerden etkilendiğini açıklayan tarikat lideri İnternette hangi sitelere giriyordur acaba? Dekolte giyinen kadının tacizi hak ettiğini söyleyen Profesör (!) hangi İnternet sitelerini daha çok ziyaret ediyordur?

Siyasal iktidar içkiyle başlayıp başka alanlarda devam eden kısıtlama ve yasaklamalar yerine eğitim kalitesinin nasıl arttırılabileceğine kafa yormalı. İşsizliğin nasıl giderileceği konusunda çareler aramalı! Halkın bireysel özgürlükleri üzerinden topluma yön vermek gibi çağdışı uygulamalar yerine yaşını başını almış sokaktaki tacizci pornocularla uğraşılmalı, çürüyen toplumsal değerlerin nasıl giderileceği düşünülmeli. Dekolteli-dekoltesiz kadına küçük-büyük çocuğa, erkek-kadın demeden tüm yaşlıya, tavuk, köpek, at, eşek demeden hayvana bile tecavüzde bulunan sapıkların bu ülkedeki varlığı İnternet sayesinde değildir.

Her şey dönüp dolaşıp halkın siyasi duyarlılığına ve seçim tercihlerine bağlanıyor. Bu ülkeyi bilinçli seçmen tercihleri kurtarır. Baskı ve yasaklamadan medet umanlara verilen her oy baskı ve yasaklamanın destek bulduğunun işaretidir. Kısacası, bu ülkeye hep kısıtlamayı uygun gören anlayış hep "büyük başarı" kazanıyorsa nice 22 Ağustos’lar layıktır bu ülkeye. Hiç kimse kusura bakmasın... 22 Ağustos’ta başlayacak olan yasaklamalar bu ülkeye az bile… Destekliyorum. Yetmez ama yine de evet.

SON SÖZ:

Bu ülkede ne yazsan boş… Okumanın beş para etmediği bir ülkede yazmak zengin sporudur.

Bu yazı 05 Mayıs 2011 Perşembe günü haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Mutluluk Nedir Sizce?

2011-09-27T05:12:00.000-07:00

Hiç düşündünüz mü?
Mutlu musunuz gerçekten…
Veya mutluluk nedir sizce?

İstediğiniz hayatı yaşayabiliyor musunuz?
Kaçınız hayaliniz olan işi yapıyorsunuz?

Hayatın günlük koşuşturması içinde kendinize ne kadar vakit ayırabiliyorsunuz?
Kitap okuyacak kadar “boş vaktiniz” kalıyor mu?

İstediğin okullara gitmek, istediğin bölümden mezun olmak mıdır mutluluk? Ev, araba, yat, kat sahibi olmak mıdır sizin için mutluluk… Türlü engellerin arasında, yapılması gereken ama bir türlü bitmeyen işlerin içinde, tamamlanması gereken hizmetler, ödenmemiş borçlar varken, insan neyin peşindedir. Sahi ne için yaşar insan?

Kıskançlıkların içinde, kötülerin, kötülüklerin içinde iyimser kalabilmek midir mutluluk.
İşinizi elinden almaya çalışan kıskanç arkadaşların arasında işinizi yapmaya çalışmak mıdır hayat... Bu hayatın içinde mücadeleden az yara alarak kurtulmak mıdır mutluluk?

Yüzünüz gülüyor ama içiniz ne diyor bu duruma. Arkanızdan demediğini bırakmayanlar, yüzünüze sahte tebessüm kondurduğunda içinizdeki fırtınayı dindirmek, mutluluk yolculuğunda işinize yarar mı?

Yapay sevgilerin, sahte dostlukların arasında can çekişirken insanlık, hangi insan gerçekten mutluluğu dibine kadar yaşar! Birisinin gözyaşı diğerini mutlu ederken mutluluk hangi gözyaşında gizlenmiş olabilir ki! Mutluluk bir amaç mı, bu amaca hangi yoldan gidilebilir? Kim nasıl tamamlar yolculuğunu?

Televizyon izlemek mi, yemek yemek mi, tuttuğunuz takımın oynadığı zor maçı kazanması mı yoksa! Yaşadığınız ve içinde ölmek istediğiniz, sevdiğiniz şehrin gelişmesi mi? Çok şükür "karnım doydu" diyebilmek mi mutluluk… Para biriktirmek mi, yatırım yapmak mı, emekli olmak mı yoksa... Sağlıklı olmak ve sağlıklı yaşamak mı mutluluk!

Bir işi elde etmek için çok istemek ve torpil gibi birincil gerekli bir sebepten dolayı “hayalini kurduğunuz” işi elde edememenin kahredici sıkıntısını tevekkül içinde kadere bağlayarak yok edebilir misiniz? Topu “kısmet”e atmak mutlu eder mi yani?

Anne-baba olmak başlı başına bir mutluluk belki de! Çocuğun güler yüzü mutlu etmeyi başarıyor, unutturuyor her şeyi! Çocuğun hastalığı unutturuyor dünyanın tüm dertlerini, kederlerini… Sanıyorsunuz ki; en büyük derttir başınızdaki… Peki, bir koşturmaca içerisinde çocuğunuzun büyüdüğünü bile görememek mutluluk oyununun neresindedir? Çocuğunuzla en son ne zaman güle oynaya koştunuz, parklarda sallandınız.

Hiç düşündünüz mü?

Bir anlık bile olsa mutlu musunuz gerçekten… Yoksa “mutluymuş” gibi yapanlardan mısınız?

Bu yazı 21 Nisan 2011 Perşembe günü haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Noter

2011-09-27T05:10:00.000-07:00

Türk siyaseti üçüncü sınıf bir ülkenin siyaset dünyasını yansıtıyor. Milletvekili olabilmek için çok önemli şartlara gereksinim yok. Ne de olsa kaderiniz parti başkanının inisiyatifine kalmış. İşte bu günlerde hemen her yerde parti başkanının iki dudağının arasından çıkan ve parti meclislerince onaylanan listeler tartışılıyor. Kısacası parti başkanının istediği isimleri seçim adı altında bizler “noter” görevi ile onaylamış olacağız. Bize düşen görev bu maalesef!

CHP’nin Ergenekon sanıklarının bazılarını listeye koymasının eleştirilecek bir tarafını göremiyorum. Bu kişilerin suçlu bulunduğunu tescil eden mahkemelerce sonuçlanmış bir dava ve karar yok. Üstelik Ergenekon sanıkları arasında başvuru yapanların hepsini aday göstermemesi CHP’nin bu konudaki seçiciliğini ve hassasiyetini gösteriyor.

Parti içi demokrasi

29 ilde ön seçim yapan CHP’nin parti içi demokrasiye daha sadık kaldığını görüyoruz. AKP temayül yoklamaları yaptı ama bu sonuçlar listelerde belirleyici olmadı. Mesela Mersin’de yapılan temayül yoklamasında birinci sırayı Fatih Kısa büyük farkla almasına rağmen aday listede yer bulamadı. K.Maraş’ta yine büyük oy farkı ile birinci seçilen Sıtkı Güvenç listede kendisine ancak altıncı sırada yer bulabildi ki; seçilmesi mucize ötesidir.

Tüm bunlara rağmen televizyonlarda, gazete köşelerinde, twitter'da, facebook'ta, her yerde konunun merkezinde CHP var! 336 sandalye sahibi AKP’de bir kısmı parti yöneticisi ve bakan olmak kaydıyla mevcut grubun %56‘sına denk gelen 185 vekil çizik yemiş. 101 MV sahibi olan CHP’de bu sayı 55. AKP’den milletvekili adayı olmak için 5.600 kişi başvurmuş! CHP'ye 4.200 kişi...

Herkes CHP'de listeye giremeyenlerden bir küskün hareketi yaratma peşinde! Hatta kerameti kendinden menkul bazı köşe yazarları Baykal ekibi olarak bilinen eski vekillerden yeni bir parti yaratma hayali peşinde. Gözlem yetenekleri tıpkı hafızaları gibi sıfırın altında! AKP yerel seçimlerde çoğu belediyeyi bazı milletvekilleri dahil, yerel seçimlerde aday yapılmayan adayların başka partilerin adaylarını desteklemesi sonucu kaybetti.

AKP bazı kentlerde çok zorlanacak

Mesela yerel seçimlerde hüsrana uğrayan AKP kurmayları İzmir, Mersin ve Antalya gibi illerde kaç milletvekili çıkarabileceklerini hesap ediyorlar, merak ediyorum. Mesela Diyarbakır'da birinci sırayı meclise gönderecekler mi? Mesela 12 Haziran seçimlerinde kaybetme olasılığı yüksek bir il olan Şanlıurfa'dan Zülfükar İzol, A.Eşref Fakıbaba ve İbrahim Tatlıses gibi rakipleri olan AKP vekil çıkarabilecek mi? Aday listesine tepki olarak devam eden Elazığ’daki istifalar seçime olumsuz yansımayacak mı?

Sürekli Türkiye'nin ihracatının mimarı gösterilen MHP tabanlı ve Mersin'de sevilen bir isim olan Kürşat Tüzmen'in aday olmaması Mersin'de AKP'ye oy kaybettirmeyecek mi? AKP’nin gönüllü teorisyenleri komplo teorilerinden arta kalan zamanlarda, ayak oyunlarını bırakıp, yeni seçim stratejileri geliştirseler iyi olur. Kendilerine görev edinen yağcı çıraklar bazı kentlerde neden sürekli seçim kaybettikleri konusunda biraz kafa yorsalar keşke!

CHP'li birisini yolda görse vuracak kadar CHP düşmanı olanlar CHP'nin haklarını savunur havasındalar! Niyetlerini belli etmeyen bu ikiyüzlülerin iç dünyasını mutlu edecek tek gelişme CHP'li küskünlerin partisi aleyhine söyleyeceği ağır sözlerdir.

Türkiye’de siyaset hiçbir zaman yüksek kalitede olmadı ama hiç bu kadar dış mihraklarca kirletilmeye de çalışılmamıştı. Üstelik yarış daha başlamadı bile! Bakalım seçim meydanları nelere tanıklık edecek!

Sonuç ve tavsiye

Bırakın da siyaseti siyasetçiler yapsın. Bu ülkenin kuş beyinli ikinci sınıf komplo teorisyenlerine değil sağlam beyinli düşünürlere, dürüst gazetecilere ihtiyacı var! Kötü olanı “sizden” diye alkışlamayın, iyi olanı “bizden” diye dışlamayın. Bu ülke hepimizin!

İnsan zincirine davet

17 Nisan'da Mersin'den-Akkuyu'ya İnsan Zinciri oluşturulacak... Mersinin her hangi bir noktasına gelin ve zincirin bir halkası olun... Geleceğinizi, yarınlarınızı elinizle tutun! Yarınlarda çocuklarınız sen neredeydin diye sorduğunda verecek bir cevabınız olsun.

Bu yazı 14 Nisan 2011 Perşembe günü haber3.com sitesinde yayınlanmıştır

Hırsız Egemen Toplum

2011-09-27T05:09:00.000-07:00

Öyle bir duruma geldik ki, bu ülkede doğru iş yapıldığında şaşırıp kalıyoruz. Dürüst bir yöneticinin ahlaki duruşu karşısında bile afallayıp, bu duruşun altında buzağı arıyoruz. Tüm insancıl tavırlardan şüphe duyar olduk!

Kuşkusuz şüphe duymak bilimin temeli, soru sormak felsefenin olmazsa olmazı ama Türkiye'de ne bilim ne felsefe gelişmediği için sorduğumuz soru da, şüphe de hırsızlığın, talanın boyutu ile alakalı kalıyor!

Güven sadece sözlüklerde kalmış... Herkes birbirinden şüphe duyar oldu. Çünkü hırsızların bol olduğu bir ülkede dürüst adam bulmak kolay değildi! Hırsızlık tüm kutsal dinlerde haram kılınmasına rağmen ağzından hak, din, iman düşmeyen bazı kitleler kendi yandaşlarını belirli makamlara yerleştirmek adına hak yemekten uzak durmadılar.

Yarası olan gocunur ama bu ülkede yaşayan herkes kimin/kimlerin sınav hilesi yaptığını bilir!

Zar zor geçinebilen insanlar çocuklarının iyi bir geleceğe sahip olması için borç-harç dershanelere gönderdiler. Oysa diğer tarafta kimi "dershaneler" eğitim değil sınav cevaplarını ezberletiyordu!

İşsizliğin pençesindeki bir aile babası çocuğu iyi bir okul okusun, kendisi gibi vasıfsız bir işçi ve nihayet işsiz kalmasın, sıkıntı çekmesin diye ekmeğini yarısını kesip çocuğunu dershaneye gönderirken, diğer tarafta haram lokma ile doyan bir haramzade, çocuğunun emeksiz yediği yemekten hiç sıkıntı duymadı!

Zavallı çocuk... Ev, dershane, okul arasında ve gecelerce masa başında ders çalışıp hakkıyla iyi bir sonuç alma telaşındayken, stresten mide rahatsızlıkları geçirirken umut hırsızı bir diğer çocuk usulca cebine koyuyordu...

İşte bu umut hırsızları büyüdüler… Dün üniversite giriş sınavında kopya çeken, çalıntı cevaplarla sınav kazananlar hasbelkader üniversite mezunu oldular ve farklı hırsızlık teknikleri geliştirdiler. Yıllardır yapılan sınavlar öncesi soruların sızdırıldığını duyuyorduk. Ama hep oy uğruna verilen taviz bizi bugünlere getirdi.

KPSS üzerindeki şaibe henüz kalkmamışken 2011 YGS’ deki şifre krizi patlak verdi. Yazının girişinde de söylemiştim. Bana bu sahtekârlık hiç şaşırtıcı gelmedi. Bünye hırsızlığa, harama alıştıktan sonra mümkün değil normale dönmez!

Bırakın din, iman sömürüsü yapanları. Birilerinin umudunu çalmak, gelecek hayallerinin üzerine mutluluk inşa etmek haramların en yücesi değil de nedir? Bu ülke ne çektiyse hep sahtelerden çekti. Elbirliği ile hırsız egemen bir topluma dönüştük. Kapitalist özentilerle talan düzenine entegrasyonumuz çok uzun sürmedi.

Her şeyin bol miktarda sahtesi mevut bu ülkede!

Her şeyin en kısa yoldan bir çaresi bulunuyor.

Kimse, araştırmaya, deney yapmaya, bilim geliştirme gereği duymuyor. En kısa yoldan en üst kademeye girme, en zengin olma telaşı çocukların bile hayallerini süslüyor. Bir ülkede ahlak çöktükten sonra, depremin en büyüğü bile zarar veremez.

Çünkü bu ülkede her şey çürümüş, binaları yapan mütahaitlik, mimarlık mesleği, okullarda eğitimi veren eğitim sistemi çürümüş. Siyaset çürümüş, hukuk çürümüş, kuzu postundaki kurtları görmüyoruz biz sadece binanın dışına bakıyoruz.

ŞİFRE İDDİALARININ KANITLARI BELKİ DE BURADA

1. Sınavda Mod-Medyan çıkacağı öğrenciler ve öğretmenler tarafından forum sitesinde tartışılıyor. Tarihlere dikkat!

2.Ne hikmetse öğrenci Mod-Medyan’ı rüyasında görüyor!

3. Bayram değil seyran değil, bir anda Mod-Medyan internet arama motorlarına yazılmaya başlanıyor!

Bu yazı 07 Nisan 2011 Perşembe günü haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

İdam... Yetmez Ama Evet

2011-09-27T05:07:00.000-07:00

Kayseri’de geçen yıl birden bire ortadan kaybolan çocukların ölmüş bedenlerine ulaşılınca idam tartışmaları ülkenin gündemine tekrar yerleşti. Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün özel ilgisi sebebi ile kaybolan üç çocuğun cesedine de katiline de ulaşıldı. Ama bu ülkede nice çocuklar var ne katili bulunuyor ne de bedeni!

Bu ülkede nereye baksanız çürümüşlük var! Hangi makama, hangi kuruma bakarsanız çivisi çıkmış! Kuşkusuz temel problem eğitim. Sadece diplomaya endekslenen eğitim sisteminin yaratığı kolaycılık anlayışı bir ülkenin geleceğini yok ediyor.

Kimse çıkıp suçu İnternet’e filan bağlamasın. Bu toplum bitmiş, ahlak çökmüş, uzatmalar hakemin iyi niyetiyle oynanıyor! Belki de şans bu! Suçlu yeterli kanunu çıkarmayan top yekûn siyaset ve siyasetçidir. Suçlu çocukların sokaklardaki güvenliğini sağlayamayan emniyet ve kolluk kuvvetleridir. Ve elbette suçlu, her şeyi bir başkasından bekleyen, komşusuna kendi kadar güvenen ailelerdir. Suçlu, tacizciye, tecavüzcüye uslanacakları cezayı veremeyen, tecavüzcüde, tecavüzcüde iyi hal gören kanun adamlarıdır.

Yolda sokakta, kadının, çocuğun namusunu hayatını koruyamayanların, hapishanede tecavüzcünün, katilin başına bir iş gelmesinden korkması bana saçma geliyor. Yemişim yaşam hakkını! Çocuğa tecavüz edebilecek kadar midesiz, canını alacak kadar canileşen bir yaratığın aldığı her nefes, yediği her lokma haramdır.

Bu ülkede bu konu uzun yıllardır tartışılıyor ve daha yıllarca tartışılır. Bu ülkede her gün onlarca çocuk taciz ediliyor, tecavüze uğruyor, cinayete kurban gidiyor. Uzun zaman geçmedi… Daha bir yıl kadar önce bu sitede bir yazı yazmıştım “İdam” konusunda.Hala aynı fikirdeyim. Çocuk tecavüz ve cinayetlerinde idam’ın bu ülkede uygulanmasını gönülden istiyorum.

AKDENİZ OYUNLARI

Belki kimse farkında değil ama Anadolu da iyi işler olmaya devam ediyor. Ulusal basın hayatın İstanbul’dan ibaret olduğunu sanıyor olsa da İstanbul Anadolu’dan besleniyor.

İyi işlerden birisi de 2013 Akdeniz Oyunlarının Mersin’de yapılacak olması. Başta eski Mersin Valisi Hüseyin Aksoy, Büyükşehir Başkanı Macit Özcan ve Gençlik Spor İl Müdürü olmak üzere uzun yıllardır verilen uğraşın sonucu alındı.

Yunanistan ekonomik sıkıntılardan dolayı düzenleyemeyeceğini beyan etti ve Organizasyon Komitesi yeni bir aday belirlemek istedi. Adaylardan birisi Libya, diğeri İspanya ve üçüncüsü de Mersin’di. Libya’daki iç karışıklık, İspanya’nın oyunları daha yeni düzenlemiş olması Türkiye’nin elini kuvvetlendirdi. Başbakan Erdoğan’ın garanti mektubunu imzalamasıyla da Mersin’in eli daha bir kuvvetlendi ve Türkiye 2013 Akdeniz Oyunlarını düzenlemeye hak kazandı.

İstanbul basını pek bilmez: ‎2011 yılında Oryantiring Türkiye Şampiyonası 1. Kademe yarışmaları, Genç Erkekler Hentbol Dünya Şampiyonası eleme Grubu maçları, Okçuluk Türkiye Salon Şampiyonası Mersin'de Yapıldı. ‎2010 yılında, Türkiye Büyükler Ferdi Boks Şampiyonası, ‎'Badminton 13 Yaş Altı Balkan Şampiyonası, Avrupa Bowling Şampiyonası, Avrupa Salon Hokeyi Şampiyonası, 2009-2010 sezonu U14 Türkiye Şampiyonası finalleri, Özel Yetenekli Sporcular Türkiye Yüzme Şampiyonası ve Türkiye Liselerarası Futbol Şampiyonası'nın yarı final ayağına Mersin ev sahipliği yaptı. ‎

Ve buna benzer nice uluslar arası turnuvalar, ülke ve bölge finalleri… Kısacası Mersin spor kenti olarak hep keşfedilmeyi bekledi. Şükür ki Uluslararası Olimpiyat Komitesi Mersinin varlığını keşfetti.

Son söz Akdeniz Oyunlarının bir kısmının Adana’ya verilmesini isteyen komşu kent yöneticilerine… YıllardırMersinli yöneticiler şehir şehir, ülke ülke dolaşıp destek ararken neredeydiniz? Bu durumu en iyi “Armut piş ağzıma düş“ atasözü açıklıyor sanırım. Ama emeksiz yemek olur mu? Bu kadar koşturmadan sonra alın bir kısmı da sizde olsun diyen bir Mersin yöneticisi varsa… Neyse, bu konuyu konuşmak bile ayıpla iştigaldir!

BU yazı 31 Mart 2011 Perşembe günü haber3.com da yayınlanmıştır.

Petrol Olmasa Kim Sallar Çöl Bedevisini

2011-09-27T05:05:00.000-07:00

Operasyonun ilk gününde, Libya’da hedeflerin vurulmaya başladığı saatlerde canlı yayında açıklama yapmıştı Obama ve demişti ki: Kara harekâtı yapılmayacak! Ne müjdeli bir haber değil mi? Denizden atılan bombalar, uçaklardan sallanan füzeler insanlara zarar vermiyor ne de olsa!

Bu arada Mavi Marmara şovmenlerinden ses seda yok… Açıkçası bilemiyorum, kafam da karıştı: Libya’da açlığa, sefalete sürüklenen halk Müslüman değil mi? Libya’da öldürülen çocuklarla, Filistin’de öldürülen çocukların arasındaki fark nedir?

Nitekim Libya yetkilileri sivil hedeflerin vurulduğunu ve çok can kaybı olduğunu açıkladı.
Beklenen buydu. Çünkü savaşta sadece kötüler ölmez. Savaşta sıkılan kurşun sadece elinde silah olana gitmez. Bu yüzdendir ki, daha çok masum çocuk, daha çok suçsuz kadının bedeni yere düşecek.

KAN KARŞILIĞI PETROL

Neymiş demokrasi getireceklermiş! Sana mı kaldı arkadaş? Neden hep savaşan askerler getirir? Demokrasinin temeli konuşmak, siyaset yapmak ve seçime gitmek değil mi? Bu demokrasi denen şey neden hep silahla, kanla gelir ve eli yüzü barut kokar…
Ve hep neden toprağının altında petrol olanlara gider?

Kaddafi masum halka zarar veriyor da; Yemendeki, Bahreyn’deki diktatörler sevecenlik mi gösteriyor? Kanlı petrolün heveslisi Emperyalistler neden bu ülkelere demokrasi götürmüyorlar. Yeterli bombaları mı yok?

Artık bu yalanları kimse yemiyor. Amerika binlerce kilometre öteden karşılığında petrol olmasa ve BOP gibi bir projeyi hayata geçirmek istemese kim sallar çöldeki demokrasiyi!

Kimse Kaddafi’yi savunamaz. Emperyalistlerin eliyle büyüttüğü, binlerce masum insanın kanını emen çöl bedevisi eli kanlı bir piyondur Kaddafi. Kendi halkına zarar verdiği muhakkak… Her durumda olan zavallı yoksul halka oluyor. Kaddafi zulmünden öldürülerek kurtarılmak Saddam zulmüne maruz kalan Irak halkının kaderiyle aynı! Ölmek tek kurtuluş yani!

KISA ZAMANDA 90 DERECE!

Bu arada Türkiye’nin Libya politikasındaki değişikliği anlamak da mümkün değil. Başbakan Erdoğan, “Libya'daki olaylar karşısında müdahale ya da yaptırımların gündeme alınmasını Libya halkı adına, Libya'daki yabancılar adına kaygı verici buluyoruz" demişti.

Aynı konuşmada Başbakan Erdoğan, “NATO'nu ne işi var Libya'da? NATO, mensubu olan ülkelerden birine herhangi bir müdahale yapılması halinde böyle bir şeyi gündeme getirebilir. Bunun dışında Libya'ya nasıl müdahale edebilir? Bakın Türkiye olarak biz dedik ki, bunu karşısındayız. Böyle bir şey konuşulamaz, böyle bir şey düşünülemez."demişti.

Ani bir değişiklikle karşısında olduğumuz ittifak destek veriyoruz, gemi gönderiyoruz. Tuhaf değil mi? Ne oldu da bu gruba dahil oldu Türkiye? Rusya bile Libya’ya yapılan saldırının bir Haçlı Seferi olduğunu söylerken, biz dost, kardeş ülke halkını korumak amacıyla Libya’ya beş gemi ve bir denizaltı gönderiyoruz!

Neden?

Bu yazı 24 Mart 2011 Perşembe günü haber3.com da yayınlanmıştır.

Ben 'Felaket'.. Müsaitseniz Size Geleceğim!

2011-09-27T05:03:00.000-07:00

Dünya, Japonya'da yaşanan Tsunami sonrası oluşabilecek nükleer felaket tehlikesi nedeniyle nükleer santrallerin geleceğini gözden geçirirken, Türkiye, Mersin’de temel atma hazırlığı yapıyor.

Tsunami teknolojinin beşiğini vurmuş, tüm dünya teyakkuz durumunda, Türkiye ise gönül rahatlığı içinde yatırımının dünya’da eşi benzeri olmayacağını söylüyor. Allah nasılsa biz Türkleri korur!

Nükleer konusundaki bu ısrar bana Türkiye’nin bölgede almaya çalıştığı rolün ne olduğunu düşündürüyor. Malum, İran’daki uranyum Türkiye’de depolanması için anlaşıldı. Kapalı kapılar ardında mutlaka anlaşmalar, planlar vardır, nükleer program bu anlaşmalar çerçevesinde yürütülüyordur. Ama merak ettiğim konu şu: Türkiye bölgenin nükleer lideri mi, yoksa nükleer çöplüğü mü olacak? Bilinmeyen denklemin merkezi sanırım bu sorunun cevabında gizli!

Nükleeri savunanların en büyük dayanağı gelişmiş ülkelerdeki nükleer santraller. Gelişmiş ülkeler nükleer enerji santrallerini yaklaşık 40 yıldır kullanıyorlar ama dünya değişti, teknoloji gelişti. Artık farklı kaynaklardan enerji sağlanabilir. Üstelik masrafsız ve tehlikesiz! Güvenli olmayan, pahalı bir yatırım olan ve rüzgar enerjileri gibi alternatifler denenmeden bu ısrar anlaşılır gibi değil! Japonya’nın acısı tüm fukara hayatlar için ders niteliğindedir.

Geri dönüşüm bilinci oluşturulamamış, atık pilleri bile depolamaktan aciz bir yurttaş kitlemiz var.

Katı çöp depolama alanları şehrin içinde kalmış, kimisi zaman zaman patlayan, kokan, Radyoaktif maddeleri çöpe atan ve bunu bile depolayamayan, bir ülke olduğumuzu unutmayalım.

Japonya böylesi bir felaket karşısında çaresiz kalmışken yarım yamalak teknolojimiz ile afete dur diyemeyiz. Daha Körfez depreminin yarasını saramadık. Deprem uyarı sistemini hayata geçiremedik. Dünya’ya örnek olacak tesisi yapacakmışız! Geçiniz!

Neresinden bakarsanız bakın Türkiye japonya’ya göre geri bir ülkedir. Türkiye depreme karşı önlem konusunda Japonya’nın eline su bile dökemez. Hiç düşündünüz mü, depreme en hazırlıklı ülke olan Japonya bu kadar sarsılmışken, Türkiye gibi her şeyi “sallama” olan bir ülke “sallandığında” nükleer santral nasıl bir tehlike oluşturacak! Bırakın depremi, Tsunami’yi.

Kimse Japonya’daki acıyı ve felaketi hafife almasın. Japonya’nın yaşadığı kâbusu görmezlikten gelmek ne kadar feci bir güvenlik riski oluşturduğunu görememek tam anlamıyla bir gaflettir.

Karadeniz'de yaşayan yurttaşlar yıllardır çırpınıyor... Daha Çernobil hatırası kanserli hücreleri temizleyemedi tıp bilimi! Hastane kayıtlarında grip vakasından daha çok kanser vakası!

Çernobil ile trajedi ekildi İnsanoğlu’nun hayatına. Mersin ile korkulara korku eklenecek!

Japonya'nın yaşadığı felaket Körfez depreminin 35 katı büyüklüğünde... "Beklenen" deprem ise Körfez depreminden çok daha büyük olacağı yıllardır söyleniyor. Nasıl bir felaketin bizi beklediğini telaffuz etmeyi bırakın, düşünmek bile acı verici. Ve Türkiye misafirperver bir ev sahibi gibi körfez depremini beklemekte... Üstelik yıllardır laf dışında hiçbir somut adım atmadan, çare düşünmeden! Hangi teknolojiye, hangi zihniyete güvenebiliriz ki!

Deprem ve Tsunami yaşayan Japonya halkı acı içinde. Ağlıyor. Görmeli ve hissetmeliyiz. Bu acılardan bir ders çıkarmalıyız. Tamam, bilimsel olarak tehlikenin boyutunu göremeyecek kadar aciziz, ama acının tarifi ülkeden ülkeye değişir mi? Bunu da mı anlayamıyoruz?

Ekranlarımızın başında Japonya’da yaşananları dehşet içinde seyrederken, gaflet uykusundan uyanmak zorunda olduğumuzu görmeliyiz artık.

Nükleer ile ilgili diğer yazılar.

Nükleer'de büyük çelişki

Akla zarar bir komplo teorisi

Mersin nükleer çöplük olmasın

Mersin için kader günü bugün

Bu yazı 17 Mart 2011 Perşembe günü haber3.com da yayınlanmıştır.

Matruşka Gibi Gündem

2011-09-27T05:01:00.000-07:00

Öyle bir ülkede yaşıyoruz ki; sabah konuşulan gündem maddesi akşam olmadan tarih çöplüğüne gönderilmiş oluyor.

Köşe yazarlarının işi gerçekten zor bu ülkede!
Yazı yazmak için kafanda tasarladığın konu sen yazana kadar eskimiş olma ihtimali çok yüksek! Ve üstelik hiçbir tartışma sonuca bağlanmadan kapanıyor!
Herkes kendi gündemini yaratma derdinde çünkü.
Hep konuşulmak, hep gündemde kalmak ve bu şekilde hayatını idame ettirme peşinde insanlar. Ne de olsa reklamın iyisi kötüsü olmaz.

Bir konuyu tartışırken bakmışsınız gözler ve dikkatler başka yere çevrilmiş!
Bıraktığınız yerde kalmıyor hayat tamam ama bu kadar da hızlı dönmez ki dünya.
Kısacası bu ülkede istikrar zor iş…

Yaşadıklarından ders almayanlar hep yenilen boksörlerdir.
Bu yüzden bu ülkenin ezilmesi, yenilmesi…
Dış politikadaki aksamalar, muhtıralar, darbeler defterimizin kabarıklığı…
Ders almayan insanlardan oluşuyor bu ülke.
Günlük yaşadığımız için bu hüzünlerimiz, gözyaşımız.

Bir düşünün bir hafta boyunca ne tartışıldı, ne kaldı elinizde…
Bir düşünün onca kavganın, gürültünün, tozun dumanın arasında ne kaldı aklınızda?
Bir düşünün bakalım… Geçen yıl Nisan ayı başlarında mesela, ne tartışıyorduk?
Obama acaba “Ermeni Soykırımı” diyecek mi?

Tartıştık, günlerce, gecelerce naklen yayınlar yapıldı, konuşmalar, çözüm önerileri.
Amerika’ya ekipler gitti, görüşmeler yapıldı.
Diplomasi atağına geçildi!

Çözüm önerileri adı ardına sıralanıyordu.
Lobi faaliyetlerine girişilmeliydi.
Ermenilerle iyi ilişkiler sayesinde bu iddialar bertaraf edilebilirdi.
Sınır kapıları açılmalıydı.
Türkiye’deki Ermeniler daha etkin görevlere getirilmeliydi.
Neler söylendi, neler dile getirildi.
Sonra tozlu raflara kaldırıldı bir yıl sonra buluşmak üzere.

Mart ayı bitmedi ama Nisan uzaklardan el sallamaya başladı…
Acaba Obama “Ermeni Soykırımı” diyecek mi?
Türkiye gibi bir ülke için böylesi uzun planlara alışkın değildir.
Gündemimizde milletvekili olmak için aday sırasına giren devlet memurları var.
Sahi dün ne konuşuluyordu, hatırlıyor musunuz?
Erbakan hakkında yazılanlar, Ergenekon, taciz, tecavüz, Hüseyin Üzmez…
Soner Yalçın, Odatv… Hangisi kaldı aklınızda, hangisi tartışılıyor hala?

Bu ülkenin yarın neyi tartışması gerektiği birilerinin elindeki kumanda da gizli.
Hangi tuşa dokunursa o tartışılır. Bu yüzden size asıl meseleyi tartıştırmazlar.
Ortaya bir gündem maddesi atılır ve ikinci sınıf sahne sanatçıları sahne alır.
Siz de ortak olursunuz. Perde gerisinden paylar yapılır ruhunuz duymaz!
Siz hala annenizin gündemini tartıştığınızı sanırsınız.

Bu yazı 11 Mart 2011 Cuma günü haber3.com'da yayınlanmıştır.

Her şey o kadar boş ki!

2011-09-27T04:59:00.000-07:00

---------------------------------------------------------

Her şey yukarıdaki gibi boşluk içinde sanki!...

Gülücükler sahte, konuşmalar hesaplı, yazılanlar yalan.

Gazeteler daha çok tiraj, gazeteciler günü kurtarma hevesinde.

Yarınlar için "umutsuzum" sözü bile menfaat kokuyor.

Köşe yazarları aslında her yazısıyla hikâye yazıyor.

Para mı, iktidar mı, hırs mı, paslanmış, birikmiş intikam duygusu mu?

Parayla düşüncesini satanlar aslında çocuklarının hayallerini satarlar.

Bir anda değişiyor her şey.

Uzaklarda birilerinin bir sihirli değneği var sanki dokunuyor oluyor. İstiyor, yapılıyor.

TV ekranlarında ahkam kesenler aslında daha iyi bir yere nasıl transfer olurum derdinde!

Her şey boş ama kimse temiz değil gibi sanki! Herkes mutasyona uğramış ve geçmişine reset çekilmiş gibi!

Aynaya bakmaya kimsenin cesareti yok. Çünkü ayna kimseye yalakalık yapmıyor, gerçeği tüm çıplaklığıyla yüzüne vuruyor.

Ayna’nın tek yüzü var, aynaya bakamayanların ise birden fazla! Yastığın bile tek yüzü var, yastığa koyulan kafalarda birden fazla.

Gördüğünüz her beyaz aslında temiz değil, belki de gördüğünüz beyazlık kirliliğin kılıfı! Sanki bir yalanı, birden fazla kişi aynı anda söylüyor gibi.

İşte o kadar karışık kafalar. Hangisi beyaz, hangisi kara, hangisi temiz hangisi kirli, hangisi doğru hangisi yanlış, belli değil.

Sözün özü, aslında her şey o kadar boş ki!

Ne okusan boş,

Ne yazsan boş,

Ne söylesen boş!

Bu yazı 04 Mart 2011 Cuma günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

BOP İçin düğmeye basıldı

2011-09-27T04:57:00.000-07:00

Geçen yıllarda İran Cumhurbaşkanı Ahmedinejat'a karşı önce sosyal medyada sonra sokaklarda başlamıştı asilerin isyanı! Sonrası ardı sıra geldi... Mısır, Tunus, Yemen ve Libya... Bugünlerde Kaddafi direniyor ama boş, İdam kararı çoktan verildi bile.

Siz Ortadoğu’daki tüm bu halk hareketini tesadüf mü sanıyorsunuz? Ne oldu da yıllar yılı baskılara boyun eğen, diktatörlerin yönetimi altında sessizliği seçen, çalışmaktan bile kaçınan tembel Arap halkı bir anda aslan kesildi, kendisini ölüme inat sokaklara vurdu. Ne oldu da bir anda demokrasiyi ister oldu!

Açık ve net söylemek gerekir ki; BOP için düğmeye basıldı! Bu ayaklanmaların arkasında renkli devrimlerin finansörünün adını ve merkezi Amerika’da bulunan bir enstitüyü bulacaksınız. Emin olun!

Parsellenmiş ekranların sipariş üzerine konuşan yorumcularınca bölgedeki ayaklanmalar “kıskanma” üzerine artıyor! Yani İran, Tunus, Yemen, Libya gibi ülkelerin halkları demokrasinin güzelliğini bir anda fark ediyor, komşu ülkenin halkının Başarsını görüyor ve kendi ülkesi için de demokrasi ve özgürlük denen bu güzelliğin peşine düşüyor! Buna bizim büyük düşünürlerimiz kısaca “domino etkisi” diyorlar. Bugün "domino etkisi" diye sunulan şey aslında planlı, programlı bir projenin ta kendisidir.

Daha düne kadar Türkiye bölgenin örnek ülkesi değil miydi? Bu Ortadoğu halkı ne türlü bir halkmış ki; yanı başında iyi-kötü demokrasi ile yönetilen bir ülkeyi, Türkiye’yi örnek almadılar da eylemlerle kendi hayallerinin peşine düştüler. Üstelik bir anda! Başlarına saksı düşmüş olmalı!

Ortadoğu ülkeleri diktatörlerce yönetilirken, Türkiye yıllarca yarım yamalak bile olsa demokrasi ile yaşadı. Kürt sorununu görmezden gelirseniz ülkede pembe bir tablo var ve bu tablo diğer Ortadoğu ülkelerinden ayırıyor Türkiye'yi.

Halk ayaklanmaları ve devrik diktatörler dizisinin son bölümünde Filistin-İsrail konusuna el atacaktır devrim filmlerinin unutulmaz yönetmeni! Yanlış anlamayın amaç dünya barışı! Peki, bu aşamada şu soru sorulabilir: Amerika tipi Emperyalizmin bir ürünü olan BOP, Ortadoğu’ya barış getirir mi? Filistin ve İsrail arasında barış sağlanırsa Türkiye'nin bölünme projesi hayata geçer mi?

Baştan söyleyeyim, kadrolu yorumcuların ve komplo teorisyenlerinin ekmeğinde gözüm yok. Ama bu gelişmeler karşısında Türkiye aynı rotada ilerleyemez. Cumhuriyet’te sona gelindi.

Kaldı ki devrilmez denen Libya lideri Kaddafi bile uzatmaları oynuyor. Fakat bu uzatmalarda bombalarla parçalanan sıradan halkın bedeni oluyor, tabuta giren zavallı insanlar oluyor. Libya’da kardeş, kardeşi vuruyor.

DEMOKRASİ VURGUSU!

Salı günü grup toplantısında yaptığı konuşmada Libya’daki gelişmeleri endişe verici bulan Başbakan Erdoğan, ''Demokratik şekilde taleplerini dile getirenlere insanlık dışı müdahalelerin yapılması, şiddet sarmalını büyütür” dedi… Konuşmasının bir başka yerinde ''Dünyanın neresinde olursa olsun hakların engellenmesine karşıyız” dedi.

Aklıma bir anda üzerlerine su sıkılan tekel işçileri geldi. Çeşitli eylemlerde ve sürekli saçlarından sürüklenen, polis copuna maruz kalan öğrenciler geldi. Torba yasasına tepki veren sendika üyelerine sıkılan tazyikli sular geldi aklıma. Referandum’da Hayır oyu vereceklerin işittiği azarlar, söylenen laflar geldi.

Konuşulanlar unutuluyor belki ama tarih olayları not ediyor işte!

Bu yazı 24 Şubat 2011 Perşembe günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Dekolte konusunu Ulemaya mı sorsak

2011-09-27T04:54:00.000-07:00

Bazen gündem öyle hızlı değişiyor ki; insanın başı dönüyor!

Hadım tartışması ile başlanan haftanın daha henüz ortasına gelmemişken gündeme ilişkin o kadar çok konu var ki! Her güne özel gündem maddesi bazen birden fazla oluyor.

Önce hadım tartışması, sonra Balyoz davası, ardından odatv.com bakını…

Tüm bunları tartışması bitmeden şimdi de unvan olarak profesörlük layık görülen, kısa bir süre Batman Kız Meslek Lisesi’nde öğretmenlik de yapan bir kişi, dekolte giyinen kadınların tecavüz edilmesi halinde şikayet etmemesi gerekir babında bir üstün fikir açıklaması yaptı.

Daha çok geçmedi… Bir tarikat ağası oyuncak bebeklerden tahrik olduğunu söylemişti. Bir yanda "oyuncak bebeklerden tahrik olan" tarikatçı, diğer yanda dekolte giyene tecavüz kaçınılmaz diyen Profesör... İşte Türkiye gerçeği

Bu zihniyetteki insanlar olduğu sürece kaç kişiyi hapse atabilirsiniz?

Kaç kişiyi hadım edebilirsiniz?

Bu başlı başına bir zihniyet problemidir.

Bu mantıktaki insanların ülkesinde gel de sapıklara, tacizcilere, Siirt tecavüzcülerine ceza ver...

Bu ülkede tüyü bitmemiş çocuklar tacize, tecavüze uğruyor.

Bu ülkede yaşlı kadınlar, türbanlılar tacize, tecavüze uğruyor.

Bu ülkede bırakın kadınları, erkekler bile tacize tecavüze uğruyor!

Bu ülkede hayvanlar bile tecavüze uğruyor.

Şimdi tutmuş birisi dekolte kıyafete olan düşmanlığına kılıf olarak, belki bir korkutma aracı olarak tecavüzü, tacizi ortaya atıyor. Tacizciye (kendince) haklı sebep üretiyor! Bu kişi bir eğitimci olarak kimbilir kaç kişiye "ders" verdi. Kimbilir Kaç kişi eğitti?

Bu son olay da bize gösterdi ki; bu ülkenin birçok temel sorunu var ama en temel sorun eğitim sorunudur.

Bir ülkede eğitim vermeden önüne gelene üniversite diploması verirsen,herkes uzman olarak ahkam keser Ve anlaşılan o ki; bu ülkede herkes çok kolay profesör de olabilir.

Profesör olmak bu kadar kolay olmamalı... Ve korkarım ki; bu zihniyette olan kişi sayısı hiçte azımsanacak düzeyde değildir.

Şimdi yazılar yazılacak, programlar yapılacak. Sabahlara kadar tartışılacak…

Biz bu arada dekolte konusunu Ulemaya mı sorsak?

Not: Bu gün için odatv.com baskınını yazmayı düşünüyordum. Dekolte beni tahrik etti ve bu yazıyı kaleme aldım... Odatv.com konusuna başka zaman gireriz.

Bu yazı 17 Şubat 2011 Perşembe günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Twit dediğin -1

2011-02-12T14:00:00.000-08:00

Twitter dünya'nın sıkça kullandığı fakat Türkiye'de son yıllarda kullanımı yaygınlaşan sosyal paylaşım sitelerinde birisi.
Günlük kullanımı ile "an"ı yaşıyor ve paylaşıyorsunuz...

Çok hızlı akıyor ve bazen güzel mesajları da görmeden yazılan bir twit, gerekli değeri göremeden twit çöplüğüne atılmış olabiliyor...

Bazen öyle twitler okuyorsunuz ki; her yönü ile sizi yansıtıyor.
İmzanızı atmak istiyorsunuz.
İşte twitter'de bu gibi durumlar için atılan imzanın adı RETWEET!

RETWEET ile beğendiğiniz bir twiti, sizi takip edenlere de ulaştırabiliyorsunuz.

Ben sizler için eski tarihlerde yazmış olduğum çok retweet alsın veya almasın dikkate değer twitlerimi burada toplamak istedim.. .
Üzerine tıklayarak twitin orijinal halini isterseniz görebilirsiniz...

Twitler yeni tarihlerden eski tarihe göre sıralanmıştır...

Kötülük, insanı içten eriten tedavisi mümkün olmayan sinsi bir hastalıktır...

Arınç: İyi ki bu ordu ile savaşa girmemişiz dedi herkes sağır, dilsiz... Batum: Meğer ordu kağıttan kaplanmış dedi yandaşlar bile ayakta!

Türkiye'de her tür patlama mümkün, önlem alınmalı; ama sosyal patlama mümkün olmayacak büyük bir hayaldir. Korkmayın!

Türkiye insanından kimse isyan beklemiyor.. Biraz insaf, biraz duyarlılık... İstenen hepsi bu!

Şili'li madencinin kurtarılmasından sonra ne demişti bakan: Biz daha iyisini yapabiliriz. Daha iyisi sekiz ayda ancak ulaşılan cesetler mi?

Dış politikada coğrafyası büyük olan büyük ülke olmuyor. Halkımızı, ülkemizi her alanda savunabilecek kadar cesur olmalıyız.

Kabul edin artık... Ne geçmişimize ne bugünümüze sahip çıkamayan zavallı bir toplum olduk. Başardılar. Üzgünüm.

Radikal'in durumu Türk Futbol Takımlarındaki anlayış gibi... Hoca değitirmek şampiyonluk getirmez!

Türkiye'deki araçlarda "AKARYAKIT" Değil, "YAKARYAKIT" kullanılıyor.

Orantısız Güç Kullanılarak bu ülkede, protesto kültürü öldürüldü, muhalefet bitirildi, Lütfen teröre de orantısız olun ve terör de bitsin!

Silahını bana doğrultan düşmanı, güler yüzlü düşmanıma tercih ederim,

asgari ücretle yaşamaya çalışanlar varken, milyonlara işsiz varken, 2 bin TL'ye yakın maaş ile geçinemeyen öğretmenlerin günü kutlu olsun

76 yaşındaki Hüsamettin Cindoruk, 66 yaşındaki Tansu Çiller için yaşlı ve ambalajı eski demiş!

Vurun abalıya...

2011-02-12T13:55:00.000-08:00

Türkiye'de sanırım herkes akıl tutulması yaşıyor. Tam olarak akıl tutulması demek mümkün mü, bunu bile bilemiyorum. O denli karmaşık, o denli akıl almaz!

Süheyl Batum askeri kağıttan kaplana benzetti ya; dünya alem askerin onurunu düşünmeye başladı! MHP dahil herkes düşen Süheyl Batum'a bir tekme atmayı uygun gördüler. Ama kimse “ya aslında bu adam şunu demek istedi” demedi. Demiyor…

Çünkü hesap farklı. Batum’a vurulmalı, çünkü topluma algılatılması gereken mesajlar başka. Hatta bazı sahte toplum mühendisleri Batum'un sözlerini "askeri müdaheleye çağıran bir açıklama" gibi sunuyorlar... Batum'un sözlerini amacını aşmış sözler olarak da değerlendirmek mümkün. Nitekim kendisi de sözlerini tekrar açıklamak zorunda kaldı.

Bugün Batum'a karşı salvolar yapanlar daha dün Balyoz, Eldiven, Sarıkız... Yok bilmem ne darbe planı, yok kozmik oda aramaları... Belgeler… Silahlar… Planlar… Birer birer silahlar, mermiler çıkmaya başladı, petrol gibi.

Askerin neredeyse hepsini darbeci ilan etmekten kaçınmadılar. Dağlıca gibi kanlı saldırılarda asker ihmali, hatta parmağı aradılar. PKK’nın Yozgat saldırısını hükümete karşı askerin komplosu imasında bulunacak kadar zavallılaşanlar oldu.

Neler yazdılar, neler söylediler...

Dönemin Genelkurmay Başkanı Başbuğ ne dediyse olmadı, ne yaptıysa suçlandı. Dün terörist kovalayanlar, bugün terörist muamelesi görüyorlar. Gencecik askerler tetiği başına dayadılar ve gittiler... Onur hesabı soranlar o günlerde askerin onurunu neden düşünmediler?

Bugün, Batum'un sözlerini tartışanlar, daha dün Bülent Arınç'ın "iyi ki bu ordu ile savaşa girmemişiz" sözlerine kulak tıkadılar. Bugün Batum'u dövmeye çalışanlar daha dün “Türk ordusu lağv edilmeli” diye yazan gazetecinin yazılarını okumadılar. Yandaş gazetelerde atılan manşetleri görmezden geldiler.

Aslında Süheyl Batum'un ne demek istediğini okuma yazma bilen ve düşünme yeteneğine sahip herkes anlayabilir. Ama yok, hesap üzüm yedikten sonra bağcıyı dövmek üzerine.

Bir haftadır tüm tartışmalar kurgulanmış bir planın parçası gibi. Çünkü yaklaşan bir seçim var ve hesap bambaşka… Yere Batum düşmüş nasılsa… Vurun abalıya!

Bu yazı 10 Şubat 2011 Perşembe günü haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Türkiye'de halk devrimi

2011-02-12T13:54:00.000-08:00

Dünya günlerdir Mısırdaki ayaklanmayı dikkatle ve ilgiyle izliyor.

Amerika'nın kontrolünde olduğu bilinen Hüsnü Mübarek'e karşı yapılan bu direniş bazı ezberleri de bozdu. Ortadoğu’da Amerika'nın isteğini dışında gelişmelerde olabiliyormuş. Açıkçası işin rengi deredeki su çekilince ortaya çıkacak.

İran'da başlayan, Tunus ve Mısır ile devam eden bu halk hareketi başka ülkelere de örnek olacaktır. Türkiye için böyle bir direniş söz konusu mu? Hiç sanmıyorum. Kabul etmek gerekir ki, dünya konjektüründe Türkiye ve diğer Ortadoğu ülkeleri arasında kıyaslanamayacak kadar büyük bir fark var.

En başta, Türkiye'de gelir dengesi farkı Arap ülkeleri kadar uçurumlar gibi değil. Halkın yaşadığı çok sıkıntı var ama bir şekilde geçiştiriliyor! Kısacası halkı ayaklandırmaya itecek, halkı sokaklara dökecek çok büyük gerekçe yok.

Geçenlerde CHP yöneticileri Türkiye'de yurttaşları AKP’ye karşı direnmeye çağırdı. Kimileri (başta yandaş kesim olmak üzere) bu çağrıyı sokaklara çıkmaya ve eylem yapmaya çağıran bir davetiye gibi algıladı. Oysa yapılan açıklamada "bütün unsurları anayasal ve meşru zemin içinde direnmeye ve muhalefete" çağıran cümleler söz konusuydu.

Türkiye'de toplumsal duyarlılık yitirildi. Komşusu aç iken tok yatan bizden değildir şiarındaki insanlar gitti, günü birlik yaşayan çıkarcı insanlar geldi! Sosyal adalet ile büyütülen çocukların hayatlarına ve yaşam şekillerine format attılar. Bencil bir prototip yaratıldı ve bana dokunmayan bin yaşasın düsturu halkın beyin hücrelerine kadar yerleşti.

Yolda yaralı yatana dönüp bakmayan yaratıklarız artık. Hangi duyarlılık bizi birleştirebilir?

Üstelik CHP yöneticileri dahil ülkenin çok büyük bir bölümünün isteği kavga gürültü, silah sesleri ve kan değil... Türkiye insanından kimse isyan beklemiyor... Biraz insaf, biraz duyarlılık... İstenen hepsi bu!

Her şeye rağmen Allahın verdiği akıl ve fikir yaşamı güzelleştirmek için değerlendirilmeli. Mesela oy verirken günübirlik sözlere kolay kanmamalı insan. Eski alışkanlıklar ile seçim tercihi yapılmamalı.

İşçi çocuğu olarak büyüyen günümüz gençleri babasının neden işsiz kaldığını sorgulamalı. Ekmeğine göz koyanlara karşı direnmeli insan... Aç sevil çok şükür değil, karnı tok, sırtı pek, evinde aşı pişerek yaşamalı insan! Seçim en güzel hesap sorma biçimidir.

Yukarıda da dediğim gibi, şeklen bir demokrasi var Türkiye'de... Halk seçim sandıklarına (şimdilik) rahat gidebiliyor. Büyük kitlelerin tercihlerine (şimdilik) bir baskı söz konusu değil. Kısacası Türkiye için yönetim değişikliği yaratacak halk hareketi olmaz ve yakın bir zamanda da olmayacak.

Son söz... Geçenlerde twitter'da da aynen yazdım: Türkiye'de her tür patlama mümkün, önlem alınmalı; ama sosyal patlama, gerçekleşmesi mümkün olmayacak büyük bir hayaldir.

Korkmayın!

www.twitter.com/yolagiden

Bu yazı 02 Şubat 2011 Çarşamba günü haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Devletin namus borcu

2011-02-12T13:52:00.000-08:00

24 Ocak 1993 yılında, soğuk bir Ankara sabahında katledildi demokrasi ve özgürlükler peşinde koşan Atatürkçü, usta ve cesur bir gazeteci. Uğur Mumcu’nun öldürülmesinin 18.yılı bu yıl! Dile kolay, 18 yıl.

Ergenekon, Sarıkız, Eldiven, Balyoz, Ayışı derken 2003 yılından beridir bir darbe paranoyasıdır gidiyor. Yapılmamış darbelerin hesabının sorulması derdinde Anti Kemalist cephe.

Katil belli değil ama katledilen belli.

“Uğur Mumcu’nun katili kim olabilir” sorusunun cevabı bir türlü verilemedi...

Eli kanlı olan kim?

Hizbullah, İslami Terör Örgütü ve benzer aşırı şeriatçı terör örgütleri mi?

Uluslararası silah tüccarları mı?

PKK mı? Mossad mı? Kontrgerilla mı?

İleri demokrasi diyerek, hak ve özgürlükler diyerek, ülke bölünme aşamasına getirilip, Atatürk Cumhuriyetine karşı sessiz bir darbe gerçekleştirilirken gazeteciler uyuyor, halk uyuyor, muhalefet uyuyor. Tüm dünya uykuda ama insanlık onuru uyuyamıyor.

Uğur Mumcu'nun eşi Güldal Mumcu'yu ziyaretleri sırasında dönemin Başbakanı Süleyman Demirel, Başbakan Yardımcısı Erdal İnönü "cinayeti çözmenin, devletin namus borcu olduğu"nu belirterek adeta namus sözü verdiler. Katiller ve arkalarındaki güçler 2011 itibarıyla hâlâ net bir şekilde açığa çıkarılamadı.

O günden bu güne tam dokuz başbakan, 16 içişleri bakanı geldi, geçti. 1993 yılında verilen namus borcu 2011 yılına kadar ödenmedi.

Ayrıca bakınız:

17 yıllık namus borcu

Vurulduk Ey Halkım Unutma Bizi

Bu yazı 24 Ocak 2011 Pazartesi günü haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Külahıma anlatsınlar

2011-02-12T13:49:00.000-08:00

Memleket tüm sorunlarını unuttu, her şeyi bir kenara bıraktı iki haftadır Muhteşem Süleyman dizisindeki harem sahnelerini ve Türk Telekom Arena’nın açılışında Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın protesto edilmesini tartışıyor.

Başbakan Erdoğan’a yapılan protesto, tamam gereksizdi. Tamam, bu güzel açılışta böylesi bir tatsızlık olmamalıydı, yersizdi ama bu konuyu neden bu kadar uzattılar anlayamadım.

Hele konuyu ahde vefaya getirip Galatasaray kulübünü ezmeye çalışanlar tam bir acizlik sergiliyorlar. Üç-beş dengesizin yaptığı zamansız ve gereksiz protesto karşısında Galatasaray’ı vefasızlıkla suçluyorlar.

Ahde vefayı öğrenmesi gereken Galatasaray kulübü değildir. Ahde vefayı bu ülkede Galatasaray kulübünden önce öğrenmesi gereken çok fazla kişi var.

Hizbullah sokakta

Bu ülkede Hizbullah adlı silahlı terör örgütü üyeleri salıverilirken, tüm Türkiye’nin konuştuğu iki önemli tartışma maddesine bakın! Bu kadar gürültünün arasında salıverilen Hizbullah teröristleri şimdi köşe bucak aranıyor. Ara ki bulasın!

Neymiş Yargıtay’da yıllardır sonuçlanmayı bekleyen dosyalar varmış. Yargıtay davalar karşısında yetersiz kalıyormuş!

Oturmuşlar, Adalet Bakanlığının salıvermelerle ilgisi var mı yok mu onu tartışıyorlar. Boştur. Kim ne derse desin külahıma anlatsın. Salıvermelerde sorumluluk uzun yıllardır görev alan tüm bakanlarındır.

Diyorlar ki; Yargıtay dosyaların altından kalkamıyor. İstinaf mahkemelerini kurarak Yargıtay’ın yükünü azaltmak istiyoruz ama “ülkeyi bölüyorsunuz” diye suçlanıyoruz diyorlar! Ne demiş atalarımız körün istediği bir göz.

Ayrıca Adalet Bakanlığı UYAP Bilgi sistemi sayesinde tahliyelerin olabileceğini görmüyor mu? Görüyorsa neden Yargıtay’ı uyarmadı? Hadi onu da geçtim, Yargıtay’a yeni yargıçlar atamayan, yıllarca, hakimleri, savcıları vicdan ve cüzdan arasında bırakan, sürgünlerle, tayinlerle korkutan, alınması muhtemel kararları etkileyen siyasetçiler değil midir?

Kısacası mesele tam bir tavşana bak meselesi gibi görünüyor.

Memleketin bu kadar derin problemi varken padişahın haremini, otu-böceği tartışanlar varken kimse bana Galatasaray taraftarının protestosundan şikâyet etmesin. Hele vefayı sadece bir semt ismi sananlar, ahde vefayı ağızlarına bile almasınlar! Daha da küçülüyorlar.

Bu yazı 20 Ocak 2011 Perşembe günü haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Gazeteciliği samimiyet kurtarabilir

2011-02-12T13:48:00.000-08:00

Yazılı medyanın geleceği üzerine kalem oynatmayan kalmadı sanırım. Basılı medyanın geleceği elbette sadece Türkiye’de tartışılmıyor. Bu işten para kazanan herkes bu konuya kafa yoruyor. Fakat Türkiye’deki tartışmalar her konuda olduğu gibi yüzeysel ve her hangi bir sonuca bağlanmıyor. Geleceğe ilişkin belirleyici fikirler öne çıkamıyor.

Son olarak Serdar Turgut Habertürk gazetesinde 08 Ocak 2011 Cumartesi günü “Medyada geleceği blogcular kuruyor” başlıklı bir yazı yazdı. Bu yazısında Turgut; Artık eski medya olarak nitelendirmeye başladığım gazetelerin geleceğinin ne olacağı sorusuyla uzun süredir uğraşmaktayım. Kâğıtta gazetelerin geleceğinin pek parlak olmadığı kesin de o geleceğin ne olacağı henüz belli değil” diyor…

Bu köşeyi sürekli okuyanlar bilirler. Basılı gazetelerin kaderi bu köşede defalarca yer aldı. İnternet gazeteciliği basılı gazetelerin geleceğini etkileyeceği kesin ama bu (bana göre) yakın bir gelecekte görülmeyecek. Tabi bu süreyi kısaltması muhtemel kişiler, Türkiye’deki gibi (bazı) başarısız gazete yöneticileri ve kendini tekrar eden eski kafa (bazı) gazetecilerdir. Dost ahbap ilişkileri içerisinde önüne gelene köşe veren yöneticiler 70 milyonluk Türkiye’de bir milyon gazete satamamaktan utanmıyorlar.

Gazete satmanın yolunu promosyonlarla bulmaya çalışıyorlar. Kimi gazete yöneticileri köşe yazarının yazısını internet baskısına koymayarak veya geç koyarak gazete tiraj sağlamaya çalışıyorlar. Komik olan şu: gazeteciler kendi yazılarını kendi siteleri ve sosyal paylaşım sitelerinden yine okurlarına sunuyorlar!

Bugün kaç gazete okuru sadece köşe yazarı için gazete alıyor? İnternet üzerinden bile çok okunmayan yazarlar bugün köşeleri işgal etmeye devam ediyor. Onları köşelerinden ancak ölüm ayırabilecek gibi görünüyor.

İşin bir başka boyutu daha var: Yazının girişinde söylediğim gibi basılı gazeteciliğin kaderini yazmayan köşe yazarı kalmadı sanırım. Bu samimiyetsizliktir. Eğer basılı gazetecilikte gelecek görmüyorlarsa gazeteciliğin ölmesini neden bekliyorlar? Üstelik ölüm fermanlarını basılı gazetelerden ilan ediyorlar! Bu samimiyetsizlik değil mi?

Sonuç itibari ile basılı gazetecilik internete ve blackbery gibi teknolojinin yeni ürünlerine karşı bir savaşın içinde. Ve bu savaş bugünkü gazetecilik anlayışı ile kaybedilecek. Başka yolu yok!

SONSÖZ: Bu konuda daha önce yazdığım yazılara göz atanlar bu konudaki fikirlerimi net olarak görebilirler.

Gazetecilik Yiğit Bulut ile mi öldü?

İnternet gazeteciliği ve basılı gazetelerin kaderi

Gazeteci katiline gazeteci ilgisi

İnsan onurunun bedeli ne kadar?

Ulusal basında reform mümkün mü?

Bu yazı 06 Ocak 2011 Perşembe günü haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Yaşanabilir olsun hayat (2)

2011-02-12T13:46:00.000-08:00

Bir yeni bir yıla daha girmek üzereyiz.

2010 acılarıyla, sevinçleriyle, hüzünleriyle, kavgalarıyla, türlü zorluk ve güzellikleriyle geride kalmak üzere...

Geriye baktığımızda çok şey görüyoruz. Kimisi sevdiği insanları kaybetmenin acısını yaşadı. Hatıralar hep geriden takip eder insanı.

Kimisi bitmez dediği aşkları sonlandırdı 2010 yılında. Kimisi yeni umutlara kapıldı. Kimisi işsiz kaldı, kimisi iflas etti, kimisi yeni iş buldu, kimisi yeni iş kurdu. Kimisi yeni aşklara yelken açtı.

Yeni yıla girerken, insanlar hep iyi olanı bekliyor yeni yıldan: Daha çok para, daha iyi mevkiler, yeni umutlar, türlü, farklı beklentiler... İyi hayaller hep kendi ekseninde dönüyor insanoğlunun.

Bir önceki yeni yıl yazımda şöyle bir paragraf yazmışım.

"Hayat bir koşturmaca içerisinde sürüp gidiyor. Acısıyla tatlısıyla her insan yazılan kaderini yaşıyor. Sadece yaşamakla kalmıyor; dünyanın kaderini kendi elleri ile "yazıyor". İnsanları, çevreyi, başka hayatları değiştirmenin peşinde insanoğlu... Savaşları çıkaran da, barışları imzalayan insanın kendisi değil mi? Silahı icat eden insanoğlu, silahlarla öldürülüyor. Hep galibiyetin peşinde, mağlubiyet kesinlikle yasak! Güçlünün güçsüzü ezdiği ve her daim yendiği bir oyun alanıdır yaşam. Ve bencillik gizli bir silahtır."

Kısacası, insan sorgulamalı hayatı, sorgulamalı yaşantısını. Yaptığı iyilikler huzurla kaplamalı, sevinç doldurmalı içine elbette ama kötülük yaptığında rahatsız etmeli yatağı. Yastık çivi gibi batmalı! Yeni yıl her insanı "iyi bir insan" yapmalı önce!

Düşünsenize geçen yıl ne umutlarla girdiniz yeni yıla. Ama kimse "bundan sonra iyi bir insan olacağım" diyebildi mi? Hep kişisel çıkarların ve kendi hayatını daha yaşanılır kılan dileklerin gerçekleşmesini istedi tanrıdan. Oysa sokakta binlerce aç, sefil ve yoksul vr.

Türlü imkânsızlıkla boğuşup, okula gidemeyen çocuklar var. Kimsesizler var... Sokakta, soğukta yaşamak zorunda olan garibanlar var. Aç sokak kedileri, zavallı köpekler var. Hiç bir şey veremesek bile salt dua etmek bir anlam taşımaz mı?

Hep koşturmaca ile geçen bir hayatın içindeyiz. Küçük olan, zayıf olanın yenildiği bir dünya burası!. Yine de hayattan hep iyi şeyler bekleyin. Ve iyi bir insan olmayı deneyin. Kendi duygularınıza hayatınızda yer verin.

Hayatı ve İnsanı doğru kavramlar üzerine oturtalım ve yaşanabilir olsun hayat. Yeni yılda yeni umutlar, beklentiler içinde insanlığın evrensel değerlerini yeniden yaratalım.

Lafı uzatmak istemiyorum.

Kavgasız, gürültüsüz, savaşsız, şiddetten uzak, işsizliğin bittiği, açlığın, sefaletin son bulduğu bir dünya istiyorum. Ve o dünyada evrensel barışı yaşayan bir Türkiye. İnsanların birbirine çelme takmaya çalışmayıp yardım elini uzattığı arkadaşlık denen kavramın özümsenerek kıskançlığın biteceği bir hayat.

Yeni yıldan beklentim budur.

Bu yazı 30 Aralık 2010 Perşembe günü haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Bölünme...Alıştıra, alıştıra!

2011-02-12T13:45:00.000-08:00

Türkiye bugünlerde Demokratik Toplum Kongresinin özerklik kararını tartışıyor…

Bazı iddialara göre, açıklanan kararın aslında Öcalan'ın avukatlarıyla yaptığı görüşmelerdeki cümlelerin kopyala-yapıştır sistemiyle bir araya getirilmesinden oluşuyormuş. Ne fark eder!

Üstelik bunda şaşıracak bir şey yok. Abdullah Öcalan güvenli bir şekilde örgütü yönetmeye devam ediyor. Dünya’nın hiçbir yerinde terör suçlusu ve ömür boyu ağırlaştırılmış cezaya çarptırılan bir kişi bu kadar rahat edemez.

Kesin olan şu: Uluslar arası görev alan bazı akademisyenler, bazı gazeteciler, ve misyon yüklü siyasetçiler bir araya geldiler ve bu ülkeyi bölme projesinin uyguluyorlar.

Televizyon ekranlarında, gazete köşelerinde ve demokrasinin arkasına sığınarak rejimden başlayıp üniter devletin ortadan kalkmasına kadar her konuda ahkam kesip, karşı gelenleri küçümsüyorlar. Yıllarca “verelim gitsinci” malum kalemler bu işin projesinde görev ve sorumluluk almışa benziyorlar.

Türkiye’yi yavaş yavaş, alıştıra alıştıra sürükledikleri noktaya şaşırmamak, üzülmemek mümkün değil.

Tesadüfe bakın… Demokratik Toplum Kongresinin özerklik bildirisinden sonra Talabani ile görüşüldü. Talabanin, iki dilin bir devleti renklendireceği gibi dâhiyane fikrini tüm haber kanallarından yaydılar!

Ahmet Türk “ Celal Talabani Türkiye’de ve Ortadoğu’da barışın sağlanması konusunda önemli bir misyona sahip cumhurbaşkanıdır, barışı, demokratik özerkliği konuştuk” dedi. Daha dün bu adam bir yanda TC’nin kırmızı pasaportu ile dünya’yı dolaşırken diğer taraftan örgüte yardım etmemiş miydi? Hangi vakit kahraman oldu?

Bir proje var ve bu proje günümüzün ürünü değil emin olun. Eyaletleşme, federal sistem ve bölünme bütünüyle Amerika projesi ve bu projenin gerçekleşmesi halinde sorumluluk 1980 darbesi ve sonrasında görev alanlarındır.

Bu kadar dönemde bu bölünme projesini görmezden gelenler günü geldiğinde vatan hainliği ile suçlanacaklar. Kimse “bilmiyordum” diyemez… İl sayısının arttırılmasının bile gerekçelerinden birisi eyaletleşmedir.

Bu projenin mimarı Amerika ve buradaki sivil toplum örgütleri ve fikir kuruluşlarıdır. Bu fikir kuruluşları ve bazı üniversitelerde yıllardır yeni harita çalışmaları yapıldığı biliniyor. BOP bu projenin başlığıdır.

Kısacası ve özeti şudur: Her koldan deneniyor... Ya eyalet yaparak bölünecek, ya özerklikten sonra. Kısacası, sonunda ulusal bütünlüğe rahmet okuyacağız. Türkiye gün geçtikçe eyaletleşmeye doğru gidiyor ve eyaletleşen Türkiye'nin bölünmesini hiç kimse engelleyemez!

Ve kabul edin artık... Biz resmi törenlerde geçmiş kahramanlıklar ile övünürken ne geçmişimize ne bugünümüze sahip çıkamayan zavallı bir toplum olduk. Başardılar. Üzgünüm

Bu yazı 23 Aralık 2010 Perşembe günü haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Bu kurultay CHP'nin son şansı

2011-02-12T13:44:00.000-08:00

Sonda söyleyeceğimi baştan söyleyeyim… Bu hafta sonu yapılacak kurultay CHP’nin son şansı çünkü CHP için deniz bitti.

CHP'nin bürokratik-hantal yapısının kurmayları Kurultay öncesi çarşaf-blok tartışmalarını alevlendirdi yine. Artık o kadar eminim ki; tüm bu tartışmada amaç sadece daha fazla koltuk kapabilmek!

CHP çeşitli korkulara yenik düştü ve ülkenin bir yanını, öğrencisini, sanatçısını, aydınını yalnız bıraktı. Kürt sorununu sadece hükümetlere bıraktı, oysa hükümetin ötelediği insanların da sorunlarıydı bu sorun. Bunun temel sebebi son yirmi yılda CHP’nin öngörüsüz, yeteneksiz ve cesaretsiz kadrolarca yönetilmesidir.

Şimdilerde kurultay heyecanı yaşanıyor! Her şey bitmiş gibi çarşaf liste mi, blok liste mi tartışması yaşanıyor… Bu ülkeyi kuran partinin, ülkenin çoğu yerinde varlık gösterememesinin problemi çarşaf veya blok liste değil ki!

İnsanlar bloklaşmış CHP çarşafla uğraşıyor!

CHP’nin elitistleri CHP koltuğunun mücadelesindeyken ve çarşaf liste peşinde koşarken iktidarı eline alanlar tüm devlet koltuklarını paylaşmışlardı çoktan.

CHP’nin elitistleri CHP koltuğunun mücadelesindeyken ve blok liste peşinde koşarken iktidara sahip olanlar blok blok Ankara’nın yolunu tuttular, kadrolaştılar, devlet kurumlarını sattılar.

Bu ülkeyi kurmakla övünen kadroların torunları kendi yandaşlarına koltuk ayarlamaya çalışırken kurdukları ülke çoktan parsellendi.

CHP bürokratları, kurmayları çarşaf liste kavgası yaparken Doğu, Güneydoğu ve Karadeniz’de CHP ruhunun üstüne çoktan çarşaf serildi bile! Üstelik bloklar düştü üstüne, can çekişiyor, öldü-ölecek!

Umurlarında değil!

Ama artık “deniz bitti”

Küçük olsun benim olsun hesabı yapanların camları çoktan bardak oldu bile! Gerçeğin önündeki sis bulutu dağıldı ve sorun tüm çıplaklığıyla ortada duruyor.

CHP’nin temel problemi halkı anlamamak, sorunlarını görmezden gelmek ve ayrıştırmalara göz yummaktır. Artık yapılması gereken İzmir’den Ağrı’ya, Mersin’den Sinop’a uzanan kocaman ve sevgi dolu bir kucaklamadır.

CHP Genel Başkanı Kılıçdaroğlu ve ekibini serbest bıraksalar CHP eliniz uzatamadığı kişilerin sadece ellerini tutmaz, yüreğinin içine girer. İnanıyorum.

CHP delegesi bu kongrede son sözü söyleyecek. CHP iktidara güçlü bir aday olacak mı, bu kongrede göreceğiz.

Bu yazı 16 Aralık 2010 Perşembe günü haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Kayıtsız şartsız yandaşlık

2011-02-12T13:42:00.000-08:00

Günlerdir Türkiye gündeminde iki ana mesele var.

Yazılı ve görsel basında, her ikisi de hararetle tartışılıyor.

Birisi öğrencilerin yediği "ölçüsüz" dayak, diğeri de wikileaks sitesinde yayınlanan iddiaların Türkiye ayağı!

Muhalefet işsizlik, yolsuzluk, wikileaks ve son öğrenci olayları ile hükümeti sıkıştırıyor. Gönüllü yağdanlıklar ise kendisini hükümet yerine görüp yapılan muhalefete cevap yetiştiriyor.

Açlığı, sefilliği, işsizliği, yolsuzluğu, yoksulluğun yanında ekonomik büyüme masallarını, gelişmişlik endekslerini, dünyanın bilmem kaçıncı büyüyen ekonomisi olduğumuza dair zırvaları duydum, güldüm geçtim. Sokakta uygulanan baskılara, dayak ve kışkırtmalara bile yapacak savunmalarının olmasını traji komik kelimesi bile tam olarak açıklayamaz.

Yahu bu hükümet sizin tarafınızdan hiç mi eleştirilmez? Hiç mi hata, eksik veya yanlış yapmıyorlar? Neden bu cesareti kendinizde göremiyorsunuz?

Wikileaks belgelerinde geçen sekiz hesabın hesabını başbakan değil, candan yandaşlar veriyorlar ilk önce. Bırakında kendi hesabını kendisi versin. İzin verin, başbakanı rahat bırakın. Başbakanımız kendi hesabını veremez mi? Biliyorum ölümüne seviyorsunuz, candan bağlısınız ama az ara verin sevgili yandaşlarım.

İleri demokrasi masalına son bölüm başbakanı protesto eylemlerinde okundu. Öğrenciler sokakta öldürülesiye dövülürken, gözlerinin içine biber gazları sıkılırken, karınlarına, bacaklarına, sırtlarına, kafa ve kollarına sert jop darbeleri inerken gördük ileri demokrasiyi.

Fakat suçlu yine tepki gösteren oldu. Kimse "bu çocuklar ne diyor, kime, neden tepki gösteriyor" diye sorma gereği duymadı. Yerlerde sürüklenen, dayak yiyen öğrencilerden birisi hamileymiş ve çocuğunu yediği tekme ve darbelerden sonra kaybetmiş.

İş öyle bir noktaya geldi ki; yandaşlar artık kendilerinin insan olduğunu bile unutmuşa benziyorlar. Yandaşım soruyor: "Kızım, madem hamileydin, ne işin vardı eylemde?"

Bu ülkede en büyük sorun insanların koyunlaştırılması, öğrencilerin tepkisizliği değil mi? Öğrenci, akademisyen susacaksa, kadın eylem yapmayacaksa, işçi, memur korkacaksa, demokrasi nasıl yön bulacak?

Kâğıt üzerinde, iğreti dillerde İleri demokrasiye geçmiş olsak da, eski model fikir yapısıyla kayıtsız şartsız yandaşlık devam ediyor işte! Sevgili yandaş, hamile kadın, sokağa çıkmayacaksa, kendi hakkını savunmayacaksa... Senin ne işin var köşe kadılığında? Bu kadar stres sağlığında sıkıntı yaratmasın sonra? Kabul edin artık. Öğrenciler ölçüsüz dayak yediler!

Ve artık bırakın ileri demokrasi yalanlarını. Öğrencilerin biber gazları sıkılarak tekme tokat dövüldüğü, yerlerde süründüğü bir ülkeyiz hala. Türkiye'de bırakın ileri demokrasiyi, insanların derdini anlatmaya cesaret edemedi bir baskı ortamı var. Çizgi film karakteri değildir demokrasi. Değiş denince değişmiyor? Ol denince olmuyor, gel denince gelmiyor işte!

Bu yazı 09 Aralık 2010 Perşembe günü haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Benim yandaşım Wikileaks'a güvenmez

2011-02-12T13:40:00.000-08:00

Yaklaşık bir haftadır tüm dünya ve Türkiye WikiLeaks isimli sitenin sızdırdığı ABD yazışmalarının bıraktığı etkiyle sarsılıyor.

Malum Türk medyası belgeleri yayınlayan internet sitesini her yönüyle tartışıyorlar. Çarşamba akşam Habertürk Tv’deki “Karşıt Görüş” programında yine bu konu konuşuluyordu.

Konuşmacılardan birisi “İnternet sitesinin güvenilirliğini” sorguladı ve (mealen) bu kadar ciddi bir haberin, belgelerin neden büyük haber siteleri ve haber kanallarında yayınlanmadığını sordu yarım ağızla!

Bu kadar ciddi belgelerin ve iddiaların bir İnternet sitesinde yayınlanmasını ciddi bulmadığını söyledi.

Tüm bu laf cambazlıkların sebebi, açıklanan belgelerde ismi geçenlerin avukatlığını yapmak, üstelik kimse kendilerine görev vermemiş olmasına rağmen!

Zaten olayda adı geçenler kendi savunmalarını yapıyorlar rahatlıkla. Ayrıca insan sormadan edemiyor tabi! CHP ve Deniz Baykal’ı bitirme planları dahilinde, Deniz Baykal’a ait olduğu iddia edilen görüntüler neden bir haber sitesine sızdırıldı da bir sohbet veya erotik sitede yayınlanmadı?

Düne kadar bilmedikleri bir site olan WikiLeaks için yaftayı yapıştırdılar bile… Site güvenilir değil!.. Ama kimse net açıklama yap(a)mıyor. ABD’lilerin ciddiye aldığı site bizimkilere neden güvenilir gelmiyor? Yandaş neden Wikileaks'a güvenmez? Mantıklı bir açıklama duyamadım henüz.

Bu site belgelerde tahrifat mı yapmış? ABD, sitede virgülüne dahi dokunulmadan yayınlanan yazışma ve raporların doğruluğunu kabul etmiş ama bizimkiler kabullenemiyor. Tuhaf!

Hayatımın İçinden

Haftaya kötü bir haberle başlamak insanı çok yoruyor. Pazar günü öğle saatlerinde aldığım bir haber bütün haftamın kötü geçmesi için yetti de arttı bile. 80 yaşına kadar doktora gitmemiş olan ama bir süredir hastalıkla boğuşan amcam yakalandığı hastalıktan kurtulamamıştı.

Hayat denen şey "doğum ile ölüm" arasında kalan hatıralar toplamı. Bedeni elinle toprağa bıraksan da hatıralar hep seninle kalıyor... Sürekli gülen bir yüz artık toprağın altında da kalsa gülücüklerin yansıması, güzel bir hayal gibi hep yanında kalıyor. Hep kalacak.

Bu yazı 02 Aralık 2010 Perşembe günü haber3.com sitesinde yayınlanmıştı.

İttifak tiyatrosu

2011-02-12T13:38:00.000-08:00

BDP Genel Başkanı Selahattin Demirtaş, CHP’ye "sol blok" teklifi yapınca ortalık ayağa kalktı, kızılca kıyamet koptu.

Bu kıyamet ortasında Süheyl Batum'un sözleri ya duyulmadı, ya tam anlaşılmadı. Gazeteleri, sosyal iletişim sitelerini, internet haber sitelerine göz atın göreceksiniz...

Ağzı olan konuşuyor misali...

Gazetelerde, bildik kalemler, hastalıklı cümleler kurmaya başladılar. Amaç yorum yapmak değil, CHP'yi dövmek. Deniz o kadar köpürtüyorlar ki, Deniz Baykal'ın sözlerini bile çarpıtarak yorumlamadan geri durmuyorlar. Herkes net olarak biliyor ki; hesap çok başka. Hatta bence yandaş kalemşorların bilgisayarında şimdiden birkaç farklı köşe yazısı hazırdır.

CHP BDP'nin gayri resmi teklifine "istemezük" dediği zaman söyleyecekleri şey belli... CHP'nin Kürtleri dışladığından giren yazı, CHP'nin demokrasi karşıtlığı ile bitecek! Kemalizm'in günü kavrayamadığından dem vuran yazı, statükocu yaklaşımla yönetilen CHP'nin çağın gerisinde kaldığı düşüncesi ile biter... Kısacası Önder Sav ve arkadaşlarına bile konuyu getirirlerse şaşmayın...

Alternatif ikinci yazıları da büyük ihtimalle Dersim ile başlar, bölücülükle biter... Böyledir bunlar.

Siyaset satranç kurallarının geçerli olduğu, bol miktarda piyonun görev yaptığı ama kazananı genellikle şah'ın belirlediği bir oyun. Seçim ittifakı senaryosu ortaya boşu boşuna atılmadı. CHP içinde Kemal Kılıçdaroğlu'nun kurduğu hâkimiyet ve seçmen üzerinde yakalanan olumlu hava birilerini rahatsız etmiş olmalı. Öyle ki, Kılıçdaroğlu doğu-güneydoğu gezilerini sıklaştırdı, geleneksel CHP söylemlerini değiştirdi.

CHP'nin öncelikli yapması gereken, yıllarca CHP çatısı altında görev yapan, Hikmet Çetin, Fikri Sağlar, Eşref Erdem gibi küskünlerine kucak açmaktır. Bu kucaklaşmada ılımlı Kürt siyasetçilerin varlığı CHP ve Türk siyasetine güç katar.

Toz duman arasında tartışma sürerken CHP’nin geçmişini sorgulaması gerekir. CHP geçmişte uyguladığı içe dönük, gelişmelerden uzak politikalar sayesinde özellikle Kürt seçmenden uzaklaştı. Kabul etmek gerekir ki; CHP'nin eski siyaset anlayışında Kürt sorununa olumlu yaklaşımları pek göremedik. Terör sorununu çözmeye dair bir-iki rapor dışında kafa yorulduğuna tanık olamadık. Seçim zamanlarında bile güneydoğu-Doğu seçmeni görmezden gelindi.

CHP Kürt seçmenden gün geçtikçe uzaklaştı. Bu uzaklaşma belki de günün gereklerindendi. Çünkü Kürt siyaseti gün geçtikçe radikalleşti ve ayrımcı söylemlerin, istek ve düşüncelerin merkezi haline geldi.

Bir yandan üniter yapının savunucusu ve Kemalist bir siyaset, diğer yandan, bu ülkeyi bölmek için teröre bulaşan terör örgütünün savunucusu, federatif anlayışı dayatan, anti-Kemalist bir siyasi parti. Bu anlamda ulusalcı, üniter yapının savunucusu bir parti olan CHP ile ittifak söylentileri daha baştan ölü doğmaktadır.

Bu ve benzer siyaset argümanlarını üst üste koyduğunuzda bile CHP'nin seçimde BDP ile işbirliği yapması komik durmaktadır.

Eğer bir ittifak konuşuluyorsa kan uyuşmazlığı yaşayan iki parti yerine Kürt seçmenlerin ağırlıklı tercihi ile destek gören iki parti arasında olması en mantıklısıdır. Eğer bir seçim ittifakı yapılacaksa, konuşulması gereken AKP-BDP birlikteliği olmalıdır.

Bu yazı 25 Kasım 2010 Perşembe günü haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Anguslar ve angutlar

2011-02-12T13:37:00.000-08:00

Yolda, sokakta, siyasette, bürokraside bol miktarda angutun olduğu, dünyanın en pahalı etinin satıldığı Türkiye'de gelecek yıl et bolluğu yaşanacakmış!

Başlangıçta insanlar ucuz et yiyebilsinler diye getirilen anguslar, angutların sofralarındaki seçeneği artırmaktan başka bir işe yaramadı. Kurban bayramı yaşandı, bitti ama kurbanlıkların yaktığı eller hala sıcaklığını koruyor.

Şükür, Ramazan ayından itibaren Uruguay ve Avustralya’dan “angus” geldi de ülke insanımız rahatladı. Ülkemizde et bolluğu yaşanır oldu! Varsın yılda bir bile evi et görmeyen evlerde, çocukların boğazından et geçmesin. Özellikle bu kurban bayramında ithal et getirilmesi bile kurban fiyatlarının düşmesine yetmedi.

Malum, Türk insanı kanaatkar, sadakatli ve uyumlu. Bu özellikler Türk insanının yetiştirdiği hayvanlara da bulaşmış. Fakat, angus öyle mi? İsyankar, kolay teslim olmuyor. Beyni uyuşturulmuş insanların ülkesinde, ithal edilen anguslar uyuşturucu iğnelerle bile hizaya getirilemedi.

Bıçak altına Türk kurbanlıklar gibi kolaylıkla girmeyen anguslar kurban bayramında hep isyankar tavırlarıyla dikkat çekti. Oysa Türk kurbanlıklar tıpkı sahipleri gibi kuzu kuzu, sahibine biat ediyor ve gelenek ve göreneklerimize uygun davranıyorlardı. Korkarım, anguslar yerli hayvanlarımızın terbiyesini bozacak, ve isyankarlaştıracaklar.

İşin makara kısmı bir yana bilmem şu kadar büyüyen, gelişen, dünyanın sayılı ekonomilerden birisi olduk diyerek övünen bir ülkenin ekonomi uzmanları kurbanlık hayvanını bile ithal eden bir ülkenin ne kadar büyümüş olduğunu içtenlikle irdelemelidirler.

Anguslara rağmen piyasa düzene girmediyse sorun derinlerde gizli. İthalat ile çözülecek bir geçici sorun olmadığı kesin!

Kısacası, tarım ve hayvancılık bir ülkenin gelişmişlik düzeyini belirler. Tarım ve hayvancılıkta dışa bağımlı bir ülke asla büyük ve gelişmiş bir ülke sayılamaz.

Nokta.

Bu yazı 18 Kasım 2010 Perşembe günü haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Oktay Ekşi gitti, ya diğerleri!

2011-02-12T13:36:00.000-08:00

Oktay Ekşi'nin yazdığı bir yazıdan sonra istifa etmesi basında ahlak açılımını gerekli kıldı.

Şimdilerde neredeyse tüm köşe yazarları modaya uydular ve gazetecilik ahlakından bahsediyorlar. İşin tuhafı "koca koca adamların" aklını başına alması için Oktay Ekşi'nin bir yazı yazması ve yazı sonrası istifa etmesi Türk basını adına bir utanç.

Oktay Ekşi’nin istifasını isteyenler, , istifasından sonra vurmaya devam edenler, başka köşe yazarlarının, kötü üslubundan, düşük seviyesinden rahatsız olmuyorlar nedense! Küfürlü yazı denince herkesin aklına Engin Ardıç gelmesine rağmen Engin Ardıç’a kimse ses çıkarmıyor.

Köşesinde, Atatürk'ü, CHP'yi, emek ve solculuğu yermeyi görev edinmiş Engin Ardıç yıllardır küfür ve hakaretlerle dolu yazılar yazarken, kim gazeteci ahlakından, üslup ve seviyeden dem vurabilir?

Kendisini yıllardır okumam bu konuda eksiklik de hissetmiyorum. Gerek internet üzerinden, gerekse basılı neredeyse her gazeteyi okumaya çalışsam da sırf o (ve iki kişi daha) var diye yazdığı gazete elime geçse bile okumuyorum. Akşam gazetesinde yazdığı dönemde de Akşam okumuyordum.

Piç kuruları, lan, ayı, puştlar, salaklar, Atatürk'ün rahibeleri, mahalle karısı yaklaşımı, yaratık.. bu ve benzer kelimeleri köşesine taşıyan kişi hala köşe buluyorsa ve ahkam kesiyorsa suç yazan kadar yazdırana da ait olmalı.

Tüm sorumluluk Sabah Gazetesi Genel Yayın yönetmeni Erdal Şafak'a ait olmalı. Erdal Şafak’ın Oktay Ekşi için yazdığı yazıda "incir çekirdeğini bile doldurmayacak polemiklerle, kavgalarla, ahkâmlarla, çiğneye çiğneye çürümüş, sakızdan farksız fıkralarla, laf ola torba dola yazılarla harcanan onca sayfayı da eklememiz gerekiyor" sözünün anlam kazanması için kendi yönettiği gazeteye de bir göz atması gerekmektedir.

Engin Ardıç ve benzerleri köşe yazmaya devam ettiği sürece gazetecilik ilkeleri ve ahlaki üzerine yazılan her yazı anlamsız sözlerin kağıda dökülmesinden ibaret kalacak.

Sabah'a ilk geldiği dönemde Hıncal Uluç'a "Geyiği uzatma, işim gücüm var, senin gibi yarım sayfa yerim de yok. Bak bugünkü yazı piç oldu gitti." diyen, Engin Ardıç gazetecilik yaptıkça Oktay Ekşi küfürden değil, tasfiye sürecinden yok edildiği iddiası güç kazanmaya devam edecek!

Engin Ardıç köşe yazmaya devam ettiği sürece Oktay Ekşi, çarmıha gerilmiş suçsuz İsa olarak kalacak.

Kısacası, madem Oktay Ekşi ile adı tasfiye olan bir "milat" başladı, gidenler kervanına Engin Ardıç da katılmalıdır.

Bu yazı 11 Kasım 2010 Perşembe günü haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

CHP'nin 3 Kasım Devrimi

2011-02-12T13:34:00.000-08:00

Gazeteler neredeyse bir haftadır Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının CHP’yi uyarmasını yazıyordu. Çıkacak fırtına merakla bekleniyordu zaten. Fırtına koptu ve CHP’de yeni dönem Çarşamba günü itibariyle başladı.

CHP’deki olan biteni “eski ile yeninin çatışması” olarak açıklarsak sanırım en iyi özeti çıkarmış oluruz.

CHP’deki yaşlı kurtlar partinin halktan uzaklaşmış olmasını fark edemiyorlar. Fark edenler ise koltuk ve kişisel hırslarına yenik düşüyorlar ve yeniliklere sırt çeviriyorlardı. Sonunda CHP yüzde yirmi oranına saplanmış, yeni seçmenlere ulaşmasını bilemeyen, kendisini halka anlatamayan bürokratik bir hantallığın büründüğü statükocu bir zihniyetle yönetilir oldu.

53 yıldır CHP çatısı altında olan Önder Sav çıkan fırtınada, ses ve gürültü arasında “CHP kimsenin malı değil” dedi ama hesap hatası bariz bir şekilde sırıtıyordu. Dile kolay 53 yıldır ve bu 53 yılın neredeyse 25 yılı yenilgi ile geçmesine rağmen görevde ısrarın açıklaması ne olabilir?

Türkiye’yi kuran, cumhuriyetin ve laikliğin savunucusu olan, olduğunu iddia eden bir partinin girdiği seçim yarışlarında sürekli kaybetmesi kimseyi nerede yanlış yapılıyor sorusuna muhatap edemedi!

Üstelik AKP gibi Anayasa Mahkemesi tarafından bile laikliğin odağı olarak görülen bir partiye karşı kaybetmekten kimse ders çıkaramadı. Çünkü CHP’yi yöneten çoğu “ak saçlı” ders çalışacak yaşı çoktan geçmişti!

Önder Sav ve ekibi uzun yıllardır yönetimde olmalarına rağmen partiyi başarıya taşıyamadılar. Dahası şampiyonluğu kaçıran her futbol takımı gibi “ikinciliği başarı” gördüler, bununla yetindiler. Yargıtay’ın uyarısı ve sonrasında yaşanan gelişmelere bakınca daha iyi anlıyoruz ki; Sav ve ekibi koltuklarını çok seviyorlar.

İl, ilçe ve belde başkanlarını bile Önder Sav ve ekibinin belirlediğini bilmeyen yok. Ve bu belirlenen başkanlar kendi bulunduğu seçim çevresinde CHP’yi halka anlatamamış, oylarını alamamışken aynı insanlar aynı görevde kalmaya devam ediyorlar. Dahası devam etmek istiyorlar. Bunun tek açıklaması koltuk sevdası başlığına sığabilir.

Uzun uzadıya yorumlar döşemenin, fikirler ortaya atmanın, ispatlara girişmenin gereği yok. CHP her seçimin kaybedenidir ve tıpkı spor kulüplerindeki gibi kaybeden takımın gideni teknik kadro olmalıdır. Fakat CHP’de hiç öyle olmadı. Baykal bile bir kaset komplosu ile görevini bırakmak zorunda kaldı!

Neredeyse yirmi beş yıldır girdiği hiçbir seçimde yüzü gülmeyen, kazanmanın ne olduğunu öğrenemeden büyüyen gençlik kollarının CHP Genel Merkezinde çıkardığı kavgaya yorum bile yapmak istemiyorum.

Tarih 3 Kasım tarihini kalın harflerle yazacaktır. Çünkü Türk siyaseti açısından bu tarih belki de ülkenin geleceğini etkileyecektir. 3 Kasım tarihinde CHP’de bir devrim gerçekleşmiştir. Genel başkan Kılıçdaroğlu'nun yaptığı konuşma ise devrimin manifestosudur!

Bu yazı 04 Kasım 2010 Perşembe günü haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Türban'da yalan, irtica da!

2011-02-12T13:32:00.000-08:00

Kırmızı Kitap olarak da bilinen, Milli Güvenlik siyaset belgesindeki irtica tanımı çıkarılıyor, irticanın bir iç tehdit oluşturduğuna dair bölüm yeniden düzenleniyormuş.

Ne yalan söyliyeyim, bu ülkede irticanın gerçekten bir iç tehdit olduğunu düşünmüyorum. Buna artık inanıyorum. İrticanın tehdit algısı olsa olsa iktidarı hedefleyen muhafazakar partilerin seçim kazanmak amacıyla ortaya sunulmuş bir seçim malzemesi olabilir.

Türkiye için bir kırılma noktası sayılan 12 Eylül darbesinden sonra gelen iktidarlara bir bakın.

Büyük geneli muhafazakar tabana seslenen argüman, hep din ekseninde şekillenen, ya tutucu ve bağnaz toprak ağalarının desteklediği ya da dini tarikatların himaye ettiği siyasetin yeşilleri bunlar.

Her gelen iktidarın kendi düzenini ve kadrosunu oluşturduğu gerçeğinden hareketle, dinci kadroların kurduğu düzende irtica nasıl bir tehdit oluşturabilir?

Uzun süredir ortalıklarda görünmeyen, 28 Şubat sürecinin önemli aktörlerinden birisi olan Müslüm Gündüz yeniden ortaya çıktı.

Tesadüf odur ki yeni bir seçim öncesi ve türban tartışmalarının yeniden başladığı bir dönemde!

Sekiz yıldır tek başına iktidarda olan, dokunulmaz denen yerlere dokunmayı başaran bir siyasi parti, neden türbanı bu ülke gündeminden çıkaramaz?

Türban tartışmalarını 12 Eylül darbesi ile temelleri atılan ve darbe sonrası kurulan düzeni irdeleyerek yapmak gerekir.

Yeni bir seçim öncesi yeniden başlayan türban tartışmaları, Müslüm Gündüz'ün yeniden ortaya çıkması ve Milli Güvenlik Siyaset Belgesine yeni şekil verilmesindeki zamanlama bana bunları yazdırdı.

Çankaya'ya, Başbakanlığa ve devlet protokollerine giren türban'da, belirli zamanlarda bir kurtarıcı gibi ortaya çıkan irtica konusunda bu ülkede siyasi bir sorun değildir.

Biz tutmuşuz devletin her kademesine girebilen türbanın, üniversite öğrencilerinin takıp takmamasını tartışıyoruz. Tartışmıyoruz, tartıştırılıyoruz. Sizde inanmayın artık bu masala.

Sizlerde bir harmanlayın bakalım düşüncenizi. Nasıl bir bulut kalkacak havaya!

Bu yazı 28 Ekim 2010 Perşembe günü haber3.com sitesinde yayınlamıştır.

Kapitalizmin statükoya karşı zaferi

2011-02-12T13:30:00.000-08:00

Hatırlar mısınız, eskiden “kırmızı çizgilerimiz” vardı. Bu “kırmızı çizgiler” çerçevesinde kararlar alınacak, özellikle savunma ve dış politikada geri adım atılmayacaktı. Can pahasına savunulacak noktalardı bunlar.

Ne olduysa oldu “kırmızı çizgiler” Amerika'nın Irak işgalinden sonra sessizce silindi gitti. Amerikan askerlerinin attığı misket bombalarından dağılan şarapnel parçacıkları örttü bu kırmızı çizgileri!

Irak'ın kuzeyinde alınan ihalelerin gölgesinde kaldı bu çizgiler. Varlığı bile savaş sebebi sayılan bir bölgeye Türk müteahhitleri ve İşadamları yeni bir şehir kurdular. Telefon ve içme su şebekesini yenilediler. Bütünüyle altyapısını yeniden kurdular. Yönetim binaları inşa ettiler.

Kısacası siyasetçilerin koyduğu çizgiler uluslararası sermaye ile aşıldı. Amerika'nın yıkıp, yaktığı bölgeyi yeniden inşa ihalesi kırmızı çizgilerimizi silmeye yetti de arttı bile. Statüko olrak adlandırılan siyaset gol yerken, ekonomi uzmanlarımız ihracattaki artıştan bahsettiler uzun uzun. Irak'ta çalışmaya giden işsizlerimizin yüzü güldü.

Önceleri ağızlarına isimleri alınmaya korkulan, Kuzey Irak'taki PKK himayecisi Kürt liderler ile bakanlarımız, MİT Müsteşarlarımız doğrudan görüştüler. Çoğu zaman üniter devlet yapımızın garantisi gösterilen bu çizgiler en radikal milliyetçilerimizin bile aklına gelmiyor şimdi!

Belki BOP projesinin bir parçası, belki Kapitalizmin statükoya karşı zaferi. Kim nasıl adlandırırsa adlandırsın. Hiçbir tanım, kırmızı çizgilerimiz ile var ettiğimiz geleneksel siyaset anlayışımızı diriltmeye yetmeyecek. O ünlü söz gibi yani: Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.

Domates

Geçen hafta tarım bakanı Tarım Bakanı Mehdi Eker açıkladı da öğrendik- Et fiyatları ülkedeki refah düzeyinin yükselmesinden dolayı yüksekmiş! Bu tespit karşısında ciddi bir yorum, kayda değer bir analiz yapmak mümkün değil.

Refah düzeyimizin yüksekliğin kanıtı yükselen gökdelenler. Kredi kartı borcu olanlar, evine icra gelenler parasını kullanmasını bilmeyenler. Ülkede öyle bir refah düzeyi var ki; açlık sınırında kimse yaşamıyor, asgari ücret alanların keyfi yerinde, işsizim diyen yalancı, ürünüm para etmiyor diyen çiftçi sahtekârdır.

Özellikle domates artık kilo ile değil sayı ile alınır oldu. Hatırı sayılır oldu yani! Bunlar işin şakası tabi!

Domates fiyatındaki rekor artış karşısında çiftçinin cebine çok fazla bir paranın girmediğini ama buna karşılık parayı götüren komisyoncunun verdiği ile yetinen üreticinin çok şikâyetçi olmadığına inanıyorum. Bu inancımı halkın oy verme tercihleri de sağlamlaştırıyor. Çiftçi, üretici, komisyoncu, tarım ürünleri ihracatçısı, tarım ile ucundan köşesinden uğraşanlar halinden memnun. Bu kesin.

http://www.twitter.com/yolagiden

http://yolagiden.blogspot.com

Bu yazı 21 Ekim 2010 Perşembe günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Şili madencileri güzel öl(e)mediler

2011-02-12T13:28:00.000-08:00

Bakan Ömer Dinçer SkyTürk haber kanalında katıldığı bir programda "Zonguldak'da grizu patlaması olduğu yerde göçük olsaydı, işçilerimizden hayatını kaybeden olmayacaktı ve sadece 3 günde çıkaracaktık. 560 metrede 3 günde çıkarırdık. Biz çok daha iyiyiz.” Demiş.

Bakan Dinçer Şili'deki kurtarma çalışmalarının büyütüldüğünü de söylemiş" Niye o kadar büyütüyoruz Şili'de olup biten hadiseyi? Demiş.

Bu sözler madende hayatlarını kaybeden işçi-emekçi ailelerine hakaret değil mi? Türkiye’de en ufak maden kazasında göçük altından mutlak suretle ölü insanlar çıkar!Resmen zekamızla dalga geçiliyor!.

Bu ülkede sadece grizu patlamıyor. Yeraltında canlarını, dışarıda ailelerini gözü yaşlı bırakan binlerce madenci sadece grizu’da ölmediler. Eylül ayında Balıkesir’deki bir madende iki işçi “göçük” altında kaldı ve öldü. Grizu değildi!

Beş aydır, her sabah yeniden doğan güneş maden şehitlerinin evindeki acıyı ısıtıyor.

Hepimiz dün gibi hatırlıyoruz. Başbakan’ın Zonguldak’taki maden faciasıyla ilgili “kader” açıklamasının ardından, Çalışma Bakanı Ömer Dinçer’de “madenciler acı çekmediler, güzel öldüler” demişti. Şimdi ise Ömer Dinçer, "Böyle bir kaza bizde olsaydı madencilerimizi üç günde çıkartırdık" diyor.

Beyefendi, "Güzel ölenler" nerede öldüler? Hangi ülkenin emekçileriydi onlar?

Türk madenciler güzel ölürler, Şili madencileri güzel yaşarlar... Aradaki fark bu! Ve ölmek Şili’li madencilerin kaderinde yok! Bunu anladık.

Not: Kayıp olan iki madenciye 5 aydır ulaşılamıyor!

Bu yazı 14 Ekim 2010 Perşembe günü haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Klasik köşe yazarlığı değil klasik yöneticilik ölmeli

2011-02-12T13:26:00.000-08:00

Başlık biraz uzun belki ama derdimi anlatacak tek şey bu galiba.

Bir süredir yeni medya düzeni konuşuluyor. Nasıl olacak, nasıl şekillenecek? Aslında yeni medya düzenine bir süre önce geçildi bile.

Hatırlarsınız, önce Zaman Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Ekrem Dumanlı, ardından çok sayıda köşe yazarı basında tasfiyelerden bahsetmişti. Sonrasında bazı gazeteciler gazetelerinden ya sansürlendi, ya gönderildi. Süreç tamamlanmadı daha!

Başbakan Erdoğan ile medya medya mensuplarının toplantısında ilginç Yiğit Bulut önerisi gelince tartışma tekrar alevlendi. Şimdi üstün köşe yazarlarımız yeni medya düzenini tartışmaya başladılar tekrar!

Önce Ertuğrul Özkök “Köşe yazarına iyi haber” verdiği yazısında yorum ve analiz yazarlarının öneminin artacağını söyledi. Sonra Eyüp Can, “Köşe yazarı öldü, yaşasın sokak yazarı” başlıklı yazısında Ertuğrul Özkök kadar iyimser olmadığını ve klasik yorumculuğun biteceğini söylüyor. Ardından Radikal gazetesinin yeni kadrosunda düşünülmeyen Haluk Şahin Eyüp Can’ı eleştiren bir yazı kaleme aldı.

Acaba klasik gazetecilik mi, yoksa risk alıp yeni yazarları keşfetmeyi beceremeyen klasik gazete yöneticiliği mi ölecek Eyüp Can’ın öngörmesi gereken temel nokta bu olmalı. Tartışma başka bir eksene kaymamalı!

Aynı köşe yazarları yıllardır hep aynı şeyleri yazıyorlar. Hep ahbap, dost, çavuş ilişkisi ile yıllardır varlıklarını koruyorlar.. Gazetelerde, yeni isimlere yer açmıyorlar. Aynı yazarlar farklı yerlerde de yazıyor. Şüphesiz ilerlemiş yaşına tecrübe ekleyerek harikalar yaratan köşe yazarları var. Ama bunlardan kaç tane sayabilirsiniz?

Köhnemiş, yazacak yeni bir şey bulamayan kimi köşeciler her dönem köşesini koruyabiliyor. Neden? Çok okundukları için mi? Çok okunmayan, üreticiliği sınırlı, yorum gücü sıradan, yenilikten uzak, kısacası etkisiz kalemler hala köşe buluyorlarsa bu gazeteciliğin değil, gazete yöneticilerinin kabahati değil mi? Sırf iktidara yakın görünmek için iktidar yanlısı yazarlara tahammül eden gazete yöneticileri Türk basın tarihine altın harflerle yazılmayı hak ettiler çoktan!

Kimse kimseyi kandırmasın! gazetelerde, yüksek torpili olmayana köşe verilmez. Gazetelerde yazacak köşe bulamayanlar, İnternet sitelerinde parasız kahramanlıklar yaparlar! İnternet yazarlarının ise köşe yazarı olarak görülmediği bir ülkedir Türkiye.

BASIN ÜZERİNE YAZILAN ÖNCEKİ 5 YAZIYA BURADAN ULAŞABİLİRSİNİZ

Bu yazı 11 Ekim 2010 Pazartesi günü haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Yapay gündemlerin ülkesi

2011-02-12T13:23:00.000-08:00

Aslına bakarsanız yazı konusu bulmak hiç zor değil. Tek sorun hangisini yazacağınıza karar vermek!

Anadolumuzun bereketli topraklarında yaşanan her günün ayrı bir özelliği var. Sabah uyandığınız gündemi akşama değişmiş olarak buluyorsunuz. Akşam yatana kadar henüz yeni gündemi sindirmişken, başka bir gündeme uyanıyorsunuz.

Ne yazmalısınız? Yeni anayasa tartışmalarına ne olduğunu mu? Terör örgütünün eylemsizlik kararını “bir ay daha” uzattığını mı yoksa! Üçüncü köprü için 2 milyon ağacın kesilecek olması yazı konusu olabilir mi?

Muhafazakar bir geçmişi olan, Komünizmle mücadele eden, adı solculara işkenceciye çıkmış, susurluk sürecinde etkin rol oynayan başarılı bir emniyetçi bugünün egemen yapılanması cemaate savaş mı açmıştı? Yılların Milliyetçi emniyetçisi Hanefi Avcı sol terör örgütüne yardım ve yataklık etti mi?

28 Şubat ürünü Türban sorunu çözülüyor muydu? Kılıçdaroğlu türbanı çözeriz derken samimi miydi? Ergenekon derin yapılanmasından, YARSAV'dan, HSYK'dan korkmayan bugünün muktedir iktidarı, neden türban konusuna 8 yıldır el uzatmıyordu? Kılıçdaroğlu “çözeriz” derken, başbakan Erdoğan neden "lokomotif olsunlar, öncülük etsinler. çözelim" diyordu.

Her konuda cesur adımlar atan, YAŞ' toplantılarında askere "geçit" vermeyen, muhalefete toptan meydan okuyan, anayasa değişikliği ile HSYK ve Anayasa Mahkemesinin yapısını bile değiştiren bir iktidarın kolunu ne bağlayabilir? Sahi türban için her cuma eylem yapan kalabalık, sorun çözülmemiş olmasına rağmen neden sekiz yıldır meydanlarda yok?

Mesela; yıllardır beklenen büyük depremin “müsaitseniz geleceğim” demesine rağmen kimsenin bu konuk için hazırlık yapmıyor olması... Her çağdaş ülkede günlerce tartışılacak, sorumluların hesap vermesini sağlayacak bir konu ama bizde "geçici gündem maddesi." Çünkü ne insana saygı var burada, ne de insanlığa!

Bir televizyon dizisi ile yolda gördüğü kızlara toplu tecavüz eden şerefsizlerin cirit attığı; ama ya mağdurun ya da diziyi yayınlayan kanalın suçlandığı bir ülke Türkiye. Toplumsal ahlak çürümüşlüğü önemli bir gündem maddesi olması gerekirken bizde üçüncü sayfada yer bulur ancak!

Başka önemli gündemlerde var tabi... Bu yüzden her köşe yazarı kendi gündemini oluşturuyor. Bu yüzden halkın refahı, devletin devamlılığı, dün konuşulan sorunun bugün unutulması, şu, bu. Kimsenin derdi değil. İnsan düşünmeden edemiyor: Yoksa Türkiye'nin tüm gündemi yapmacık mı?

Biz en iyisi unutmaya, uyutulmaya devam edelim. Ne de olsa böylesi daha güzel, böylesi daha rahat.

Bu yazı 07 Ekim 2010 Perşembe günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Sihirli düğme

2010-10-05T01:25:00.000-07:00

Makarayı başa saralım isterseniz.

2002 yılında DSP iktidarında biranda birilerinin “fikri gelmiş” ve Hüsamettin Özkan, İsmail Cem ile Kemal Derviş önderliğinde YTP kurulmuştu. Kuruculardan Derviş ani bir kararla CHP'ye katılmıştı, Özkan ve Cem ortada kalmıştı... Hatırlayın...Bu manevra ile hem DSP parçalanmış, hem YTP ölü bir çocuk gibi doğmuştu...

Bu sol cenahtaki bir gelişmeydi... Bir de sağ'a bakalım...

Fazilet Partisi laiklik gerekçesi ile kapatılmıştı. Fazilet Partisi kapatıldıktan sonra bir grup genç siyasetçi Recep Tayyip Erdoğan başkanlığında Adalet Ve Kalkınma Partisi adı altında bir parti kurdular. Yıllardır giydikleri Milli görüş gömlekler atıldı!

Eski kadro ile Fazilet Partisinin yerine kurulan Saadet Partisi hep ufak, etkisiz bir parti olarak kaldı. Ta ki, Numan Kurtulmuş'un Genel Başkanlığa getirilmesine kadar.. Numan Kurtulmuş ile yine ufak bir parti olarak kaldı ama bir hareketlenme yaşadığını kimse inkar edemez.

Şimdi bu ufak ama hareketlenme başlayan Saadet'te karıncalanma alerjiye dönüştü. Numan Kurtulmuş genel başkanlıktan istifa etti.. Bu istifa yeni bir partinin müjdesini beraberinde getirdi!

Tam herkes Numan Kurtulmuş’un istifasını konuşuydu ki; CHP kadrosu ile meclise giren İlhan Kesici istifa ettiğini açıkladı!

Acaba birileri o meşhur düğmeye yeniden dokundu mu? Acaba hareketlenme başlayan İslami tabanda olası bir AKP rakibi elenmek mi istendi? Veya AKP’den sıkılan “birileri” Türkiye’nin siyaset sahnesine yeni aktörleri mi ısıtıyor?

Bu son istifa ve yaşanan hareketlenme komplo teorisi üreten tarafımı harekete geçirdi.

Acaba, okyanus ötesinden bir el, sihirli düğmeye basarak 2011 seçimleri öncesinde Türkiye'de yeni yönetim arayışı içerisine girmiş olabilir mi?

Ne dersiniz?

Bu yazı 04 Ekim 2010 Pazartesi günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Yiğit Bulut’a kızmayın efendiler!

2010-10-05T01:23:00.000-07:00

Geçen hafta sonu Başbakan Erdoğan’ın medya ile kahvaltılı toplantısından beridir gündem Yiğit Bulut!

Yaptığı TV programının adı “SANSÜRSÜZ” olmasına rağmen gazeteye, gazeteciliğe sansür isteyen bir gazeteciyi tarih nasıl yazar merak ediyorum. Ayrıca, İnternet üzerinden yazıları yüz binlere ulaşan bir gazetecinin İnternet medyasını küçümsemesi tamamen sağlıksız bir yaklaşım!

Gazeteciliğin özüne aykırı olan bu fikir asla onaylanacak, desteklenecek bir fikir değil! Bunlar tartışılır, bunlar başka şeyler. Fakat Yiğit Bulut “dönmüş, eskiden şöyle düşünüyor, böyle yazıyormuş” derseniz... Kendinizle çelişirsiniz.

Yiğit Bulut biliyor ki; günün koşullarına ayak uydurmak lazım. Yiğit Bulut işini bilen, günü okuyabilen, uyanık bir gazeteci. Bunu kesinlikle ispat etti. Çalıştığı, ekmeğini yediği grubun iktidar ile sürtüşmesinin kendi düzenini de bozacağını düşünmüş olmalı.

Yiğit Bulut’un başbakana önerisi ipe sapa gelmez, tamam ama mesela siz, basında kalem oynatan zevatlar, bugünün iktidarına karşı istediğiniz gibi muhalefet olabiliyor musunuz ki, onun yandaşlığına sinirleniyorsunuz?

Yiğit Bulut, bugünün vurduğunu koparan iktidarın ve Başbakan Erdoğan’ın gözüne girmeye çalışıyorsa ona bu kadar kızmayın, yüklenmeyin.

Şu döneklik konusunda çevrenize hiç baktınız mı? Gazetelerde 80’li yıllarda Özal’a, farklı dönemlerde Demirel’e biat eden... Darbe yıllarında Evren’i alkışlayan ama devir değişince Evren’e sövüp-sayan! Kimi zaman adı yağdanlığa, kimi zaman yandaşa çıkan...

Her dönemin şartlarına ayak uyduran gazeteci büyükleri hala gazete köşe yazarlığından ekmeğini yemeye devam ediyor. Hem de “usta, büyük yazar, duayen” vb lakapları taşıyarak!

Bir haftadır gazete köşelerinde ‘düşene bir tekme misali’ Yiğit Bulut eleştirisi. Boş, anlamsız, gereksiz, sabun köpüğü yazılar, tartışmalar hepsi. Köşeye mıknatıslarla yapıştırılmış köşeciler, dün adı yağdanlığa çıkanlara ne yaptınız ki?

Bugün Yiğit Bulut’a kızıyorsunuz! Dün davasından dönenler hala gazete köşelerinde yazmıyorlar mı? Dün arkadaşını ispiyonlayanlar bugün usta, tecrübeli gazeteci olarak anılmıyor mu?

Gazetecilik onurunu sorgulayan köşe kadıları... Emin olun gazetecilik Yiğit Bulut ile ölmedi... Çevrenize bakın, gazeteciliğin katilleri ile aynı gazetede yazı yazıyorsunuz, belki de aynı masada yemek yiyorsunuz.

Kim bilir katil belki de aynada gizlidir! İlk taşı içinizdeki en günahsız olan atsın desek kaç taş gelir ki Yiğit Bulut’un kafasına. Eminim çok fazla taş gelmez!

Gazetecilik Yiğit Bulut ile mi öldü? Başlıklı yazı için lütfen burayı tıklayınız!

Bu yazı 30 Eylül 2010 Perşembe günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Sensiz SAADET neye yarar?

2010-10-05T01:21:00.000-07:00

Türk siyasetinde gelenlerin pek gitmeye niyetli olmadığını biliyoruz. Türk siyasetçisi iki konuya asla bulaşmaz. Birincisi istifa, ikincisi emeklilik!

Bakın milletvekillerine, parti başkanlarına hepsi aynı yüzler değiller mi? Kimisi her dönem farklı yerden kimisi hep aynı yerden seçilirler. Kimisinin partisi değişir ama seçilenler hep aynı yüzlerdir! Cumhuriyet döneminde siyaset sahnesinin başrol aktörlerinden bazılarına bir göz atalım!

Alparslan Türkeş, 1917 yılında doğdu. Albaydı fakat her Türk askeri gibi siyaset yapmaya meraklıydı. Meclise defalarca girdi. Başbakan yardımcılığı ve bakanlık yaptı. MHP Genel Başkanı olarak 1997 yılında hayatını kaybetti.

Süleyman Demirel 1924 doğumlu. İnşaat mühendisi. Yaklaşık 15 yıl başbakanlık, 5 yıl cumhurbaşkanlığı yaptı. Gel deseler yarın meydanlara iner.

Bülent Ecevit, 1925 doğumluydu. Gazeteciydi, yazardı, şairdi, bakandı, başbakandı. Özellikle son döneminde zor yürüyor ve zor konuşuyordu. 40 yıllık siyasetçi olarak siyaset sahnesinin tam ortasında 2006 yılında kaybetti hayatını.

Deniz Baykal 1938 doğumlu. Bakanlık, başbakan yardımcılığı ve 25 yıl CHP Genel Başkanlığı yaptı, kaset komplosuna kurban gitmeseydi belki hala genel başkan olarak devam ediyor olabilirdi!

Prof. Dr. Necmettin Erbakan, Makine Mühendisi. 1926 doğumlu. 1969 yılında meclise girdi. Milletvekili, Başbakan Yardımcısı ve Başbakan oldu. 2010 yılında, zor yürüyor, ayakta duramıyor, iki kişi yardım etmese yürüyemiyor. Fakat şimdilerde oğlu ile birlikte Saadet Partisi yönetimini belirleme derdinde.

Bu koltuk ne cazibeli bir şeymiş?
Oturan kalkmak istemiyor!

Bu sorulara cevap aranıyor?

AKP hükümetinin devletin her alanında ciddi kadrolaşma çalışması olduğu biliniyor. Tüm resmi kadrolar bir yana eğitimdeki kadrolaşma bazı taşları yerinden oynatıyor. Yerinden oynayan taşlar çok can sıkacağa da benziyor. Türkiye’nin çoğu kentinde olduğu gibi Mersin’de de bir hareketlenme söz konusu! Mersin Nevit Kodallı Güzel Sanatlar Lisesi ile ilgili bazı iddialar e-postalarda dolaşıyor. Umarım bunlar sadece iddiadır!

1-Kız ve erkek yurtlarının girişleri aynı iken yeni yönetim girişleri ayırdı mı? Ayırdıysa neden?
2-Öğretmen ile öğrenci arasına 42 cm olarak bir konuşma mesafesi konmuş mudur?
3-Bireysel yapılan derslerin artık grup halinde yapıldığı doğru mu?
4-Müzik ders saatleri son sınıflarda azaltıldı mı?

Bu yazı 27 Eylül 2010 Pazartesi günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Mahalle baskısından, mahalle terörüne

2010-10-05T01:18:00.000-07:00

İnternet başta, bütün medya iki gündür Bekir Coşkun haberleri ile çalkalanıyor. Aslında deprem öncesi, öncü sarsıntılar referandum arifesinde hissedilmişti.

Bekir Coşkun’un Hürriyet’ten gidişi de olay olmuştu. Gücü özgürlüğünde sloganını kullanan Habertürk büyük reklamlarla (ve basında yazıldığı üzerine, büyük paralar karşılığında) Bekir Coşkun’u transfer etmişti. Bu aşk uzun sürmedi, Coşkun Habertürk’ten de ayrıldı. Bekir Coşkun’un Habertürk’ten gönderilmesinde iktidarın baskısı olduğunu söyleyen kitle hiç azımsanacak kadar değil.

Türkiye’de basın holdingleşip, medya düzenine geçtiği için iktidarlarla iyi geçinmek zorunda. Bunun içinde başbakan Erdoğan’ın dediği gibi, yaşayabilmek ve dahaçok zenginleşmek adına, tarafını seçmelidir.

73 milyonluk bir ülke Türkiye. Bu koca ülkede 1 milyon satabilen gazete yok. Tamam kitap okunmuyor ama gazeteler neden bir milyon bile satamıyor? Neden kimse, özellikle basın yöneticileri bu konuyu umursamıyor? Çünkü gazeteler ya iktidara baskı oluşturmak için kullanılıyor ya da yağ çekmek, yalakalık yapmak için kullanılıyor Türkiye'de. Okunmamak kimsenin problemi değil!

Bir milyon bile satamayan gazetelerin çoğu, istediği kadar reklam alsın, şirketine para kazandırmıyor. Gazete satışından para kazanamayan patronaj, gazete gücünü gazete dışındaki iş alanlarında kullanır! Bu anlamda iktidara mecburdur ve iktidarın isteklerine boyun eğer! Basın dışında işlerle meşgul olan, holdingleşen basın, iktidara muhalif yazarlarını feda etmeye mecbur kalır.

Bekir Coşkun’un suçu ise, bugün özgürlükçü ve demokrat olarak sunulan kimi kiralık köşeciler gibi kalemini satmaması ve muhalif olmasıdır.

Baskı artıyor

Ankara'da elele dolaşanları uyaran polis, İstanbulda sanat galerisini basan şehir eşkıyaları... Dünmahelle baskısından şikayet edenler bugün mahalle terörüne imza atar oldular. Sergi açılışlarını basmaya başladılar. Şükür referandum yapıldı ve ülkemize demokrasi geldi!

Oysa durum hiç de öyle değil. Dünün etkili kesimi bugün ezileni oldu. Kemalistler, ikitdar yanlısı çoğu gazetede öcü gibi gösteriliyorlar. Türkiye’nin gün geçtikçe korku imparatorluğuna doğru ilerlemekte olduğunu daha önce defalarca yazmıştım. Bunun örneklerini referandum sürecinde çok defa gördük. Hayır oyu verenlere, hayır için oy isteyenlere resmen linç uygulandı.

İktidar muhalefete karşı çok sert. Üstelik muhalif basına karşı tavrının pek sevecen olmadığını da hepimiz biliyoruz. Muhalefet üzerinde bir baskı ve hoşgörüsüzlük ortamının oluşmadığını kimse söyleyemez! Başbakan Erdoğan bile defalarca Doğan grubu gazetelerini kastederek “almayın o gazeteleri“ demişti. İstiyor ki, muhalefet olmasın. Hep alkışlansın.

Şu gerçeği kimse yok sayamaz: Sultan Süleyman'a kalmayan bu dünya baskıdan, şiddetten, tehdit ve engellemelerden medet uman siyasi iktidarlara da kalmaz, kalmadı, kalmayacak!

Bu yazı 23 Eylül 2010 Perşembe günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Baykal'a yakışan!

2010-10-05T01:16:00.000-07:00

CHP ve Baykal’ı bitirme planından sonra CHP Genel Başkanlığından ayrılan Deniz Baykal, 2010 referandum sonuçlarından sonra, 2011 genel seçimleri öncesi kurultay çağrısı yaptı.

Gereksiz ve anlamsız bir çağrıdan öte bir anlam taşımayan bu çağrıya CHP Milletvekili Canan Arıtman da destek verdi.

Baykal’a kaset tuzağından sonra gelen Baykal’ın istifasından sonra yapılan yorumlar Baykal’ın en kısa sürede genel başkanlığa tekrar döneceğine dairdi. Beklenen oldu, hayat normale döndü ve CHP’de kazan kaynamaya başladı.

Deniz Baykal 20 yıldan fazla CHP Genel Başkanlığı yaptı. CHP bu dönemde hiçbir seçimden birincilikle çıkamadı. CHP Deniz Baykal başkanlığında 2007 referandum yarışını da kaybetti.

2010 referandum sonuçları gösterdi ki; CHP’nin güçlü olduğu yerlerde HAYIR oyları da güçlü çıktı. Yani Kılıçdaroğlu belki oy arttıramadı ama oy kaybetti demek, Kılıçdaroğlu başarısız oldu şeklinde yorumlamak acımasızlık olacaktır.

Referandum sonuçlarını bahane ederek kurultay isteyenlerin seçim tarihi başarılarla dolu olmalıdır. Baykal ve ekibi ile CHP’nin yüzünün güldüğünü kim söyleyebilir?

Baykal dürüst bir siyasetçi, iyi bir konuşma ustası olabilir. Yılların deneyimine sahip iyi bir siyasetçi, usta bir ekipçi olabilir. Siyaseti, sosyolojiyi bilen iyi bir hukuk adamı olabilir. Fakat hiçbiri yıllar yılı halk ile Baykal arasında oluşan iplerin kopmasına engel olamadı.

Halk ile oluşan duvarın her seçim yükselmesini ne Baykal ne ekibi bir türlü engelleyemedi. Baykal bu duvarın da etkisiyle halka kendisini hiçbir seçimde tam olarak anlatamadı. Halk anlamadığı, inanmadığı lidere oy vermedi.

CHP, halka dokunabilen, onun gibi konuşabilen Kılıçdaroğlu ile gidemediği yerlere gitmeye başlamışken, yeni seçmenlerin elleri sıkılmaya başlamışken, akan suyu bulandırmaya gerek var mı?

Şimdi Baykal’a ve ekibine düşen yeni oluşan CHP kadrosu ile bilgi ve deneyimlerini paylaşmak olmalıdır. Bu sayede Baykal’ın adı tarihe yeniden yazılabilir!

Bu yazı 20 Eylül 2010 Pazartesi günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Hayır cephesi neden yenildi?

2010-10-05T01:14:00.000-07:00

Referandum sonuçlarına bakarak sorulması gereken öncelikli soru bu olmalı!

Muhalefet partilerinin, muhafazakar toplum yapısının hakim olduğu Türkiye’de, referandumu AKP güven oylaması şekline sokmaları büyük yanıldıydı. Kırsal yöre inansının iktidara verdiği desteği görmemek, bunu okuyamamak, mazereti olmayan bir örgütçülük hatasıdır. Bu hatayı AKP iyi değerlendirdi ve referandumu genel seçim havasına soktu. Damardan girdi, sandıktan çıktı.

AKP toplumu çok iyi analiz ettiğini ispatladı. Söylemleri doğru veya yanlış olabilir ama muhafazakâr seçmenin kulağını tırmalamıyor. AKP, hitabeti kuvvetli geniş bir ekip ile seçimlere hazırlanıyor, devletin imkânını, partinin maddi gücünü sonuna kadar kullanıyor. Kitlelerin duymak istediklerini biliyorlar, her kenti ayrı analiz edip her kente ayrı argümanlar üretiyorlar. Benim işçi kardeşim, esnaf arkadaşım gibi sözler sıradan yurttaşta sahiplik hissi uyandırıyor.

MHP referanduma ciddi bir destek ver(e)medi. Son dönemde mitingleri bile bırakmasından ya referandumu hafife almasını ya da çıkacak sonucu öngördüğünü düşünebiliriz. MHP yöneticileri şapkasını önüne koymalı ve içi boş, saçma gerekçelerin ardına gizleneceğine mağlubiyeti sahiplenmelidir

MHP en güvendiği bölgelerde, varlık sebebi şehirlerde bile inandırıcılığını ispat edememiş, aynı tabana hitap eden AKP’ye boyun eğmiştir. MHP tabanı, Deniz Bölükbaşı’nın dediği gibi Gülen etkisinde kaldıysa giden gelmeyecektir. Rahmet okuyun!

CHP bu referandum ile 2011 seçimleri için kendi provasını yaptı. Örgütteki hantallık göze çarpıyor. Kılıçdaroğlu ile yakalanan hava örgütün bürokratik zihniyeti ve hantallığı ile zaafa uğradı. Bir oy daha fazla alma mücadelesi yapan, şehir şehir gezen Kılıçdaroğlu’nun oy kullanamamasının mantıklı bir açıklaması olamaz. Hiçbir bahane bu vurdumduymazlığı ortadan kaldıramaz.

Referandum sonucu nasıl okunmalı?

Hiç şüphe yok ki; AKP referandum sonuçları ile büyük moral sağladı. Başbakan Tayyip Erdoğan’ın teşekkür ettiği Fethullah Gülen okyanus ötesinden gücünü tescilledi. Referandumu boykot kararı almış olan BDP, bu kararını daha çok doğu-güneydoğu’da uygulatabilmiştir. Bölge insanı kurallara, ideolojiye değil kişisel güce inanan bir yapıya sahip, bu kesinleşti.

Her mağlubiyet acımasız eleştirilere yol almalıdır, çünkü eleştiriler doğruya giden yolda gerçekçi çakıl taşlarıdır. Verdiği acı hissi geçicidir.

Sonuç itibari ile bu referandum hem iktidar hem de muhalefet partileri için çok ciddi mesajlar taşıyor: Muhalefet için yukarıda yazdım. AKP ise referandumu kazandı ama ciddi bir seçim başarısı elde edemedi. Batıya ulaşamıyor, batı seçmenine inandırıcı olamıyor.

Belki muhalefet ülkenin doğusunda yok ama 2002 yılından beri iktidar olan AKP’de ülkeni batısında yok. Bu kadar imkana rağmen AKP neden batıya ulaşamıyor? Bardağın bu tarafına da bakmak gerekiyor?

SON SÖZ: Rakiplerin, “ölülere bile oy kullandıracağız” derken sen tatilcine bile oy kullandıramıyorsan şikâyet hakkın yok... Seçim stratejik oyunlar bütünüdür, oyunu kuralına göre oynayanlar kazanır...

Bu yazı 15 Eylül 2010 Çarşamba günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır

Kaybedeni bol bir referandum

2010-10-05T01:12:00.000-07:00

Haftalardır süren referandum koşuşturması HAYIR cephesinin büyük yenilgisiyle son buldu! Kaybedeni bol bir referandum sonucudur bu.

Takım tutar gibi particiliğin yapıldığı bir ülkede bu sonuca şaşırmamak lazım.
Başka bir sonucun çıkması çok zordu.

Referandum sonucu AKP’ye büyük moral sağlayacak. HAYIR cephesi kendi içlerinde tartışmaya başlayacak. Ya parti içi mücadelede sesler yükselecek, ya erken seçim düellosu teklifi atılacak ortaya! Her şeyin yeri, zamanı var ama şimdi hesap zamanı.

12 Eylül ile hesaplaşmak niyeti ile meydana çıkanlar aslında 1923 cumhuriyeti ile hesaplaşıyorlar. Ve bu sonuçlarla 1923 cumhuriyeti kan kaybetti, belkide kaybedeceği bir"gol" yedi! Emeği geçenler ne kadar sevinseler azdır.

Bu ülkenin sorunu iktidar değil, muhalefet tohumunun filizlenememesi!
Eğer TKP, İşçi Partisi, CHP, MHP gibi partilere rağmen; Saadet, BBP ve AKP’nin istediği olduysa… Bir yerlerde derin bir yanlış var demektir.
Anlaşılması zor bir hesap hatası var belki!

Bütün iş hitabette mi yoksa?
İnandırıcılıkta mı sorun var?
Kim bilir?
Çanlar seçen, seçilen herkes için çalıyor!
Şapkalar masaya konmalıdır.
Daha vakit varken!

Bu yazı 13 Eylül 2010 Pazartesi günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Kimin parasını harcıyorsunuz?

2010-10-05T01:10:00.000-07:00

Türkiye kamuoyu aylardır referandum konusuyla meşgul ediliyor. Sanki anayasa değişikliği geçerse Türkiye şahlanacak, insanlar refaha kavuşacaklar, tam bir demokrasiye sahip olacağız.

Sanki AKP iktidarı kendi geleceğini bu referanduma bağlamış gibi. Hatırlayın; Başbakan Erdoğan mecliste değişiklik görüşmeleri yapılırken “ya tarih yazacağız, ya tarih olacağız” demişti. Muhalefet de referandumun AKP güven oylaması olacağını söylüyor. Ki bu bence büyük ölçüde yanlıştır!

Başbakan Erdoğan 2011 seçimlerinden sonra tekrar iktidar olacağını öngörüyor. Böyle bir öngörüye sahip olduğu için olmalı referandumda evet de çıksa, hayır da çıksa 2011 seçimlerinden sonra yeni bir anayasa yapılacağını söylüyor.

Bu özgüveni tartışmak başka bir yazının konusu olsun. 2011 seçimlerinde AKP'nin tekrar iktidar olacağı varsayımını bir an için gerçekleşebilir görelim: Madem 2011'de yeni bir anayasa yapılacak neden bu referandum yapılıyor?

İktidar partisi neden referanduma bu kadar önem veriyor? Açılışları fırsat bilip, yoksa fırsat yaratıp neden mitingler yapılıyor? Tüm bakanlar, milletvekilleri, il, ilçe teşkilatları, partililer hummalı bir çalışma içerisindeler.

AKP neden gazetelere sayfa sayfa ilanlar veriyor, 81 ildeki tüm billboardlara neden afişler asılıyor? Devletin uçakları, helikopterleri, başbakanlık otobüsleri 81 ili neden dolaşıyor. İrili ufaklı tüm muhalefet partileri şehir şehir, köy köy neden koşturup duruyorlar?

YSK referandum maliyetini 150 milyon lira olarak öngörmüştü. Partilerin yapacağı harcamalar ise ortalama olarak 150 milyon civarı olacağı hesaplanmış!. Lamı cimi yok, bu para işçi Ahmet’in bordrosundan, terzi Ahmet'in telefon parasından esnafın elektriğinden, köylünün su parasından alınan vergilerle harcanıyor.

Partiler kimin parasını harcıyorlar? Madem 2011 yeni bir anayasanın tarihi. Bu kadar para neden harcanıyor. Neden bu kadar zaman kaybediliyor? Bu mitingler, konuşmalar, kavga gürültü, bu ısrar neden?

Dezenformasyon

Geçtiğimiz cumartesi Bugün gazetesi köşe yazarlarından Erhan Başyurt “Vatandaşa kendi ipini çektiriyorlar!” Başlıklı bir yazı kaleme almış. Başyurt, sanki HAYIR diyenler AYM ve HSYK ile ilgili maddeler dışındakilere karşı gibi anlatmış. Bir köşe yazarı, mecliste görüşülürken CHP'nin “üç maddeyi ayırın gerisini destekleyelim” dediğini, iktidarın bu maddelerin hepsi hap gibi birlikte geçecek ısrarını nasıl görmezden gelir? Bilerek görmezden gelmek kandırmaca değil midir?

Bu yazı 06 Eylül 2010 Pazartesi günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Korku İmparatorluğu

2010-10-05T01:09:00.000-07:00

Farkında mısınız bilmiyorum? Muhalif hiç kimse düşüncesini açık ve net söyleyemez olmaya başladı. Türkiye gün geçtikçe Korku İmparatorluğu olmaya başladı.

Üzerinde hayır propagandası olan tişört giyen çocuk veya el ilanı dağıtan kadınlar gözaltına alınıyor. Askerler, gazeteciler, avukatlar, iş adamları, parti liderleri aylardır cezaevinde tutuluyor. İçlerinde suça bulaşanlar mutlaka olsa da çoğu ne ile suçlandıklarını bilmiyor.

Daha düne kadar ülkenin en etkili yayın grubu olan Doğan grubu Maliye tarafından kesilen astronomik cezadan sonra belini doğrultamadı. Doğan Grubunda kurumsal bir muhalefet göremiyoruz. Her şeye rağmen Doğan grubu belki büyük bir sermaye ile yönetiliyordu ama Kanal B, Kanaltürk, Art dayanamadı... Ya iktidara yakın bir kesim tarafından satın alındı ya da yayınlarını durdurmak zorunda kaldı.

Elektronik izlemeler, telefon dinlemeler sıradan insanlarda bile paranoya oluşturdu. İzinsiz, kuralsız ve yasadışı dinlemeler sayesinde tele kulak her an yanınızda ama siz onu görmüyorsunuz, bilmiyorsunuz ve tanımıyorsunuz.

Devletin her kademesinde sürekli artan kadrolaşma laik kesimde bir ötekileştirme yaratıyor. Daha düne kadar güven duyulan kurumlar son yıllarda bir güven bunalımı yaşamaya başladılar. ÖSYM gibi güvenilir bir kurum bile milyonlarca insanın gelecek hayali olan KPSS sınavında yapılan bir umut hırsızlığını engelleyemiyor. İnsanlar gelecek korkusunu iliklerine kadar hisseder oldular.

Hükümetin 2002 ve 2007 seçimlerinde halktan aldığı destek ile elindeki gücü muhaliflerini susturmak için kötüye kullanmadığını kim söyleyebilir?

Başbakan “bitaraf olmayan bertaraf olur” diyor. Bunun, “kim hayır diyecek, göreyim” demekten farkı ne? Halkın tercihinin sorgulandığı bir referandumda bile özellikle yandaş yazarların, bazı iktidar mensubu milletvekili ve bakanların yaptığı gibi “evet verirsen demokrat, hayır verirsen darbecisin” türü ayrımcılığın, ince yordam tehdidin dik alası değil de nedir?

Çalışma Bakanı Zafer Çağlayan, ” Referandumdan hayır çıkarsa, iş adamları beni aramasın” diyor. Devlet Bakanı Egemen Bağış, “Anayasaya hayır diyenin ya aklından zoru var ya da vatan sevgisi ile sıkıntısı var” diyor.

Kültür Bakanı Ertuğrul Günay, "Anayasa değişikliğine hayır demek için insanın aptal olması lazım” diyor. Başbakan Tayyip Erdoğan, Çorum’da Memur sendikalarını hedef alarak, “Hem hayır diyeceksiniz, hem toplu sözleşme isteyeceksiniz" diyor.

Yerel seçimlerden önce Mehmet Ali Şahin, “bizden olmayanların projeleri bekliyor” demişti. AKP Kahramanmaraş MV. “40 sene onlar yaptı, şimdi biz onları fişliyoruz” demişti. Türkiye cephelere, kamplara ayrılıyor, birikmiş bir nefretin dışa vurumu gibi sözler söyleniyor! Sanki her şey onlar ve diğerleri olarak ayrılmak zorunda. Sürekli artan bir ötekileştirme söz konusu.

İşsizliğin, yoksulluğun gün geçtikçe arttığı bir ülkede sadaka ekonomisi yaratıldı, fakir yurttaş eline tutuşturulan iki kilo pirinci kaybetme korkusu yaşar oldu. Topluma hakim olan korku, çaresizlik, güvensizlik, karamsarlık ve yılgınlıklara sebep olur. Tıpkı 2010 Türkiye’sinde olduğu gibi.

Muhaliflerin türlü bahanelerle susturulduğu bir korku imparatorluğu ise kimseye mutluluk getirmez. Bizans gibi, Osmanlı İmparatorluğu gibi, tarihe tanıklık etmiş, uzun yıllar hüküm sürmüş imparatorluklar yıkıldı, sıra dünyadaki tüm korku imparatorluklarının başına. Tabi demokratik yoldan ve seçimle.

Bu yazı 02 Eylül 2010 Perşembe günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

İlker Başbuğ

2010-10-05T01:07:00.000-07:00

Son yıllarda Türk ordusu sadece PKK ile savaşmıyor. İçten belli bir merkezden yıpratma çalışmaları en az PKK mücadelesi kadar yoruyor orduyu. İçerdeki PKK'lı kadar asker var hapishanede. Dışarıdan kuşatılamayan, terör faaliyetlerince yıpratılamayan ordu, içerden kuşatılmaya çalışılıyor.

Bir merkezden düğmeye basılıyor, umulmadık yerlerden bombalar çıkıyor. Bir merkez işaret ediyor yıllardır görülmeyen, bilinmeyen krokiler, imha planları, lav silahları bir anda ortaya çıkıyor.

Kuşkusuz TSK bünyesinde çürük elmalar vardır. Bu çürük elmaların ağacın köküne zarar vermemesi için Başbuğ ve yetki kademesi Ergenekon savcıları kadar niyetli görülmedi. Bu büyük bir hata idi.

Zor bir dönem yaşadı Genelkurmay. Ve bu zor dönemde görev aldı İlker Başbuğ. Açıkçası iki yıl hiç rahat yüzü görmedi. Oysa ne umutla başlamıştı göreve. Ordu beklide ilk defa felsefe düşkünü bir paşa tarafından yönetildi.

Kuşkusuz altından kalkamadığı, cevap veremediği olaylarda oldu. Cevap verip inandırıcı olamadığı zamanları da. Mesela Heron skandalı. Heron skandalına verdiği cevaplar kimseyi ikna edemedi. Beni de. Mesela "sabrımız taşarsa elimizdekileri açıklarız" demecine rağmen sabrı mı taşmadı, elinde mi bir şey yoktu anlayamadım.

Yandaş kalemler YAŞ geriliminde yaşananları İlker Başbuğ'un kaybettiği bir savaşmış gibi yansıttı. Son dört genelkurmay başkanına verilen şeref madalyasını ise görevdeyken yaptığı hatalarından dolayı alamadığını söylüyorlar. İçten içe gülüyorlar. Bir devlet nişanının bile başbakanın iki dudağı arasında olduğu hiçbirini rahatsız etmiyor. Gün geçtikçe otoriter bir rejim kurgulandığını görmemizi istemiyorlar.

Kimler madalya almadı ki bu ülkede. Bu ülkede tarihimizi yok eden krala bile şeref madalyası verildi. İktidar, kendisine muhtıra veren Büyükanıt’a layık gördü de İlker Başbuğ’a layık görmedi şeref madalyasını.

Belki şeref madalyası verilmeyen bir paşa olarak anılacak ama arkadaşlarını ispiyon eden veya arkasından dedikodu yapılan bir emekli paşa olarak hiç anılmayacak.

30 Ağustos
Orduyu hep bir düşman veya kuşatılması gereken bir mevzi olarak görenler, savaş meydanlarında alınan zaferleri anlayamazlar. Onların zaferi masa başındadır, silahla değil kalemle ve parayla alınır. Tüm düşmana inat: 30 Ağustos zafer bayramımız kutlu olsun.

Bu yazı 30 Ağustos 2010 Pazartesi günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Balık baştan kokmuş

2010-10-05T01:05:00.000-07:00

Eskiden biz Türklerin bilim dünyasına armağan ettiği bir buluş neden yok diye hayıflanırdım. Tecrübe bu olsa gerek, üzülmüyorum artık. Takmıyorum bile.

Günlük yaşayan toplumların yarınlara bırakacak mirası olmaz. Çocuklar aileden gördüğü, tekrarlanan ezberlerle büyür. Bunu anlatan en güzel söz "balık baştan kokar" atasözüdür. Çocuklarımız eğitimsiz, bilgisiz, duyarsız... Kimse “kıyma kirli” diye hayıflanmasın, kıyma makinesi paslanmış. Çocuklarımız da bu kirli çarkın içinde yetişiyorlar.

Eğitim sisteminin her yıl yap-boz gibi oynandığı Türkiye'de sahtecilik ve torpil hayatın her alanında var maalesef. Sağlık memurlarının bile torpille doçent olduğu bir ülke eğitimde nasıl yol alabilir? Halkına bilimsel gelişmeleri nasıl aktarabilir? Tezlerini hazırlarken utanmadan yabancı bilim adamlarının makalelerini Türkçe’ye çevirip kendi tezleriymiş gibi sunan bilim adamları bilim dünyasına yeni ne armağan edebilirler?

İşsizin bol olduğu bir ülkede akademik personel bolluğu nasıl açıklanır? Akademik kariyer sahibi olabilmek bilimsel gelişmişlik gösteren ülkelerde bu kadar kolay mıdır? Doçentlik veya Profesörlük tezlerini bile akademik kariyer yapan ve tez hazırlayan eğitim elemanının “tuttuğu partiye” göre değer gördüğü bir ülkeyiz biz maalesef.

Televizyonlarda iki kelimeyi konuşamayan, kendisinin dinletmesini bilmeyen, bir olay karşısında inandırıcı, bilgi temelli hiçbir savunma yapamayan insanların unvanı Profesör ise bu ülkede eğitim adına bir gelişme beklemek ütopyadır.

S.Arabistan’ın bile bu yıl iki üniversitesinin girdiği dünya’nın en iyi üniversiteleri arasında neden Türk üniversiteleri giremiyor? Üniversitelerdeki bilim kurulları, akademisyenler, M.E.Bakanlığı, Eğitim-Sen'in hiç tartıştığını, bunu dert ettiğini gördünüz mü?

Torpille, intihalle profesör, doçent olunabiliyor, kadro yaratıla biliniyor ama dünyada bilimsel saygınlık kazanılamıyor maalesef. İki kelime yan yana getiremeyenlere emanet ettiğimiz çocuklarımız neler öğrenebilir, nasıl yarınlara güvenle bakabilir, gelişmeleri okuyabilir, dünyayı nasıl kavrayabilir?
Türkiye'de asıl eğitimcilerin eğitilmeye ihtiyacı var.

1980 darbesinden (özellikle Özal'dan) sonra kadrolaşma ve kolay kariyer için eğitim sistemi günlük çıkarcı politikalara alet edildi. Geldiğimiz noktada toplum ahlakı çökmüşse bunun sebeplerinden birisi de eğitimdeki sistemsizlik ve sistemdeki aksaklıklardır. Kendimizle yüzleşme vakti geldi geçiyor...

Siyasetin çürümüşlüğünden her kurum kendi payında nasibini almış. Biz şimdi KPSS sınavındaki ahlaksızlığı, umut hırsızlığını konuşuyoruz. Balık baştan kokmuş. Biz aşağılara bakıyoruz.

Kim suçlu? Bunca yıl, kadrolaşma adına arpalık gibi gördüğümüz Milli Eğitimdeki çıkarcı, günlük politika(cı)lar mı? Son yirmi yıla imza atan Cemaat mi? Sağ siyasi geçmiş mi? Hepsi mi?

Bu ülkede yapılan bir sınavda torpil, haksızlık yapılmasın herkes hak ettiği yere gelsin artık. Bu ülkede özellikle yoksul bir hayatı yaşamak başlı başına büyük bir sınav. Bir de KPSS rezaleti ile hakları yenmesin insanların. Günahtır.

Bu yazı 26 Ağustos 2010 Perşembe günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Gazetecilik Yiğit Bulut ile mi öldü?

2010-10-05T01:03:00.000-07:00

Geçtiğimiz hafta, Habertürk ekranlarında Başbakan Erdoğan'ı ağırlayan ve sorduğu çanak sorularla Başbakanın propagandasına alet olan, sor(a)madığı sorularla çok noktanın üzerine gidemeyen Yiğit Bulut'a herkes yükleniyor.

Yiğit Bulut, Habertürk'e geçtikten sonra büyük bir değişim yaşayan, uzaktan akrabası ve eski patronu Aydın Doğan'a maliyenin kestiği cezaya bile üzülmeyecek kadar eskiye sünger çeken bir gazetecidir.

Tıpkı başka meslektaşları gibi büyük(!) dönüşüme imza attı. Daha baştan söyleyeyim: Yiğit Bulut yazılarını okuduğum bir gazeteci de değildir ekranda izlemek istediğim bir programcı da değildir. Başbakan ile yaptığı programı da izlemedim.

Programdan sonra çok şey tartışıldı, çok yazıldı. Oysa tartışmada temel soru şu olmalı: Gazetecilik mesleği Yiğit Bulut ile mi öldü?

Yani haftalardır, günlerdir, yıllardır gazetedeki köşesinde iktidara yaranmak adına yağlar saçanlar, methiyeler düzenler, iktidara doz kondurmayan dönekler gazetecilik mesleğine zarar vermediler mi? Yıllardır aynı köşeleri işgal edip, iktidar borazanlığı dışında hiçbir şey yapmayanlar basın için ahlaklı ve değerli insanlar mıdır?

Hasbelkader ele geçirdikleri köşelerini ölmeden bırakmayanların ek olarak eş, akraba ve tanıdıklarına köşe açmaları mesleğe zarar vermiyor mu? İktidarın bitirmek için can attığı Aydın Doğan’dan beslenen, doğruları çıkarları eşliğinde değişkenlik gösteren iktidar yanlısı kalemler hala Doğan grubunda çalışmaya devam ediyorsalar hangi gazeteci ahlakından bahsedebiliriz?

Ülke bu kadar sıkıntıdayken, rejim değişikliği, referandum, işsizlik, türlü sorunlarla cebelleşirken köşesini, her gün yaşadığı anısı, gezdiği gece kulübü ve yediği yemekler ile dolduranlar veya kaşıkçı kavgası gibi birbirleri ile kavga edenler ne kadar saygındırlar. Gecenin bir saati habercilik adına hangi semtler oruç tutuyor hangileri münafık haberi yapanlar basın ahlak ilkelerine ne kadar sadıktırlar?

Deneyimli gazeteci Aydın Özdalga haber3.com'da da yazdığı gibi, medyada “ Tencere Dibin Kara, Seninki Benden Kara “ kavgası süredursun Yiğit Bulut'u tek suçlu ilan etmek doğru bir yaklaşım mıdır? Şunu net olarak söylemek isterim: Gazetecilik ölmedi... Sadece basın içindeki bazı (yaşlı ve dönek) gazeteciler uzatmaları oynuyor. Bu uzatmalarda kendilerine bazı "genç" gazeteciler eşlik ediyor. Hepsi bu.

Medya eleştiri yazılarımdan bazıları
1- İnternet gazeteciliği ve basılı gazetelerin kaderi
2- Gazeteci katiline gazeteci ilgisi
3- İnsan onurunun bedeli ne kadar?
4- Ulusal basında reform mümkün mü?

Bu yazı 23 Ağustos 2010 Pazartesi günü www.haber3.com sitesinde yayınlandı.

Depremden daha çok ahlaksızlık öldürür

2010-10-05T01:01:00.000-07:00

11 yıl önce 17 Ağustos günü 7.4 şiddetindeki depremle koca koca binalar iskambil kağıdı gibi yıkıldılar. Binlerce insanımız 18 Ağustosta hayat ile olan randevularına gidemediler. Binlerce çocuk hayallerini çıkarcı, hantal bürokrasinin korumasındaki hırsızlara teslim ettiler.

Büyük bir yıkımdı 17 Ağustos. Bu yıkımın enkazı altından, ölenlerin altınlarını çalma yarışı yaptılar. Toz toprak içinden, genç kızların el nuru çeyizlerini araklama telaşındaydı insanlarımız.

O depremle Türk insanının ahlak duvarları da yıkıldı. Aslında o depremle, her şeyi para olarak gören memur zihniyeti yıkıldı. O depremle, devlet içindeki çıkarcı bürokrasi yıkıldı. Umursamaz siyasetçinin yalanları yıkıldı. Her şey yıkıldı da kolaycılığa kaçan insanın hırsızlık zihniyeti yıkılamadı...

Hukuk devleti olabilmiş, insana saygılı bir ülkede hırsız müteahhit çimentodan, demirden çalarken, buna göz yuman belediye hırsız müteahhit kadar suçludur ve katliam sanığıdır. Türkiye'de zengin ve güçlünün yaptığı kötülük ceza ile karşılık bulmuyor maalesef.

Toplumun bütünü kapsayan eşitlikçi sosyal devlet yerine, katı bürokrasi insanları bizden olanlar, bizden olmayanlar diyerek kutuplaştırılmıştır. Belediyede tanıdığı olan, daha fazla kat çıkmak adına belediyeye "harç" ödeyen müteahhit asla denetlenmez. Binası çöken hırsız müteahhitler hapse girseler bile kendileri için hazırlanmış bir af ile aramıza karışırlar. Tıpkı, 1998 Adana, 1999 körfez depremlerinde olduğu gibi.

Deprem uzmanları

11 yıldır sadece deprem korkusu saldıkları TV konuşmalarından gevezelikten başka bir şey çıkmaz. Bilim adamları konuşur, siyasetçi, belediyeci dinler... Halk, önümüzdeki depremlere bakar!

11 yılda Türkiye ne kadar yol aldı? Koca koca deprem uzmanları hep depremle yaşamayı öğrenmeyi öğütlediler bizlere. Hırsız müteahhidi adam etmek, çıkarcı, işbirlikçileri düzene sokmak zor olduğundan sanırım. Oysa belediye, mimarlar odası, müteahhit sarmalında, herkes işini tam yapsa depreme dayanmak daha kolay olacak.
Türk insanının hamuruna yaşadıklarından ders almama gibi bir kültür ufalanmış. 11 yıl önce 25 bin civarı insanını kaybeden Türkiye deprem ile ilgili ne kadar yol aldı...Koca bir hiç.

Binalar sağlamlaştırılamadı ama deprem için ek vergiler konuldu. Trilyonlar toplandı. Depremin birinci yılından itibaren aynı soruyu Kadir Topbaş'da soruyor CHP'de. Soru şu: Deprem paraları nerede?

Evet deprem doğal bir olaydır. Öldürücüdür. Korunması zordur. Ama asıl öldürücü olan ve korunması imkansızlaşan diplerde dolaşan ahlaktır. Türkiye’de insanları depremden daha çok çürümüşlük, kural tanımazlık, ahlaksızlık öldürmektedir.

Ahlak demişken

Körfez depreminin sorumlularını o dönemde başta Cübbeli Ahmet olmak üzere çoğu din referansına sahip “uzman” açıklayıvermişti. Körfez bölgesindeki askerler başta olmak üzere depremde “günahkarlar” ölmüştü. Bu kadar basitti! Alın size bir ahlak örneği daha.

Bu yazı 19 Ağustos 2010 Perşembe günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Üslup mu demiştiniz?

2010-08-31T02:39:00.000-07:00

Başbakan Erdoğan meydanlarda kendisini eleştiren ve sık sık “kalpazan” diyen Kemal Kılıçdaroğlu'nu üslubu bozuk olmakla suçladı ya, aklıma geldi…

Rauf Denktaş'a "yaşını başını almış adam, iki laf söylesem kalbi duracak "diyen, Mersin’de, ürünümüz para etmiyor, anamız ağlıyor, öldük, bittik diyen bir çiftçiye "artistlik yapma lan, ananı da al git" diyen, Erzurum'da "Çiftçinin durumu ne olacak?" diye bağıran bir vatandaşı, "Yahu bu millet, yatıp kalkıp size mi çalışacak?" diyerek azarlayan…

Abdullah Öcalan için sayın, şehitler için kelle diyen... Şehit ailelerine ithafen "askerlik yan gelip yatma yeri değildir" diyen, Türkiye’nin üçüncü büyük kenti için “Gavur İzmir” diyen...
Almanya'da bir toplantıda , İslami kuruluşlardan birisine parasını kaptıran yurttaş için "para verirken bana mı sordunuz? Diyen,

Mecliste yaptığı konuşmaya gelen muhalif tepkiler üzerine, meclis başkanına karşı 'siz mi susturacaksın ben mi susturayım' diyen, Bir vatandaşın, "Çocuğum işsiz" tepkisiyle karşılaştığında tepki gösteren ve "Senin çocuğun da işsiz kalsın. Otur, otur. Bana kişisel sorunlarını getirme, genel sorunları getir. Diyen...

Başka bir ülkenin başbakanıydı. Bizimki değil!

Erzurum konuşmasında CHP'yi sütü bozuk olmakla nitelendiren, vatandaşları azarlamasıyla sık sık gündeme gelen başbakan haklı... Siyasette üslup gerçekten çok düşük.

Referandum AKP güven oylaması mı?

Referandum tarihi yaklaştıkça meydanlardaki hararet yükseliyor. Zaten diplerde olan siyasi üslup daha da düşüyor. Görülen o ki referandumda yörünge değişmiş durumda. Kimse oylamanın içeriği ile ilgilenmiyor. Yapılan konuşmalarda temel bir yanlış göze çarpıyor. Özellikle CHP ve MHP başta olmak üzere muhalif partilerin yaptığı mitinglerde 12 Eylül referandumunun AKP güven oylaması şekline dönüştüğü söylemleri yanlıştır.

Referandum’un AKP güven oylaması olduğu tezi çok inandırıcı değil, üstelik ters tepebilecek bir propaganda. Öncelikli olarak referandum paketinde ne olduğu halka anlatılmalı, paketin eksik veya yanlış tarafları öne çıkarılmalıdır. Halk neden “hayır” vereceğini bilmelidir.

Bu yazı 16 Ağustos 2010 Pazartesi günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Seçimler ve timsahın gözyaşları

2010-08-31T02:38:00.000-07:00

AKP, referandumda evet dedirtebilmek için var gücüyle uğraşıyor.
Devlet imkanları dahil her olayı referandum propagandasına çevirebiliyor.
Geçenlerde bir nikah masasında bile görüldü bu! Yerel seçimlerde de valileri beyaz eşya kampanyasına ortak etmişti.

Referandumda evet veya hayır oyu kullanılacak ama halkımız hayır'a alışkın değil. 8 yıldır bu halk AKP ye sürekli “evet” diyor zaten. 2007 seçimleri öncesi ölüyoruz, bitiyoruz diyen, bu seçmen değil miydi? Ürünümüz para etmiyor, emekli maaşımızla geçinemiyoruz, işsiziz diyenler, gittiler paşa paşa tekrar oy verdiler AKP’ye. Hem de iki kişiden birisi "evet" dedi!

Başbakan Erdoğan kendisi "iktidara geldiğimizde işsizlik 10.3 idi" diyor. Aynı açıklamada 2010 işsizlik oranının Şubat ayı rakamlarına göre yüzde 14 olduğunu itiraf ediyor. Toplumda, sendikalarda, muhalefette, işsizlerde büyük bir sessizlik hakim. Demek ki; insanlarımız işsizliği sorun olarak görmüyor!

Türkiye’de açlık sınırında 14 milyon insanın yaşadığı söyleniyor. Terör bitme noktasındayken, bugün haber bültenleri her gün şehit haberleri ile başlıyor. Devletin bakanı bile kız-erkek ayrı okumasında sorun görmüyor, olabilir diyor.

Sürekli Laiklik ilkesi ile, Atatürkçü düşünce ile, hep bir çatışma hali. TSK, liberal saldırılara karşı bile kendisini korumaktan aciz hale düştü. Devletin kurumları kavga halinde, yapısal bir tehdit sürekli dile getiriliyor! Ve AKP bu kadar gürültü arasında yapılan 2007 seçimlerinde yüzde 47 gibi bir oy ile tekrar iktidar oluyor! Genel seçimlerde iktidara verilen her oy... "Evet, ben senden ve yaşadığım tüm sorunlardan memnunum" anlamına geliyor.

2007 seçimlerinden sonra anladım ki; Türk halkı yapı itibari ile evet demeyi sever. Üstelik hayır demeyi pek beceremez. İşte timsahın çevirdiği gözyaşı isimli film’de bundan sonra başlar. Onun için inanmıyorum yolda sokakta herkesin muhalif olduğuna. Türk insanı iktidar sever. Bu kadar.

OSYM

10-11 Temmuz günü, yani tam bir ay önce girilmiş bir sınavın sonucunu sistemin çökmesinden dolayı açıklayamadı ÖSYM. Sistem çökmesinin yoğunlukla alakası olduğunu düşünmüyorum. OSS sınavına da milyonlarca kişi girdi ama site çökmemişti. Ayrıca yoğunluktan çöktüyse bu çok daha vahim. 1,5 milyon insanın talebine cevap veremeyen sistem, 70 milyonluk bir ülke e-devlet uygulamasını nasıl yürütecek? OSYM başkanlığı geçerli bir sebebi halka duyurmalıdır.

Bu yazı 12 Ağustos 2010 Perşembe günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Özeleştiri yapma sırası Kürtlerde

2010-08-31T02:36:00.000-07:00

Bir önceki yazımızda Türkiye’nin batısında yaşayan Kürtlerin olası bir federasyon veya bölünme senaryosunda alacağı veya alması gereken tavrı irdelemiş, Kürtler aslında ne istiyorlar diye de sormuştuk. Bu yazıda olaya başka bir açıdan bakmaya çalışacağız.

Öncelikle bir tespit yapmak gerekirse, 80’li yıllarda Türkiye’nin çoğu yerinde görülen hukuksuzluk, Doğu ve Güneydoğuda can acıttı. Bölgedeki sorunların çoğu, kimi iktidarlarca görmezden gelindi. İç ve dış güçlerin bu durumu kullanması ile bölgede terör eylemleri yoğunlaştı. Terör, coğrafi zorluklar, feodalite, faili meçhuller, işsizlik, geri kalmışlık vb etkenlerle bölge halkı hayatını bir şekilde sürdürmek adına başka bölgelere göç ettiler.

PKK 1984 yılından itibaren askeri kurumlara saldırdı. Sivil hedeflere pek ilişmeyen saldırılar, teröre doğrudan destek vermeyen Kürtlere, batıda bir nefret ve ayrımcılık hiç yapılmadı. Aksine, Kürtlerin, ülkenin diğer bölgelerinde yaşayan yurttaşlarla iletişiminde ve bir yaşam kurmalarında fayda sağladı.

Diğer azınlıklarla birlikte homojenize bir toplum mutlu huzurlu yaşarken, PKK ve destekçi siyasetçiler bu toplumu ayrıştırmak için var güçleri ile çalıştılar, çalışıyorlar. Ayrılıkçı Kürt siyasetçiler, Avrupalı ve ABD’li dostlar(!), bu ülkede cumhurbaşkanlığı yapmış Kürtlerden olan Turgut Özal, darbeci Kenan Evren bile federasyon tartışılsın diyebilmişti! ABD’nin Kürt Devletine destek veriyor görünmesi bir kandırmacadır. Olası bir Kürt devleti ABD’nin kuklası olacaktır.

25 yıldır süren çatışmalar bazı Türk aydınlarını da artık usandırmış olmalı. Kimi liberaller gibi Ahmet Altan uzun süredir benzer konuyu dile getiriyordu, Ertuğrul Özkök'ün “gerekirse ayrılalım” yaklaşımı da bu bıkkınlığın açık göstergesidir. Geri dönüşü olmayan bir yoldur bu! Artık Kürtler değil, Türkler ayrılığı konuşur oldular.

Kürtler sosyolojik ve siyasi taleplerini özgürlük ortamında dile getirilmesi noktasında elbette özgürdürler, ama ayrıştırıcı talep ve önerilere tepki vermesi gerekenler de yıllardır Türklerle bir arada yaşayan Kürtlerin ta kendisidir. Bir takım siyasetçilerin ihtiraslarıyla oluşan öfke birikmeleri, sosyal patlamaya dönüşebilir ama ayrılığı konuşmak bu ülkeye ve bu ülkede yaşayan hiç kimseye mutluluk getirmeyecektir. Ülkenin batısı ağlarken, doğusu gül(e)mez.

İşin bu noktaya gelmesinin Kürtlerin BDP’ ye, BDP’nin PKK’ya verdiği destekle geldiğini de kabul etmelidirler. Artık karşı tarafın sürekli suçlandığı bir eleştirel anlayıştan, özeleştiri iklimine ulaşmamız gerekiyor. Uzun zamandır Türk yazar, siyasetçi ve aydınlar bu tartışmaları yapıyorlar, Militarizmi, bölgenin refahını, demokratikleşmeyi, faili meçhulleri ve hukuksuzlukları tartışıyorlar. Yıllardır yapılan hatalar dile geliyor. 20 yıl önceki Türkiye değiliz artık.

Kürtler de kendilerini sorgulamalıdırlar. Hatalarını, yanlışlarını görmeli, olası ayrılık senaryosunda alacakları tavrı değerlendirmelidirler. Hiçbir hata tek taraflı değildir. Şimdi sıra Kürtlerde… İnsan haklarına dayalı, demokratik hak ve özgürlüklerle donatılmış bir ülkede birlikte yaşamak istiyorsak artık Kürtlerinde özeleştiri yapma ve hatalarını görme vakti gelmiştir. Yeterince gecikilmiş bir meselede, bunu onlarca, yüzlerce gencin bedenini toprağa emanet etmeden yapmak gerekiyor.
Daha çok geç olmadan…

Bu yazı 09 Ağustos 2010 Pazartesi günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Kürtler aslında ne istiyorlar?

2010-08-05T00:53:00.000-07:00

Geçtiğimiz haftalarda bir araya gelen BDP'li belediye başkanlarının toplantısından "merkezi hükümetten bağımız olma" kararı çıkmış. Belli ki yapılan toplantının etkisi ile Diyarbakır belediye başkanı “belediyelerin önünde Türk bayrağı ve Kürt bayrağı bir arada olsun” dedi.

Çocuklar bile bilirler ki; bu özerklik talebidir ve bu adımdan sonra ayrılık fikri şırınga edilecektir... Peki, bu iş bu kadar kolay mı? Kürtler gerçekten ayrılık istiyorlar mı? Yıllarca, hısım olmanın her türlü deneyini yapmış, çocuklarını evlendirmiş, iş ortaklıkları, ticaret anlaşmaları yapmış, ortak tarihe onca hatıra bırakan iki halkı birbirine düşman etmek bu kadar kolay mı?

Türkiye’nin kuzeyinde, güneyinde, batısında yaşayan, şirket kuran, bağ, bahçe, ev alan insanları bugün kim, nasıl ülkenin doğusuna, güneydoğusuna gönder(ebil)ir... Hangi Kürt batıdaki ulaştığı imkânları terk edip gider doğuya? Doğu ezilmişliğinden sıyrılıp, batıda Kürt burjuvazisini oluşturan yurttaşlar bırakabilirler mi bu rahatlıklarını?

Hangi siyasetçi, hangi tiyatrocu, şarkıcı, gazeteci, hangi sinemacı yıllar yılı edindiği dostlukları, birikimleri, mevki ve makamı, arkadaşlıkları, emeğini, işini bırakıp bir meçhule kapı açar? Feodalizmin hoyratlığından sıyrılıp batıda özgürleşen ve kendine yeni yaşam modelleri yaratan yurttaşlar ne düşünürler?

BDP Siirt Milletvekili Osman Özçelik “bir arada yaşamak için fazla ısrarcı olmayacağız” derken kimin sözcülüğünü yaptı? Bir arada yaşamasak da olur derken batıdaki yüz binlerce hatta milyonlarca Kürt vatandaşa danıştı mı? Batıda iş, ev ve eş sahibi olan ama dolaylı veya doğrudan örgüte yardım eden veya sempati duyan Kürtler, iş ayrılık noktasına geldiğinde de destek verirler mi?

Ayrılık iklimine girildiğinde bu ülkenin batısında bahar yaşanmaz.

Uzun yıllarca dil başta olmak üzere sosyal, kültürel, siyasal olmak üzere temel haklar anlamında birçok talebi karşılanmayan Kürtler, çoğu hak ve talebine günümüz koşullarında (birtakım eksikliklere rağmen) sahiptirler. Sıradan Kürt yurttaşların günlük hayatlarında sırf Kürt oldukları için dışlandıklarını kim söyleyebilir?

Bu ülkede ayrık otları hep oldu. Bu ülkenin geleceği hakkında provokasyonlar, barış düşmanları hep oldu. Ama artık, sürekli gelecek mutlu günleri engellenen, yarınları bir dönem derin güçlere esir düşen bu halk gerçeği görmeli ve oyunu bozmalıdır.

Önemli olan birlikte yaşama kültürünü geliştirmek, değişik cephelerden organize edilen provokasyonlara, kışkırtmalara alet olmamak ve barış iklimini hep canlı tutabilmektir. Bunu yapacak olanlarda çıkarcı ve riyakâr kimi siyasetçiye alet olmayan bilinçli yurttaşlar ve özellikle batıda yaşayan Kürtler olacaktır, olmalıdır.

Bu yazı 05 Ağustos 2010 Perşembe günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

İnternet gazeteciliği ve basılı gazetelerin kaderi

2010-08-05T00:51:00.000-07:00

Bir dönem basında en çok tartışılan konulardan birisi İnternet gazeteciliğinin ücretli olup-olmaması idi. Şimdilik unutuldu...

Bazı gazetecilere göre her üretimin bir bedeli olmalı ve bu düşüncede olanlara göre İnternet gazeteciliği belli bir ücret karşılığında insanlara ulaşması gerekiyor. İnternet hizmetinin pahalı olduğu ülkemizde zaten alım gücü ve okuma alışkanlığı düşük bir yoğunluk söz konusu. Buna bir de ücretli İnternet üyeliği dayatması yaparsanız özellikle gazete okunma oranı çok daha düşecektir.

Türkiye’de İnternet gazeteciliğini ücretli yapan gazeteler var. Bu gazeteler sanıyorlar ki; Okur, İnternet abonesi yapılırsa, beğendiği yazarları okumak için ya gazete alacak, ya da İnternet sistemine abone olacak...

Bu sistemi uygulayan gazetelerden Cumhuriyet gazetesinin İnternet abone sayısı 4.300... Gazete tirajları ise 50 ile 70 bin arasında değişiyor. İnternet gazeteciliğini ücretli yapmanın özellikle gazete tirajlarına hiçbir katkısının olmaması Cumhuriyet gazetesinin tirajlarından bellidir. Oysa Türkiye’nin çok satan gazeteleri ile en çok izlenen İnternet siteleri arasında bir paralellik bulunuyor. Demek ki; sorun İnternet gazeteciliğinde değil!

Gazete yöneticileri 75 milyonluk bir ülkede 300 bin tirajı geçememenin sebeplerini araştırmalıdırlar öncelikli olarak. Ben gazeteleri hem İnternet’ten hem de yazılı olarak okuyorum. Gazeteyi elde okumanın çok daha keyifli olduğuna inanıyorum. Basılı gazetelerde belli bir seviye korunur ve bu seviye ilginç haber ve kendilerini yenileyen yazarlarla yükseltilirse gazete keyfinden vazgeçmeyenlerin tercihi olmaya devam edecektir.

İnternet gazeteciliğinin yazılı basını orta vadede etkileyeceğine inanmıyorum. Uzun vadede ne olur bilemem ama görebildiğimiz ve hayal edebildiğimiz zamana kadar İnternet ve yazılı basın bir arada yürüyecektir. Her ürünün bir fiyatı olur ve bu fiyat arz-talep, üretim- tüketim dengesine bağlı olarak artar veya azalır. Bu yazılı basın için de, İnternet gazeteciliği içinde aynıdır.

İnternet gazeteciliğini insanlara para ile sunmak korkulan kaderi değiştirmez. Eğer gerçekten İnternet’in yazılı basını bitireceği bir kaderse, bu kader en çok korkanların yaşayacağı bir gerçeklik olarak hayat bulur.
Dünya’da iletişim teknolojileri ve sosyal medya geliştikçe yazılı basının rekabette gücü azalacaktır. Önemli olan “ileriyi” görebilmektir. Yazılı basın yöneticileri ve sahipleri çareler aramalı ve ucuz İnternet haberciliği ile yazılı basın birlikte sürdürülmelidir. Ayrıca bazı gazeteler için yaşlı yazar restorasyonu gecikmiş bir gerekliliktir.

SONUÇ: İnternet gazeteciliği, hızlı haberciliği kolaylaştırmasıyla rekabette 1-0 öndedir. Yazılı basın yöneticileri önemli bir gelir kaynağı olan gazete reklamlarını İnternet ortamına birebir taşıyarak rekabette eşitliği sağlamalıdırlar.

Bu yazı 02 Ağustos 2010 Pazartesi günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır

Bu gidiş gidiş değil.... Bir şey yapmalı

2010-08-05T00:50:00.000-07:00

Havalar ısınıyor. Ortam geriliyor. Gerilen ortamdan yemlenen kültür keneleri çekildiler köşelerine gülüyorlar. Birlikte yaşama konusundaki gayretleri yok edip, varacaklar zafere.

Darbe çığırtkanları, silah tüccarları, din ve siyaset bezirganları... Üç kuruşluk makam için dünyayı görmeyen gözleri ile yine kazanacaklar.

Alev alev yansın istiyorlar her yer, gencecik bedenler düşsün yerlere. Gelecek güzel günlere duyulan hayaller yıkılsın, yerle yeksan olsun. Umutlar tükensin istiyorlar. Lamı cimi yok, iç savaş hazırlığıdır bu.

Bu ülke halkını ayrıştırmak adına ne şaklabanlıklar yaptılar. Yıllarca Maraş, Sivas, İzmir, Adana ve Mersin üzerinden denediler... Tutmadı. Şimdi, Muğla, Tire, İnegöl, Hatay... Sırada hangi şehirler var?

Türkiye yine yıllarını, gençlerini, enerjisini geleceğini kaybetmek üzere. Birlikte yaşama kültürüne ulaşmak bu kadar mı zor? Anlaşılan o ki; senaryo da sona gelindi. Artık Kürt-Türk kardeştir filmi bitsin istiyorlar.

Demedi demeyin gidişat kötü. İç savaş provası, ya darbe getirecek, ya da bölecek bizi. Ordu darbe yapamaz, yapmamalı. Ya sivil darbe? İran’da Şah dönemi yıkılıp, Humeyni dönemi nasıl başlamıştı? Her faşistin asker kökenli olmayacağı gibi, her darbecinin üniforması olmak zorunda değil!

Baskı dönemleri, ayrıştırıcı tavırlar nefret getirir. Adnan Menderes döneminde yapılan tahkikat komisyonları, Vatan Cephesi örneklerine bakınız... Bugün AKP muhaliflerine yöneltilen Ergenekoncu, darbeci yaftaları bu ayrıştırıcılıkta benzerlik göstermiyor mu?
İşte bunu göremiyorlar veya görmek istemiyorlar.

İki koltuk daha fazla kazanma pahasına, iki gün daha fazla o koltukta oturma pahasına ağızlarından dökülenleri duymazdan geliyorlar, yazdıklarını kontrol etmiyorlar.

Kin ve nefret tohumları ekip, intikam biçiyorlar. Savaş ve darbe çığırtkanları yine kazanıyorlar. Bu gidiş gidiş değil, bizi ayırıyorlar. Bunu yapan sosyal faşistlerin kartvizitinde demokrat yazması darbe kadar acıtıyor yüreğimi.

Ve sakın kimse birkaç kendini bilmezin provakasyonu diyerek sıyrılmasın işin içinden. Tüm suç darbe ve savaş çığırtkanlığı yapan kimi yazarcıklar ve görev suistimali yapan ikiyüzlü bazı siyasetçilerindir.

Sonsöz:
Bu yazı ile tarihe not düşüyorum. Birlikte çay içip, sabahları günaydın dediğimiz yan komşuya silah doğrultmadan önce, bir şey yapmalı... Mutlaka.

Bu yazı 29 Temmuz 2010 Perşembe günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır

Nükleer'de büyük çelişki

2010-08-05T00:48:00.000-07:00

Beklenen oldu ve cumhurbaşkanı Abdullah Gül, çevrecilerden ve yerel halktan gelen tepkilere rağmen Mersin’e kurulması planlanan nükeer santral yasasını onayladı.
Artık geri sayım başladı.

Konuyla ilgili Enerji Bakanının yaptığı açıklama bir çelişkiyi işaret ediyor. Enerji Bakanı Taner Yıldız, “Bizim hesabımıza göre 5.5 euro/sent maliyeti karşılıyor. Krizden sonra rüzgar türbini fiyatı düştü. Maliyeti düşünce rüzgara daha rahat yatırım yapılır, fiyat iyi” diyor.

Rusya ‘nın Mersin’de inşaa edeceği nükleer santralde üretilecek elektriğin kilovat saatine 12.5 euro/sent fiyat biçen Türkiye, ‘rüzgar santralinden üretilen elektriğe 5.5 euro/sent vermekte kararlı.(posta)

Bu açıklamadan sonra insanın aklına gelen ilk soru şu: Madem rüzgar santrellerinden üretilen elektirik nükleer santralden çok düşük, sağlıklı rüzgar santrali ucuza kurulabiliyor, fayda ucuz yoldan elde ediliyor, risklerle dolu nükleer santrale bu ısrar neden? Alım garantisi neden nükleerde yüksek. Devlet bile bile zarar ettirilmiş olmuyor mu?

Türkiye yüksek dağlarla çevrili bir coğrafyada yer alan rüzgar zengini bir ülke. Üstelik enerji için güneş gibi bir alternatif söz konusu... Rüzgar ve güneş enerjisinden yeterince faydalanacak kadar yatırım yapmadan nükleere bu ısrar neden?

Nükleer enerji dünya’da uzun yıllardır kullanılıyor ve artık eskimiş bir teknoloji! Yine de Türkiye gibi gelişmemiş ülkelerde kullanılabilir, tamam ama daha az maliyetli ise rüzgar enerjisi niçin öncelikle kullanılmıyor? Üstelik bacasız sanayi denen deniz turizminin Türkiye’deki tek gelişme bölgesi, caretta-carettaların ve Akdeniz foklarının üreme alanı olan Batı Mersin’e bu ısrar neden?

2008 yılı turizm sezon açılışı Mersin’de yapıldı. Mersinin turizminin geliştirilme sözü verildi. Bazı doğal koy ve kıyılar turizm bölgesi ilan edildi. Antalya kıyılarında artık çok fazla yatırım yapacak alan kalmadığı da biliniyor. Bunlar üst üste konulunca koca bir çelişki yığını karşılamıyor mu bizi?

Kötü senaryoları geçtim, hiçbir kaza yaşanmasa bile nükleer santral ile sadece 2 milyonluk Mersin değil Türkiye etkilenir. Çünkü Mersinin en güzel koylarından birisine yapılacak olan santral turizm yatırımcılarını ve turistleri kaçıracaktır.

Nükleer santral, deniz turizminin yaygın olmadığı Karadeniz sahilleri, Van Gölü, enerji bölgesi ilan edilen Yumurtalık, Ceyhan neden düşünülmüyor? Nükleer santralin Mersin’e yapılması konusunda, santralin su ile soğutulması haklı bir gerekçe olarak gösterilemez. Yukarıda bahsettiğim bölgelerin hepsinin bol suya kıyısı mevcut!

Bu ısrarın ardındaki gizli gerçek açıklanmalıdır... Ayrıca, nükleer santral kurulacak bölgedeki halkı "iş alanı yaratılıyor" diyerek etkisiz hale getiren nükleer enerji taraftarlarının yaptığı ise düpedüz ahlaksız tekliftir.

Bu yazı 26 Temmuz 2010 Pazartesi günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

12 Eylül çelişkileri

2010-08-05T00:46:00.000-07:00

Başbakan Erdoğan partisinin grup toplantısında 12 Eylül'de idam edilen gençlerin mektuplarını okurken duygulanmış!

Bu mektuplar 30 yıl içinde ancak gelebildi galiba, referandum öncesine denk gelmesi ise manidar. 12 Eylül'ün üzerinden tam 30 yıl geçti. 30 yıldır 12 Eylül mağdurları ağlıyorlar çünkü.

Başbakan 12 Eylül referandumunda evet oyu verilmesi halinde 12 Eylül darbesine tokat vurulacağını söylüyor.

12 Eylül bu ülkenin üzerinden silindir gibi geçti. Yüzlerce insan idam edildi, akademisyen, gazeteci, siyasetçi binlerce insan hapishanelere tıkıldı. İşkence gördü. 12 Eylül darbesi ile 1 milyondan fazla insan fişlenmişti. AKP K.Maraş Milletvekili Avni Doğan, ''Şimdi biz onları fişliyoruz. 40 sene onlar bu halka yaptı, inşallah sıra bizde. Yapmaya çalıştığımız bu'' demişti. Şimdi biz fişliyoruz mantığının silinemediği bir ortamda hangi hesaplaşmadan bahsedebiliriz.

2002 yılında iktidar geldiğinden beri hiçbir 12 Eylül mağdurunun isimlerini anmayıp, ansızın dört mağdurun hikayelerini anlatıp, acıları referanduma bağlamak bana hiç inandırıcı gelmedi doğrusu.

Örtbas edilmiş onca zulüm ortaya çıkmış, onlarca belgesel, yüzlerce kitap, binlerce makale yazılmış olmasına rağmen kılı kıpırdamayanların iki mektup okuyunca gözyaşlarını tutamaması da inandırıcı gelmedi.

Darbe dönemi insan haklarının ve özgürlüklerin dibe vurduğu, hukusuzluğun tavan yaptığı bir dönemdi. İşkenceciler korundu, yapılanlar sır gibi saklandı. Hiçbir kirliliğin temiz akarsuyu kirletemediği gibi ortaya çıktı her şey. Sinop, Bartın, Mamak, Metris, Diyarbakır cezaevlerinde yapılan fiziki işkenceler insanı değil insanlığı utandıracak cinstendi. 12 Eylül’de asılanlar, sınır dışı edilenler, hapishanelerde işkencelerden geçenler bu ülkenin gerçek devrimcileriydiler.

Başbakan 12 Eylül ile hesaplaşalım diyor ama Adalet Bakanı Sadullah Ergin katıldığı bir TV programında 12 Eylül darbecilerinin yargılanıp yargılanmayacağını belli olmadığını söylüyor. Fiilen yapılmış bir darbenin planlayıcılarının yargılanıp yargılanmayacağı bile belli değilken darbe teşebbüsünden çok kişinin yargılanıyor olması büyük bir çelişki olarak ortada duruyor.

Çelişkiler bununla bitmiyor. Cumhurbaşkanı 12 Eylül anayasası ile olağanüstü yetkilerin sahibi oldu. Oylanacak olan referandum ile cumhurbaşkanına yürütme görevi açısından başka yetkiler de veriliyor. 12 Eylül ile hesaplaşacak bir anayasa değişikliğinde, 12 Eylül anayasası ile kral yetkisine sahip olan bir cumhurbaşkanına yeni yetkiler verilemez.

12 Eylül darbesi özgürlüklerin önüne set vurmuş, fikri gelişmenin sağlanmasını engellemişti. Referandumda oylanacak olan anayasa değişikliğinde hangi özgürlükler sunuluyor vatandaşa? Bilen var mı? Evet diyebilmek adına, bana ve milyonlarca yurttaşa somut bilgi ve inandırıcı gerekçeler gerekli! Mesela, özgürlükler adına vaadiniz nedir? Hukuksuzluklar bitecek mi?

12 Eylül darbesi sonrasında 1981 yılında kurulan bir kurum olan, üniversitelerin seçilmiş olan rektör ve dekanları görevden alınarak yerlerine dinci-milliyetçi çizgide yeni yöneticiler atanan ve öğrencilerin korkulu rüyası olan YÖK kapatılacak mı?

Madem bu değişikliklerle daha fazla demokrasi ve özgürlük var; neden seçim barajı indirilmiyor ve dokunulmazlıklara dokunulmuyor?

SONSÖZ:
Sadece evet-hayır oyunu oynasın istenen halk 12 Eylül referandumu için oy kullanırken yapılan ajitasyonlara değil referandum ile hayatında ne gibi değişiklik olacak ona bakmalı ve ona göre oyunu kullanmalı.

Bu yazı 22 Temmuz 2010 Perşembe günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır

Bir yoksulun hayatı

2010-07-21T03:16:00.000-07:00

Türkiye onu ilk kez, Beyaz’ın programında tanıdı...
Programa katılan Uğur Dündar, Yılmaz Özdil ve Gülben Ergen'in destek sözlerini aldı.

Şafak Bay'a destek için memleketi Mersin'de konser düzenlendi.
Musa Eroğlu ve Şevval Sam’ın sahne aldığı konser ulusal basında yer bulamadı!

Hayat memat meselesi.
Günlerdir İnternet üzerinde bir kampanya sürdürülüyor.
Şafak Bey 25 yaşında, kemik kanserine yakalanmış
5 yıldır zor bir maratonun koşucusu şimdi.

Eğitimini tamamlayıp, atanamayan öğretmenlerden biri olan Şafak Bay,henüz 25 yaşında 5 yıldır kansere karşı savaşıyor.

5 yıldır kemik kanserine karşı savaşan Şafak Bay, henüz 25 yaşında

Bir öğretmen yetiştirmiş bu devlet.
Eğittiği diploma verdiği bir Türkçe öğretmenin atamasını gerçekleştirememiş.
İmkan sağlanırsa, tedavisini yurtdışında sürdürecek fakat öğretmenini hasta eden devlet yurtdışı vizesini bir türlü çıkartmıyor.

Üstelik zengin çocuklarının her gün elini kolunu sallayarak gittiği Amerika’ya..
Bir umut için gidecek ama yok..
İzin yok, para yok, vize yok.
Tüm hükümet, özellikle Sağlık Bakanlığı bu sesi duymazdan geliyor.

Mersinde doğmuş, hastalanmış bu öğretmen.
Kısıtlı imkanlarla çareler aramış.
Ama Türkiye’de umudun sonu görünmüş.

Her insan gibi hayalleri var...
“Zil çalıyor ders kitabımla sınıfa giriyorum. İşte son 5 yıldır gördüğüm tek güzel rüya. Çünkü 5 yıldır kemik kanserine karşı verdiğim savaşın sonuna yaklaştığımı hissediyorum.” diyor.
Artık ilaç tedavisi alamıyorum, diyor.

Türkiye’de tedavi olanağı tükendi. Doktorları, ABD’deki Houston ve İtalya’daki kanser merkezlerinde deneysel tedavilerin belki bir çözüm olacağını söylemiş.
Ancak sadece gidiş masrafı bile 30 bin TL. Tedavi masrafları 750 Bin TL.
Karşılaması imkansız. Çünkü hasta ve işsiz.

Bakanlıktan rapor çıkartılmak istenmiş, bakanlık Türkiye deneysel tedavinin karşılığı olmadığı gerekçesiyle rapor çıkarmıyor.
Resmi prosedüre uygun değilmiş!

Sesini duyurmak için İnternet’te blog açıyor ve birileri bu bloğu da kapattırıyor!

İşte size kısa bir hayat hikayesi...
Çocuk yaşta zengin olan, şirketler kuran, gemicikler alan çocukların hayatı değil.
Türkiye’de hiç değeri olmayan yoksulların hayat hikayesi bu.

Şafak Bay hesap numaraları:

ZİRAAT BANKASI
MERSİN ÇARŞI ŞUBE KODU: 1161
iban:TR 68 00 01 00 1161 3341 4993 5001

21 Temmuz 2010
Özden Yolagiden

Haber3.com yazı arşivi - 3

2010-07-20T04:44:00.000-07:00

19 Temmuz 2010 Pazartesi - Evet-Hayır oyunu
06 Temmuz 2010 Salı - Benim hırsızım işini bilir
01 Temmuz 2010 Perşembe - Sarıgül fedakarlık mı yaptı?
28 Haziran 2010 Pazartesi - Her şey ölsün ama Bihter asla!
24 Haziran 2010 Perşembe - Şark Bülbülü
21 Haziran 2010 Pazartesi - Teröre hayır diyebilmek
17 Haziran 2010 Perşembe - Babanız ses verebiliyor mu?
14 Haziran 2010 Pazartesi - Dijital hayatlar
10 Haziran 2010 Perşembe - Dil devrimi
07 Haziran 2010 Pazartesi - İçte dışta AKP
03 Haziran 2010 Perşembe - Bataklığın kenarındaki Türkiye
31 Mayıs 2010 Pazartesi - Akla zarar bir komplo teorisi
27 Mayıs 2010 Perşembe - Korkunun ecele faydası yok. AKP gidicidir
24 Mayıs 2010 Pazartesi - Madencinin kara talihi
18 Mayıs 2010 Salı - Kılıçdaroğlu ve CHP'deki yaşlı kurtlar
17 Mayıs 2010 Pazartesi - Şampiyon Bursaspor ve 2.Daum vakası
13 Mayıs 2010 Perşembe - CHP ve Baykal'ı bitirme planı
10 Mayıs 2010 Pazartesi - Vakit'in hukuk anlayışı
06 Mayıs 2010 Perşembe - Hitler, İnönü ve Erdoğan
03 Mayıs 2010 Pazartesi - Kansız 1 Mayıs
29 Nisan 2010 Perşembe - Önce Başkanlık, Sonra Eyalet
26 Nisan 2010 Pazartesi - Af buyur!
22 Nisan 2010 Perşembe - Yumruk
15 Nisan 2010 Perşembe - Baykal, Türk ve Taraf
08 Nisan 2010 Perşembe - Amerikan Senaryoları

---------------------------------------------------------------------------
Haber3.com yazı arşivi - 1
Haber3.com yazı arşivi - 2

Evet-Hayır oyunu

2010-07-20T04:03:00.000-07:00

Bugünlerde siyasi parti liderlerimizi 80’li yılların ünlü sunucusu Erkan Yolaç’a benzetiyorum.
Bu yarışmada evet veya hayır diyenler kaybediyordu. Yarışmacılara evet veya hayır dedirmeye çalışan Yolaç, kuralları hatırlatırken, “başınızı emme basma tulumba gibi sallamayacaksınız” derdi.

12 Eylül referandumu yaklaştıkça siyaset arenasında ipler geriliyor, diller sertleşiyor. Tüm partiler meydanlara inmeye başladılar. AKP doğal olarak, kendi yaptığı değişliklerin referandum ile yasalaşması için sandıktan “evet” çıkarmaya çalışıyor… CHP, MHP seçmenlerine “hayır” oyu verdirebilmek için ikna mitinglerine başladılar. BDP ise boykot öneriyor!

Parti liderleri referandumda halka evet veya hayır dedirmek için ellerinden geleni yapıyorlar. Halk kendisi için hiçbir değişikliğin olmadığı referandumda AKP oylaması yapacak bana göre. AKP’den memnun olanlar evet, muhalefet kanadını oluşturanların büyük çoğunluğu ise hayır için kullanacak tercihini.

Halkın büyük çoğunluğu, elleri ile oylayacakları anayasa değişikliği paketinin içeriğinden haberdar olmayacak? Çünkü onlardan istenen bilinçlenmek ve bilgilenmeleri değil. Onlardan istenen sadece oy vermeleri!

Her seçimde olduğu gibi, 12 Eylülde yapılacak olan referandumda da kör dövüşüne sahne olacak sandık. Ve her konuda olduğu gibi anayasa değişiklik paketinde de ne var ne yok kimse ilgilenmeyecek.

Yılların alışkanlığı sığ bir particilik anlayışı ile halk kim daha iyi yalan söylerse ona inanıp, onun istediği gibi mühür basacak. Sorgulamayacak. Evet derse ülke adına ne değişecek, hangi temel sorun ortadan kalkacak, ülkenin demokratik yapısı nasıl şekillenecek hiç düşünmeyecek.

Anayasa değişiklik paketi kabul edilirse ne değişecek? Anayasa mahkemesinin yapısının değişmesi ile toplumun temel sorunu olan işsizlik problemi bitecek mi? Cumhurbaşkanının HSYK için atayacağı üyeler ile birlikte terör sonun u halledilecek mi mesela?

Haklar ve özgürlükler adına değişiklik paketinde ne var kim biliyor, kim açıkladı? Varsa yoksa Anayasa Mahkemesi ve HSYK düzenlemeleri.

AKP, 12 Eylül darbecilerinin yaptığı anayasaya yamalar yapacağı yerde, elindeki meclis üstünlüğü ile toplumun genelinin desteğini alabileceği bir “sivil anayasa” hazırlayabilirdi. Ama yapmadı! 26 maddede değişiklik yapıldı ama seçim barajı düşürülmedi, seçim kanununda parti içi demokrasiyi getirecek düzenlemeler yapılmadı.

Yapılacak olan oylama ile askere sivil yargı yolu açılacak, parti kapatma zorlaşacak, HSYK ve YAŞ kararlarına itiraz yolu açılacak. Çünkü vatandaşın hayatını kolaylaştıracak hiçbir düzenlemenin olmadığı bir oylamada halk sandığa gidecek, ya evet diyecek, ya hayır…
Tıpkı evet-hayır yarışmasında olduğu gibi her iki durumda da kazanan olmayacak.

Bu yazı 19 Temmuz 2010 Pazartesi günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır

Benim hırsızım işini bilir

2010-07-20T04:01:00.000-07:00

Gazetelerde okumuşsunuzdur. Marmaray inşaatına gece geç saatlerde gelen hırsızlar altı kamyon ile inşaat malzemesi kaçırmışlar. Şaşırmadım!

Ahlak çöküntüsü yaşayan her geri bırakılmış ülkenin sorunudur hırsızlık. Çünkü zenginlik ve rahat yaşam adına en kolay yoldur. Türkiye'de de en kolay şey hırsızlık yapmak olmalı.

Bankaların içlerini boşaltan hırsızlar elini kolunu sallayarak dolaşıyorlar aramızda! Kimisi vekil veya bakan olup millet bile yönetti! Büyük çoğunluğu büyük işadamı olarak anılıyor şimdi.

Sadece maddi hırsızlık bile değil. Yıllarca oy hırsızlığı yaptı aynı insanlar. Umut hırsızlığı yaptılar. Başbakan oldular vekil oldular, belediye başkanı oldular.

Deprem bölgesine yardımları çaldılar. Yardıma muhtaç çocuklara toplanan yardımları çaldılar da kimse ses çıkaramadı. Kime doğru düzgün ceza almadı.

Tarihimizi çaldılar, benliğimizi çaldılar sesimiz çıkmadı. Gizli zamlarla, büyük hırsızlıklarla devletin kasasını soydular, yani cebimizi boşalttılar.
Cezasını kimse veremedi.

Bankalar boşaltanı mı dersiniz? Değerli tablolar ve tarihi eser kaçakçılığı yapanları mı? Mücevher fuarının soyulduğu bir ülke değil mi Türkiye. Ne çok ünlü hırsızımız var düşünsenize. Ve neden bilmem tüm “büyük” hırsızlarımızın sığınma adresi “rüyalar ülkesi” Amerika oluyor!

Hırsız Türkiye’nin doğal bir zenginliği olmalı, içimize işlemiş. Hepsi yetim hakkından bahsedip yetim hakkı yiyebilecek kadar midesiz ve alçak.

Şimdi kalkmış Marmaray hırsızlığını küçümsüyoruz. Ne hırsızlar ne hırsızlıklar gördü bu ülke ne hırsızla ne hırsızlıklar gördü bu millet.
Marmaray neymiş!

Yıllar önce bu ülkenin ufkunu açtığı söylenen Turgut Özal, memurların yaptıkları ilk hırsızlık deneyimleri için “benim memurum işini bilir” buyurmuştu!
İş artık salt memur bilgisinden çıktı, toplum kültürü halini aldı.
Türkiye’nin ufku inanılmaz açıldı artık!
Hırsızlıkta sınır tanımayan, dün banka boşaltan, saadet zincirleri kuran hırsız zümresi artık çalma yönteminde fantezi yapıyor.
Marmaray’da da olan budur!

Bu yazı 06 Temmuz 2010 Salı günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Sarıgül fedakarlık mı yaptı?

2010-07-20T04:00:00.000-07:00

Yüzde 47 oy hesabı ile TDH hareketini başlatan Mustafa Sarıgül parti kurma fikrinden vazgeçmiş! Kemal Kılıçdaroğlu'na şans verecekmiş! Bazı köşe yazarlarına bakıyorum; ortalık bayram havası.

CHP ile yollarını kavga ile ayıran, disiplin kuruluna sevk edilen, gruplaşmalar başlatan Sarıgül değil miydi? Sosyal demokratların ayrışmaması gerektiği yönündeki telkinlere kulak tıkayan ve TDH hareketini başlatan Sarıgül değil miydi?

Sarıgül'ün neden parti kurmaktan vazgeçtiği konusunda tereddütlerim var; çok çabuk inanamıyorum her şeye! Ayrıca "cumhuriyeti düşündük, koltuğumuz değil" sözü de bana çok inandırıcı gelmedi. Mesela, yerel seçimlerde cumhuriyet mi düşünüldü, koltuk mu?

Niyet okuyuculuğu yapmak değil amacım ama düşünmeden, sormadan yapamıyorum; acaba istediği kadar toplumsal ve akademik desteği mi bulamadı? CHP’nin Kılıçdaroğlu ile iyi bir rüzgar yakaladığını mı gördü? CHP yönetiminden “gel” çağrısı mı aldı? Baykal ile çıktığı yarışta hep kaybeden Sarıgül, CHP'nin yeni oluşumunda Kılıçdaroğlu'nu kolay rakip olarak mı gördü? Belki de gerçekten tüm içtenliği ile destek vermek istemiştir. Kim bilir?

CHP ve Baykal'ı bitirme planından sonra Kılıçdaroğlu'nun CHP'nin başkanı olması ile yeşeren sol umutlar karşısında kurulacak olan partinin alacağı seçim yenilgisi Sarıgül'ü bitirecekti. Dimyat'a giderken kaybedilecek bulguru hesap etti belki de Sarıgül. Bilemiyorum.

Konu ne ise ne, açıkçası bu aşamada benim için hiç önemli değil. Benim ilgimi çeken şey başka.

Biliyorsunuz, okumuşsunuzdur Sarıgül’ün parti kurmaktan vazgeçmesinden sonra, başta Eskişehir ve Mersin olmak üzere TDH’ ye gönül verenler ve Sarıgül'e inananlar çok sert tepki koymuşlardı.

Bu eylem ve tepkiler de gösteriyor ki; “TDH olarak CHP'yi destekleyeceğiz” kararı bir ekip kararı değil; Sarıgül'ün, ancak ve belki, yakın çalışma arkadaşlarına danışarak aldığı bir karar olabilir.

Bu noktada benim önemsediğim, TDH hareketine gönül verenlerin kendilerini kandırılmış hissedip hissetmedikleri! Çoğu gönüllü, CHP'den, Sarıgül'e destek vermek adına ayrıldı ve çoğunun siyasette umut dolu beklentileri vardı.

Şimdi ne olacak?
TDH hareketine katılıp, yarı yolda bırakılanlar tekrar CHP'ye dönerler mi?
Sarıgül CHP’ye tekrar üye olabilir mi?
Önümüzdeki dönemde CHP'de yeniden kılıçlar çekilir mi?
CHP, Sarıgül’den umduğu ve aldığı destek ile iktidar olabilir mi?
Daha ne sorular var zihinlerde!
Cevapların hepsi zaman içinde!

Bu yazı 01 Temmuz 2010 Perşembe tarihinde www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Her şey ölsün ama Bihter asla!

2010-07-20T03:56:00.000-07:00

Türkiye’de işsizlik gün geçtikçe büyüyor.
Tarım bitme noktasına gelmiş. Tarım ve tarıma dayalı ekonomi ile geçinenler yarınlardan umutsuz. İthalat sürekli artarken, ihracat istenilen seviyeye bir türlü gelemiyor. Sanayi yatırımları karınca hızında!

Her iktidar kendi hırsızını yaratıyor, kimse kimseye dokunamıyor!
Devletin kurumları çatışma halinde, rejim tartışması almış başını gitmiş! Terör gencecik bedenleri toprakla buluşturuyor, evlere ateşler düşüyor. Töre cinayetleri, çocuk ve kadına taciz gibi ahlaki konularda bile çağdaş ve ideal olana ulaşılamamış!

Sağlık, sosyal güvenlik, eğitim gibi temel konularda önemli eksiklikler var.
Gençliğin kendisine ve ülkesine güveni kalmamış, kısa yoldan zengin olmayı düşünenlerin ülkesi olmuşuz.

Son yıllarda Türkiye’nin hiçbir sportif başarısı söz konusu değil! Bilimsel alanda önemli buluşlara imza atamıyoruz. Her seçim döneminde, kızıp, kahırlandığımız kişi ve partilere neden oy verdiğimizi bile sorgulamıyoruz!

Dünyada eğlence olarak yapılan futbol maçlarını bile savaş gibi gören bir milletin çocuklarıyız! Bir türlü zeki, çevik ve ahlaklı nesiller yetiştiremiyoruz. Ama dert değil!

Bu ülkede her şey ölür çıt çıkmaz ama dizi kahramanı ölürse olay olur. Kurtlar Vadisi dizininin kahramanı Çakır dizide öldürülünce mevlit okutulmuştu! Üstelik Çakır için gazetelere ilan verenler olmuştu! Hayranları internet sitelerinde Bihter’e özel mezar taşı yaptırmışlar! Sosyal paylaşım sitesi Facebook’ta Bihter’in cenaze töreni yapılmış!

Japonya'da bir yılda yaklaşık 5 milyar kitap basılırken, Türkiye'de bu sayı yalnızca 25 milyon civarında. Türkiye’de bir yetişkin günde 5 saati, çocuklar ise 3 saati televizyon karşısında geçiriyor. Neredeyse bütün gününü ekran karşısında geçiren bir ülkenin yurttaşı için, her şey boştur.

Dizi kahramanı yaşasın yeter!
Her şey ölsün, ama dizi kahramanı asla!

Bu yazı 28 Haziran 2010 Pazartesi tarihinde www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Şark Bülbülü

2010-07-20T03:55:00.000-07:00

1984 Eruh baskınından beri kana doymayan terör, bitsin diyoruz ya hani...
Sadece konuşuyoruz. Leyleğin ömrü “laklakla” geçermiş. Bizim leyleklerin ömrü konforlu sürüyor. Tabi bu arada biten ömürler gencecik yavrularınki oluyor!

İdama mahkûm bir cinayet makinesini düşünün. AB yasaları ve evrensel değerler başlığı altında ağırlaştırılmış hapse çevrilmiş cezası. Cezasını ne kadar ağır çektiğini bilemezsiniz! Yakalanıp, yargılanıp hapse atıldıktan sonra, yani 11 yılda 30 milyon dolar harcamış Türkiye kendisine!

Ağırlaştırılmış mahkûmdu ama yalnızlık Allaha yakışırdı. Dava arkadaşlarını gönderdik yanına, spor yapmasını sağladık, muhabbet ortamı oluşturduk... Yalnız kalmasın istedik. Hobi odası yaptık.

Yeni yapılan konforlu “hücresi” 17 santim kısaldı diye hayıflandı, sokaklara döküldü örgüt yandaşları. Yeri göğü, otobüsteki gariban kızı yaktılar. Belki de akşam evine götürecek ekmeği olmayanlar yaktı Serabı Molotof ile!
Konfor içinde yaşayan APO için ve onun talimatıyla!

Ağırlaştırılmış mahkum, avukatları aracılığı ile ağır faturalar ödetti Türkiye’ye.
Hem de yakalandığında, uçakta, "devletin vereceği her göreve razıyım" diyen bir mahkum.

Terör bitsin deniliyor ya hani... Önce şark bülbülünün, örgütüne talimatları engellenmeli bunun için. Tamam, leyleğin ömrü uzun olsun ama sadece laklakla da geçmesin. Yıllardır yapılan hamaset bitirmedi terörü!

Görevi önlem almak olanlar, siyasetçiler, istihbaratçılar daha dikkatli davranmalı! Filistin için anında örgütlenen, sendikalar, sivil toplum kuruluşları...
Dağda şehit düşen askerlerin de Müslüman evladı olduğunu öğrenmeli.
Yüz binleri toplamalı meydanlara, toplumsal bilinç uyandırılmalı.

Sonra çatışma bölgesinde ölen siviller için ortalığı ayağa kaldıran sözde demokrat özde bölücü sosyal faşistler var ya... Onlar herkesi insan yerine koymalı... Otobüste yakılan Serap, balkonda vurulan subay eşi ve Halkalı da saldırıya uğrayan Buse... Ve nice siviller gibi...

Terör bitsin isteniyorsa teröristi suçlamayı öğrenmeli bu sosyal faşistler!
Sonrası çorap söküğü...

İlhan Selçuk

Bugün, İlhan Selçuk son yolculuğuna çıkıyor. Uğur Mumcu, Ahmet Taner Kışlalı ve nice cumhuriyetçiler, Atatürkçüler karşılayacak onu... Son yolculuğunda yalnız bırakmak doğru olmaz. Yakışmaz.

Bu yazı 24 Haziran 2010 Perşembe günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Teröre hayır diyebilmek

2010-07-20T03:53:00.000-07:00

Kan tarlası gencecik asker kanları ile sulanmaya başlandı yine. Her geçen gün şehit haberleri geliyor. Bir yerlerde derin bir hata söz konusu ama nerede? Ölümler, dağa çıkmalar, karakol basmalar, bu kadar kolay olmamalı…

G.Saraylının Fenerli asla olmadığı, F.Bahçelinin Beşiktaş’a geçme ihtimalinin çok düşük olduğu, siyasi partilerin bile derdini anlatamadığı bir ülke insanı, nasıl olur da dağa çıkışlar için bu kadar kolay kandırılır. Bu kadar kolay olmamalı.

ASALA’dan ihaleyi aldığı dönemde, Kürt halkının refahını savunduğunu iddia eden, ezilmişlik üzerinden siyaset üreten PKK’nın başlangıcındaki çizgisinde olmadığı kesin. Türkiye de o çizgide değil. Ülkenin doğusuna yatırımlar yapan, sağlık ve eğitim harcamalarını artıran, refah seviyesinin artması için uğraşan, geçmiş hatalarını tekrarlamayan bir ülke artık Türkiye.

Aklı kurcalayan sorular var. Neden hep Türk askeri mayınlı arazilerde yitip gidiyor… Teknolojik donanımı bu denli yüksek bir ordu neden sıradan mayınlara yenik düşüyor? Neden teröristlerin mayında hayat verdiği haberlerini duymuyoruz mesela.

Termal kameralar, insansız uçaklar, milyar dolarlık Heron’lar, neredeler? İstihbarat teşkilatları, Jandarma, MİT, şehit cenazeleri bir bir gelirken, neler yapıyorlar? Sınır ötesi harekâtlar yapan Türk ordusu bölgeye bomba yağdırmasına rağmen neden sayısını eksiltemiyor, lojistik desteğini kesemez bir terör örgütünün. Hani BBG evi gibi gözetleniyordu kandil!

Hepsini geçtim… Dağa çıkışlar, dağdan inip karakol basmalar nasıl bu kadar kolay olabilir? Sınır güvenliği nasıl sağlanıyor? Sınırlar boylarına elektrikli teller ve mayınlar döşen(e)miyor mu? Döşenemez mi veya?

BDP Grup Başkanvekili Batman Milletvekili Bengi Yıldız, Şırnak'ta 8 askerin şehit edilmesi ile ilgili bir soruya, "Cenazeler niye geliyor sorusunu sormamak lazım. Savaşın olduğu yerde cenazeler gelir." cevabını verdi. Madem bu bir savaş, neden operasyonlar dursun diye çırpınıp durdular can korkusundan mı? Bu bir savaşsa elbette helikopterlerden, uçaklardan nasibini alacak askere pusu kuran sahte kahramanlarınız…

Akli selim düşünebilen her insan teröre “Hayır” diyebilmelidir. Çünkü terör kalleş bir aldatmacadır. Ekonomik güce sahip olan ve sosyal hedefleri olan dış mihraklar, kendilerine orta doğuda maşa tutmuşlardır. Kürt kanaat önderleri ve Kürt aileler kendi çocuklarının ölümünü istemiyorlarsa çocuklarının başkalarının canını almasını engellemelidirler. Bu şekilde kardeşlik içinde yaşamak söylemleri hayata geçebilir.

Çünkü silahların gölgesinde kardeşlik bir kandırmacadır. Toplumun daha fazla bölünmemesi, arkadaşın arkadaşa sırt çevirmediği gerçek bir kardeşlik ortamı için terör örgütünün silahlara veda etmesi gerekmektedir. PKK eli kanlı bir terör örgütüdür. Bu kanı durdurmak için mücadele etmeyenler, terörün destekçisi ve örgütün işbirlikçisidir. Vicdanı olan her bireyin durup düşünmesi ve vicdan muhasebesi yapması için zaman geçiyor.

Terör bir devleti bölmeye, her gün can almaya devam ederken kimse bu sınırların korunması uğrana yemin ederek görev yapanların sessiz kalacağını düşünemez, düşünmemeli.

Terörü sadece askerin kurşunu bitiremez. Kürt ailelerine, siyasetçisine de çok büyük görev düşüyor. Fakat bizdeki sahte ve dönek demokratlarla ve Kürt siyasetini akan kan üzerine kuranlarla bu terör bitmez. Bu kesin.

Teröristi haklı gören, onu dağa kahraman gibi görenleredir lafım: Askere kurşun sıkanı kahraman görürseniz şehit askerin anası gibi akacaktır gözyaşlarınız.
Şehitlerimize Allahtan rahmet dilerim. Mekânları cennet olsun.

Bu yazı 21 Haziran 2010 Pazartesi günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır

Babanız ses verebiliyor mu?

2010-07-20T03:52:00.000-07:00

2010 yılı "babalar günü", benim 26. babasız geçirdiğim babalar günüm olacak.
Koca bir ömür sayılır, nasıl geçmiş, bana sorun... Gittiğinde, daha 11-12 yaşlarımdaydım.

Toprakla uğraşıyor, ekmeğini nasır tutmuş elleri ile kazanıyordu. hiçbir şeyimizi eksik etmemek adına tarladan arta kalan zamanlarda ek işler yapıyordu. Sapına kadar emekçi babam, kimsenin hakkını yemedi, ama onun hakkını çok yediler. İnsanlar ben çocukken de kötüydü.

Alacağını isterken utanan babam, “Belki parası yoktur oğlum, olsa neden vermesin” diyerek borcunu ötelemekten sıkılmayanları savunacak kadar iyi niyetliydi. Babam son nefesini verene kadar emeğinin karşılığını vermeyenler nefes almaya devam etti oysa. Bir yandan yaz-kış demeden tarla ile uğraştı, bir yandan inşaat ustalığı ve marangozluk yaptı. Hep onurlu, hep başı dik yaşadı.

Bu kadar yorgunluğun fazla geldiği bedeni artık rahatsızlanmış ve akciğerleri su toplamaya başlamıştı. Ankara’dakiler dahil, kent kent umut aradılar annemle birlikte. Hastane odalarında kalmaları... Hep bir umut şeklindeki yaşam mücadelesi... 30 Temmuz günü son buldu. Dün gibi hatırlıyorum.

Sevdiğin insanı toprağın altında bırakıp eve gitmek, daha doyamamışken üstelik, tarifi zor bir şey. Hasta bile olsa bir gece önce sesini duyduğun, varlığı ile zenginleşen ev içi boş geliyor insana. Duvarlar yüzüne çarpıyor.

Başımdan kaynar suların dökülmesi ile onun toprağa verilmesi aynı etkiyi gösterdi bende. Aylarca, her gün, aralıksız mezarı başına gidip gözyaşları döktüm, dualar ettim. “Sen gelmiyorsan, beni de al yanına” dedim, yalvardım. Beni severdi bilirdim. Çocuk sesi cennete ulaşırmış. Benimkisi ulaşmamış olmalı ki; O kadar yalvarmama rağmen 26 yıldır uzağız. Ve 26 yıldır her babalar günü göz yaşlarımdan akıyor babam.

Her babalar gününde, bayram arifelerinde, davetsiz misafir gibi gelen göz yaşlarımı hiçbir kilit durduramıyor. Çocuğumun yanında ağlamaktan utanıyorum. İtiraf etmeliyim: yıllardır içimdeki boşluğun yarattığı keder ile bu dünya hiç keyif vermedi bana. Hep uzaklara gitmeyi istedim, yanında olacağım günü düşündüm. Babamla aramızdaki ayrılık son bulsun istedim.

Şimdi ben de bir babayım. Hiçbir hediye gözümde yok, umurumda da değil. Düşünüyorum da... Nasıl bırakıp giderim 3 yaşındaki kızımı. Gözü yaşlı, ağlamaklı ve büyük bir boşluğun ortasında. Ben nasıl özlüyorsam babamı, o da beni özleyecek. En büyük hediye çocuğumla geçirdiğim mutlu günler benim için. Eminim ki; babam da gitmek istemezdi.

Ölüm hayatın içinde ve kimsenin değiştiremediği bir kural... dün vardı, yarın da olacak,ama gel de anlat bunu bir çocuğun yüreğine. Bir çocuk için en büyük işkence, babasız kalmak ve onsuz büyümek... Bir baba için işkence ise çocuğun gözyaşları olmalı.

Babası bir el tutumu mesafede olanlar kaybetmesin bu sıcaklığı. Hayatın bitmek tükenmek bilmeyen isteklerine rağmen, biten bir şey var: Ömür. Öpün, koklayın, babalar gününüzü doyasıya yaşayın.
Babalar gününüz kutlu olsun.

Bu yazı 17 Haziran 2010 Perşembe günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Dijital hayatlar

2010-07-20T03:50:00.000-07:00

Teknolojik gelişmeler ve iletişim aygıtlardaki yenilikler; yan yana duran, yolda yürürken çarpışacak kadar yakınlıktaki insanların uzaklaşmasına sebep oluyor.

Sıcak aile sohbetlerimizin yerini herkesin kendi odasına çekildiği bencil ve kişisel sohbetler aldı. Bayramlarda bir araya gelen uzak akrabalar önce cep telefonu mesajları, sonra kameralı MSN, ardından da e-postalarla “konuşur” oldu. Mesela 2.Mahmut’tan beridir Türk yaşamında önemli bir yeri olan posta teşkilatının gün geçtikçe yok olduğunu fark etmişsinizdir.

Sevgi dolu mektupların, özlemlerimizi yazdığımız kartların yerini bir dokunuşluk iletiler aldı. Günlerce bekliyorduk belki ama kim bu beklemekten şikâyetçiydi!.
e-postalar hızlı olmasının yanında hayatın her alanında kullanılır oldu. Fakat teknolojinin dijitalleştirdiği hayat sadece e-posta kullanımından ibaret değil ki!

Mesela son yıllarda kaçınız bir tebrik kartı gönderdi bir arkadaşına, akrabasına veya sevdiğine. Doğum gününü bile Facebook profillerinden kutlar olduk. Bu, kendimize yabancılaşmamızın göstergesidir her şeyden önce. Bir dostunuzun Facebook profiline bıraktığınız “seni seviyorum” notu ne kadar sahici hiç düşündünüz mü? Ses kulaktan duyulur ve doğrudan kalbe etki eder. Sadece telefon sesi ile değil, yüz yüze ziyaretlerin keyfini hangi teknolojik gelişme verebilir ki! Seven insan sevdiğinin sesini duymaktan, yüzünü görmekten mutluluk duymaz mı?

Gerçek mutluluk yüz yüze sohbetin içindeki kahkahada gizlidir. Mutluluk isimli çocuk bahçenizde oynamaktan mahrum kalmasın! Hayatın içinde kullandığımız aygıtlar dijitalleşsin, kullanımı kolaylaşsın ama hayatlarımız bu gelişmelerin ışığında dijitalleşmeye yenilmesin, mahkum olmasın!.

Bilişim Vadisi

Yıllardır söylenen fakat bir türlü hayata geçirilemeyen, uluslar arası firmaların, üniversite ve Teknoparkların, teknoloji geliştirme ve AR-GE projeleri gibi çalışmalarını hayata geçireceği “Bilişim Vadisi” projesinde sona gelindiğine dair haberler yer aldı dünkü Milliyet gazetesinde. Gazete, haberi “piyango hangi şehre vuracak” diye verdi. Bu kent kesinlikle Mersin olmalı. Lojistik, tarım ve tarıma dayalı sanayi, turizm gelişiyor. Kent, ticaret potansiyeli açısından da uygun... Ayrıca, kültür - sanat etkinlikleri ve ortamı açısından da zengin bir kenttir Mersin. Üç üniversite olması bunun ipucudur. RIS Mersin projesi dünya da ses getirmiş bir projedir. Böyle bir proje Mersinde hayata geçirilirse bu Türkiye'nin kazancı olacaktır.

Başsağlığı ve kutlama

Haber3.com olarak hem iyi hem de kötü bir haber vardı bu hafta… Yazı ve röportajları ile sevilen yazarlardan Ebru Eğinlioğlu artık Tercüman gazetesinde yazacak. Bu iyi haber. Kendisine gazetede yürekten başarılar diliyorum. Gelelim kötü habere.. Haber3.com’un vatani görevini yapmakta olan genel yayın yönetmeni Serhan Işılay’ın babasını yitirmesinden dolayı üzüntülerimi bildirir, merhuma Allahtan rahmet yakınlarına sabır ve baş sağlığı dilerim

Bu yazı 14 Haziran 2010 Pazartesi günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Dil devrimi

2010-07-20T03:48:00.000-07:00

Atatürk, 1930 yılında "Ülkesinin yüksek istiklalini korumasını bilen Türk milleti, dilini de yabancı diller boyunduruğundan kurtarmalıdır." demişti.

Cumhuriyeti kurduktan sonra vatandaşların çoğunluğunun anlayamadığı Arapça ve Farsça sözcük ve dilbilgisini 1932 yılında kaldırıp Türkçenin ulusal dili olarak yazı ve konuşma dili haline getirilmesini amaçlayan devrimi yapmıştı.

Böylece evrensel değerler daha net kavranacak, bilimsel gelişme sağlanacak ve günlük konuşma dili daha kolay ve anlaşılır hale gelecekti. Önce Harf devrimi ardından dil devrimi yapıldı. Gel zaman git zaman, devri değişti.

14 Mayıs Cuma günü 27581 sayılı Resmi gazetede 2010/370 karar sayılı kanun yayınlanarak yürürlüğe girdi. Bu kanun ile birlikte “Örgün eğitim kurumlarında Arapça eğitim ve öğretiminin yapılması; Milli Eğitim Bakanlığı’nın 24.03.2010 tarihli ve 1896 sayılı yazısı üzerine 14.10.1983 tarihli ve 2923 sayılı Kanunun 2 nci maddesine göre, Bakanlar Kurulu’nca 8.04.2010 tarihinde kararlaştırılmıştır.” denildi. ( İlgili bakanlar kurulu kararı )

Yani İngilizce, Fransızca, Almanca gibi eğitim dillerinin yanında artık Arapçada olacak. Arapçadan önce Rusça ve Çincenin de liselere seçmeli dil olarak eklendiğini biliyoruz.

Okullarda Arapça okutulmaya başlanmasının Arap ülkeler ile yapılan ticaret ile ilgili olmadığı kesin. Bunun net kanıtı açıklanan resmi ticaret rakamlarıdır. 2010 Nisan ayında en fazla ihracat yapılan ülke Almanya oldu. Fransa, İngiltere ve İtalya takip eden ülkeler. İthalatta ise Rusya ilk sırada yer aldı, Rusya’yı Almanya, Çin ve ABD izledi. Arap ülkeler ile ticaret 2007 yılında yapılan ticaret anlaşması ile ancak canlandırılabildi. AB ülkeleri ile yapılanın yanında devede kulak! Demek ki ticari bir kaygı söz konusu değil!

Arap ülkeler ile karşılıklı vizelerin kaldırılması, ticari yakınlaşma İsrail ile gerginlik, AB hedefinin üzerine eskisi kadar yoğunlaşılmıyor olması ile Türkiye'nin rotasını tarif etmek için “eksen kayması” sözü bile yeterli değil artık.

Neden, niçin diye soracaksanız… Orta doğuda değişen dengelerde rol kapma çabası olabilir derim. Başka da bir şey demem!
Bu arada dil devrimi mi demiştiniz? Unutun gitsin!

Bu yazı 10 Haziran 2010 Perşembe günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

İçte dışta AKP

2010-07-20T03:45:00.000-07:00

Türkiye'de asgari ücret 693 TL. Açlık sınırı 843 Lira. Türkiye’de açlık sınırında 14 milyon insanın yaşadığı söyleniyor. İşsizlik almış başını gitmiş, sadece İŞKUR rakamlarına göre yüzde 14. ortalama 3,5 milyon insanımız işsiz. İnsanların alım gücü iyileştirilemiyor. Enflasyon tek haneli rakamlara düşürülemiyor.

Özelleştirilme adı altında devletin köklü kurumları hiç pahasına satıldı. 7 Yıllık iktidarında kendi burjuvazisini yaratan hükümet, maden kazalarının önünün alacak uygulamaları hayata geçir(e)medi.

Gemicikler, bir anda zengin olan partili iş adamları, Ali Dibolar, Deniz Feneri davası...
Bitmek bilmeyen yolsuzluk dosyaları. Elde kalan 4 milyon domuz gribi aşısının akıbeti bile belli değil. Devletin tüm kurumları ile bir çatışma, iç bölünme ve hesaplaşmaya kadar gitti, gidecek..

Düne kadar terör karşısında kahramanca mücadele veren insanlar bugün terörist müdahalesi görüyor. Çürük elmalarla, sağlam elmaların karıştırıldığı bir hukuk anlayışı egemen oluyor. Her alanda kendi yandaşını yaratma çabası tüm gücüyle sürüyor.

Terör gün geçtikçe artmaya devam ediyor. İnsanlar kan ağlıyor, her gün bir şehit cenazesi bir ailenin ocağına alev topu gibi düşüyor. Burada özetlenmeyen daha çok sorun varken toz pembe gibi sunuluyor hayat.
İçi bizi yakıyor, dışı başkasını.

DIŞ POLİTİKA

Bu kadar başarısızlık arasında hükümet kalkmış, Filistin sorununa müdahil oluyor orta doğudaki bataklığı kurutmaya kalkıyor. Üstelik bizzat Arap ülkelerinin sessiz kaldığı bir meselede.

Tamam Filistin yok sayılmasın, tamam, İsrail’in yaptığı yanında kar kalmasın ama bunun yolu Türkiye’nin yüzünü Arap toplumuna dönmesi ile mi olacak? 21. yüzyılın medeniyet projesi olarak tanıtılan Avrupa Birliği idealinden vazgeçmiş görünen bir Türkiye var vitrinde. Bu hükümetin kendi ideallerini yok sayan, tarihi bir hatadır.

Kıbrıs’ı Türkiye’nin onuru durumundan çıkarmak dış politikadaki yeni strateji olmuştu bir süre. Şimdi Kıbrıs’ı tanımayan ve Kıbrıs'ta Türkleri işgalci kabul eden Filistin işçin nelerden vazgeçiyoruz. Kanalda, Osmanlıyı arkadan hançerleyen Araplarla yeni işbirlikleri yapıyoruz.

Çıkıyor birileri de diyor ki: 100 yıllık düşmanlık unutulsun artık. İyi de daha üç yıl önce tarihi kalemizi yıkıp yerine otel yapan krala şeref madalyası veren biz değil miydik?

Osmanlı sarayını yıkan krala şeref madalyası takıyorsak kinlerle yoğrulmamış genlerimiz. Sorun başkasında, başka taraflarda. Tarihinden ders almayan toplumlar yıkılmaya mahkum derler ya... Tarihini önemsemeyenler de tarihe kara harflerle yazılır.
Geçmişini unutmamak gelecek günlerin sağlamlığının garantisidir.
Budur.

İsrail ile sevgisiz birlikteliğin sonu başlıklı yazıyı buradan okuyabilirsiniz.

Bu yazı 07 Haziran 2010 Pazartesi günü www.haber3.com sitesinde yayınlnmıştır.

Bataklığın kenarındaki Türkiye

2010-07-20T03:43:00.000-07:00

Bir önceki yazımda komplo teorisi üretmiş ve Türkiye'yi bekleyen bir akıbeti işaret etmiştim. Yazı yayınlandığı gün İsrail, Türkiye'den de yük ve yolcu alan Mavi Marmara isimli Filistin’e gıda yardımı taşıyan bir gemiye saldırdı. Aynı gün ve saatlerde PKK İskenderun'da deniz üssüne saldırdı. Aktörü ve suçlusu bol ama karmaşık bu olaya çeşitli bakış açıları geliştirmek mümkündür.

İsrail, Filistin'e yardım gemisinin engellenmesi için girişimlerde bulunmuş fakat İHH yetkilileri ve diğer aktivistler geminin Filistin'e yardım götürmesinde ısrar etmişler. Bu hareketleri ile gemideki insanların canlarını tehlikeye atmakla kalmadılar, Türkiye'yi de ucu belirsiz bir karanlığa sürüklediler.

İsrail'in Türk gemisine saldırısı başlı başına bir savaş sebebi olmasına rağmen Türkiye doğrusunu yaptı ve sert bir dille İsrail'i kınadı. Yine de bu kınama hükümetin olay üzerindeki sorumluluğunu yok etmez. Hükümetin, bu geminin gidişini engellememesi, KKTC'yi bile tanımayan Filistin’e verilen desteğin göstergesi ve ayrıca acemice yapılmış bir diplomasi hatası olarak kayıtlara geçmiştir.

BOP uygulama görevlisi İsrail dünya kamuoyundaki gücünden yararlanarak kendini haklı gösterecektir. Bunu yaparken uluslararası sulardaki gemiye gece yarısı neden asker indirir, silahsız sivillere neden silah doğrultur? Bunlara cevap vermez ama yaydığı haber ve videolarla gemideki sivillerin İsrail askerlerine saldırısını yayınlar. Tahmin ediyorum bilgi kirliliği arasında yapılacak bu dezenformasyonla başarıya bile ulaşacaktır.

Türkiye uluslar arası etkinliğini kullanmalı ve kamuoyunun dikkatini saldırıya çekmelidir. Kimi olayları uluslararası sorun haline getirmek bir dış politika stratejisidir. Bunun için Başbakanın, Ortadoğu bataklığında sivrisineklerin yuvası katil İsrail için sarf ettiği sert demeçlerden, Filistin konusuna duyarsız Müslüman ülkeler, İKÖ ve örgüte üye ülkelerin korkak yönetimleri de nasibini almalıydı.

Filistin’de yaşanan trajedi, emperyalizme göbeğinden bağlı Ürdün, Mısır ve S. Arabistan gibi ülkeler olduğu sürece bitirilemez. Üstelik somut saldırı karşısında sadece açıklama yapmak, kimseyi tatmin etmez. Tamam, savaş ilan etmeyelim ama İsrail’e karşı somut yaptırım ortaya konulmalıdır. İsrail’in Başbakan Erdoğan’a verdiği cesaret madalyasının iadesi ve ihalelerin iptalleri ile başlanabilir mesela.

Kısa ve öz: Çuval, Mukavemet gemisi, uranyum takası, BOP, PKK saldırıları, yardım gemisine operasyon... Bunların hepsi tesadüf olamaz! Bir oyun var sahneye konulan. Türkiye bu oyunun içinde olmamalıdır. BOP dahil hiçbir emperyalist projeye geleceğini ipotek etmemelidir. Kesin olan şu: Türkiye yeni kurgulanan dış politika ile Ortadoğu bataklığına sürüklenmek isteniyor. Yaşanan olayların ipuçları sayesinde BOP yerine konan proje hayata geçirildi veya BOP revize edilerek uygulanmaya devam ediliyor diyebiliriz. Türkiye'nin payına düşen ise "bölünmek" olacaktır. BOP projesi tam da budur işte.

Dikkat: Emperyalistler Sivas, Maraş katliamları gibi katliamların hazırlayıcıcı oldular. Aktörler hep cahil ve aşırı dinci gruplardı. İsrail'in gemi operasyonu ile bazı kendini bilmezlerce Türkiye'deki kimi Yahudi vatandaşlara saldırılması aktörlerin ve oyun kurgusunun aslında değişmediğini gösteriyor.

Son söz: Bu ülkede binlerce evladını toprağa verirken sesi çıkmayanların Türkiye'yi Kıbrıs’ta işgalci gören ve KKTC'yi tanımayan Filistin için aslan kesilmeleri düşündürücüdür. Ayrıca (Türk bayrağı bulamadıkları için olsa gerek) Filistin bayraklarını alıp sokaklara dökülenlerin, PKK terörüne şehit düşen askerlerin de Müslüman olduğunu bilmeleri gerekir...

Bu yazı 03 Haziran 2010 Perşembe günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Akla zarar bir komplo teorisi

2010-07-20T03:42:00.000-07:00

Gelin bir komplo teorisi geliştirelim

Malum, Türkiye, İran ile bir uranyum takas anlaşması yaptı. İran’ın tehdit yaratan uranyumları ne hikmetse artık Türkiye’de saklanacak. Hem de deprem riskinin yaşandığı İstanbul’da.

İran’ın nükleer tehdit oluşturması muhtemel tesislerine yıllardır uluslar arası kuruluşlar ve temsilciler araştırma ve incelemelerde bulundular. Fakat hiçbir sonuç alınamamıştı. Tüm bunlar olurken İran nükleer programına devam edeceğini açıkladı. Yıllardır tehdidi kabul etmeyen İran neden uranyum takasını kabul etti?

Dünya’nın jandarması ABD, Irak’a haksız saldırısının dünya kamuoyundaki izlerini silme adına İran için gerekçe üretiyordu ama bulamadı… Fakat Amerika’nın Ortadoğu’yu şekillendirme çalışmasından asla taviz vermeyecektir. Bunun için orta doğuda yeni bir savaş kaçınılmazdır.

Bildiğimiz ABD plansız, dış müdahalesiz, savaşsız yapamaz. BOP rafa kalktıysa yerine mutlaka başka bir plan yürürlüğe konmuştur. Çünkü ekonomisi savaşa bağlı ve silah tüccarlarının daha çok kan dökülmesine ihtiyaçları var.

Amerika’nın Irak ve Afganistan’dan sonra sırasıyla İran ve Türkiye’ye de saldıracağı komplo teorisyenleri tarafından çok konuşuldu. Büyük Ortadoğu Projesi ile Ortadoğu ve yakın Asya’nın coğrafyasını değiştirmeye karar veren ABD, Obama ile birlikte planı revize ettiğini ve BOP’un yürürlükten kalktığını açıklamıştı.

Amerika’nın İran’ı tehdit etmesinin yegâne sebebi nedir? Rusya’nın kurduğu ve desteklediği nükleer tesisler, nükleer silah bulundurma ve silah üretme ihtimali… Bunun için sebep olarak İran’ın uranyum zenginleştirme çalışmalarını örnek gösteriyorlardı.

Uranyum takas anlaşmasının yapılmasından sonra başbakan Erdoğan “bizde uranyum zenginleştireceğiz” demişti. Türkiye Rusya ile anlaşmaya vardı ve Sinop ve Mersin’de nükleer tesisler kuracak...

İnsanın aklına geliyor, düşünmeden edemiyor. Parçaları birleştiriyoruz. Dedim ya bu yazıyla komplo üretiyoruz… Amerika zenginleştirdiğimiz uranyumlar için sakın bize saldırmasın? Hem de Rusya’nın kurduğu nükleer tesisler de zenginleştirilen uranyumları sebep göstererek… İşin ucunda ABD olunca kim olmaz diyebilir?
Neden olmasın değil mi?

Bu yazı 31 Mayıs 2010 Pazartesi günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Korkunun ecele faydası yok. AKP gidicidir

2010-07-20T03:40:00.000-07:00

Deniz Baykal’a kurulan kaset komplosundan sonra Kemal Kılıçdaroğlu'nun CHP'nin genel başkanı olması ile çoğu kişinin paçası tutuşmuşa benziyor. Fakat Korkunun ecele faydası yok.

İki dönemdir tek başına iktidar olan AKP hükümeti miadını çoktan tamamladı. Halk “alternatif yok” masalına inandırıldığı için mecburen AKP'ye oy veriyordu. Oysa CHP ve MHP siyasetin en önemli iki aktörüydü ve Türkiye siyasetinde her hastalığın bir reçetesi de vardı. Buna rağmen iki dönem tek başına iktidar oldu AKP hükümeti ve ülkenin biriken sorunlarına çözüm bulamadı.

1999 yılında bitirilen terör yeniden arttı, laiklik karşıtlarının sesleri daha çok çıkmaya başladı, yandaş basın yaratıldı, muhaliflere sindirme politikası uygulandı. Devletin kurumları özelleştirme adına yok pahasına satıldı, cumhuriyet kurumları ile yaşanan sürtüşme tiksinti yarattı. İşsizlik tarihi seviyeye ulaştı ve filmin sonuna gelindi.

Başbakan Erdoğan’ın geçenlerde yaptığı açıklama aslında acı bir itiraftır. Bu açıklamasında "iktidara geldiğimizde işsizlik 10.3 idi" diyor. Fakat aynı açıklamada şimdiki işsizlik oranının Şubat ayı rakamlarına göre yüzde 14 olduğunu itiraf ediyor.

Geçtiğimiz hafta sonu yapılan kurultayda, işsizliğin büyük sorun olduğunu söyleyen Kılıçdaroğlu'na cevaben "işsizliği sen nasıl çözeceksin onu söyle" diyor. Ben bu masalı daha önce de dinlemiştim.

Daha geçen yıl Başbakan Erdoğan, partisinin Mardin mitinginde “Ben burada söz veriyorum; Sayın Baykal, eğer işsizliğe bir çaren varsa açıkla, o çareyi eğer yerine getirmeyen bir Tayyip Erdoğan varsa, ben siyaseti bırakmaya hazırım” demişti. Bunun üzerine dönemin CHP genel başkanı Baykal 7 maddelik acil önlem paketi açıklamıştı.

Bu önlem paketine göre beyaz eşya satışları ve konutlarda KDV oranları düşecek, otomotivde OTV bir süre sıfıra indirilecekti. Hükümet bu önerilerin çoğunu uyguladı uygulamasına ama başbakan bildik üslubundan yine vazgeçmedi. Öneri isteyen Başbakan Erdoğan, işsizlikle mücadele konusunda 7 yol öneren CHP Genel Başkanı Deniz Baykal'a “Kalkmış bana akıl veriyor. Sen işine bak. Daha 40 fırın ekmek yemen lazım” dedi. Hala en büyük sorun olmaya devam ediyor işsizlik.

Halka yukardan bakanların sürekli söylediği "benim milletim" sözü inandırıcı değil ve hayatın gerçekleri ile de uyuşmuyor. Halk artık laf değil icraat bekliyor. Yolda sokakta fırçalanan yurttaşların tek isteği var: Önemsendiği ve sorunlarının çözüldüğü bir ülkede yaşamak.

Ne yandaş medyanın bitmek bilmez desteği, ne eş, dost ve akrabaya sunulan devlet imkânları, milyar dolarlık servetler, ne 60 bin dolarlık saatler, ne ithal eşarplar, ne de hangi ihaleyi kimin aldığı... Havuzlu villalarda kimin oturduğunun, gemiciklerin parasının ne tutuğunun, hangi bakan çocuğunun kısa süre içinde zenginleştiğinin de önemi yok artık.

Artık bir şehir efsanesinin daha sonuna geliniyor. Yağlı ekmeği yiyen şakşakçılara rağmen AKP hükümetini, açlığa mahkum edilen halk götürecek. AKP hükümetini işsizler ordusu devirecek.

Bu yazı 27 Mayıs 2010 Perşembe günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır

Madencinin kara talihi

2010-05-25T03:17:00.000-07:00

Zonguldak'ta geçen hafta pazartesi günü öğle saatlerinde yaşanan maden ocağı faciası tüm ülkenin yüreğini dağladı. Yeraltında mahsur kalan madencilerin cesetlerine ancak perşembe günü öğle saatlerinde ulaşılabildi.

Bu maden kazasında devletin bir eksikliği, sorumluluğu var mı? Masa başında hazırlanan ve onaylanan evraklar üzerinde sürdürülen gerçeklikten uzak kontroller daha kaç can alacak? Çok tartışıldı, günlerce de tartışılacak, tartışılmalı da.

Madenlerde çalışma yapılabilmesi için teknik eksikliklerin giderilmesi, metan gazı ölçümlerinin otomatik yapılması, havalandırma kanalları ve acil çıkış koridorlarının oluşturulması gerekiyor. Fakat bu kontrol ve ölçümler hep evrak üzerinde kalıyor.

İşçi güvenliği konusunda hükümetin karnesi o kadar kötü ki: Hatırlayın; 2009 yılı Mayıs ayında Çalışma Bakanlığı, Bursa’daki maden ocağında teknik eksiklikler tespit etmiş, firma bu eksiklikleri giderip, ondan sonra çalışmalara başlaması gerekirken, eksikliklerin giderilmesi için Aralık ayına kadar 8 aylık süre verilmiş ve neticede bu maden 19 işçiye mezar olmuştu.

Son 2,5 yılda 180 emekçi kömür madenlerinde hayatını kaybetti. Bu ölümlerin tek sebebi insanı ve emeği yok sayan kapitalist zihniyettir. Madenciyi öldüren kader değil, sömürü ve yağma düzenidir! Özelleştirme ve sendikasızlık başlı başına bir sorundur.

Başbakan Erdoğan maden faciası hakkında konuşurken “ölümler madencinin kaderinde var” diyerek yürekleri bir kere daha yaktı. Devletin, hükümetin bu gibi facialarda ilk görevi, varsa sorumluları cezalandırmak olmalıdır. Elbette her ölümün bir kader boyutu var ama bu boyut siyasileri ilgilendirmiyor. Kısacası madencinin kara talihi madenlerdeki kömür karası değil, iş güvenliğine yeterli önemi vermeyen siyasi iktidara sahip olmaktandır.

Başbakan, kader vurgusunu yaparken dünyada 24 ülkenin onayladığı ama hükümetin "maden güvenliği yasasını" hala neden imzaladığının mantıklı bir açıklamasını da yapmalıydı. Dünya ülkelerini gezmekle ve bütünleşme ile övünen başbakan ve hükümet üyeleri gittikleri ülkelerde yıllardır neden maden kazaları yaşanmadığını da bir zahmet araştırsalar iyi olur!

Öyle ya da böyle günler geçiyor ve ateşin düştüğü ocaklar yanmaya devam ederken unutuluyor her şey. Her ölüm ardında gözü yaşlı eşler, ciğeri yanan anne-babalar ve zavallı yetim çocuklar bırakıyor. Kimse düşünmez, maden göçüklerinde hayatını kaybedenlerin aileleri, eşleri, çocukları ne yaparlar, nasıl geçinirler, günlük ihtiyaçları kim tarafından ve nasıl karşılanır?

Sonuçta devletin denetimsiz bıraktığı ve bilinçsizce özelleştirdiği ocaklardan cesetler çıkmaya devam ediyor ve geride gözü yaşlı hatıralar kalıyor. Bir tarafta genç yaşında trilyonluk servet yapan çocuklar varken, diğer tarafta öksüz kalan gözü yaşlı çocuklar hayat mücadelesine erken başlamak zorunda kalıyorlar.

Yerin metrelerce altındaki ocağa kömür değil ekmek çıkarmaya giren ama kömür asansöründe cansız bedeni çıkarılan bir babanın bıraktığı boşluğu ne doldurabilir? Koca bir hiçtir bu. Yaşayan bilir.

Bu yazı 24 Mayıs 2010 Pazartesi günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Kılıçdaroğlu ve CHP'deki yaşlı kurtlar

2010-05-25T03:15:00.000-07:00

Genel Başkan Deniz Baykal istifa ettiği günden beri CHP'de sular durulmuyordu.

CHP'de ben adayım diyecek olanların kaset komplosu ile ilişkilendirileceği çok belliydi. Nitekim sisler içerisinde hiç kimsenin "ben adayım" demeye cesaret edemediği bir ortamda Kemal Kılıçdaroğlu "ben adayım" dedi.

Ve beklenen oldu. CHP MYK Üyesi Savcı Sayan, Genel Sekreter Önder Sav'a tepki gösterdi. Sayan, Önder Sav'ı "CIA ajanı olmakla" suçladı.

CHP Grup Başkan vekilliğinden istifa ederek adaylığını açıklayan Kılıçdaroğlu suların durulmasını sağlayabilir mi bilmiyorum ama CHP için doğru bir başkan adayıdır ve toparlayıcı bir lider olacağı kesindir.

Bir parti üyesi, delegesi, il, ilçe başkanları ve partinin diğer organları ile başkana bağlı olabilir, sadık kalabilir ama içinden çıkan, halk tarafından benimsenen ve istifa eden bir başkanın yerine demokratik bir süreç için adayım diyenlere böyle yakıştırmalar yapılamaz.

Bu değişime direnmektir. Boşalan koltuğa aday olmak istifa eden bir başkana saygısızlık değildir. CHP örgütü tartışılan seçim sonuçlarına rağmen, tüm benliği ile yaklaşık 25 yıldır Deniz Baykal'a sahip çıkmış ve desteklemiştir. Gelişen olaylar Baykal'a "buraya kadar" demiş. Deniz Baykal gereğini yapmış. Bu tavrı ile halk içindeki dürüst siyasetçi profilini sağlamlaştırmış. Baykal'a dön baskısı yapmak Baykal ve CHP'ye zarardan başka bir şey vermez.

Baykal’ı tekrar Başkanlığa çağırmak halk gözünde prestij kaybına sebebiyet verecektir. Acaba CHP MKYK üyeleri bu şekilde düşünüyorlar mı, bilmiyorum. Mustafa Özyürek "Onun deneyimlerine daha çok ihtiyacımız var" diyor. Doğrudur. İyi ama bu kadar yaşlı insan hiç mi tecrübe kazanmadı? Parti kadrolarına bu güvensizlik neden?

Kısacası CHP içindeki Baykal kurmaylarının Kılıçdaroğlu'na yönelik tavrı hiç yakışık alan bir tavır değil. Kılıçdaroğlu halkın sempatisini kazanmış, dürüst, mücadeleci, saygılı bir siyasetçi. Ve başkan olması halinde parti oylarının artacağı muhakkak! Önemli olan koltuk mu, partinin daha çok oy alması mı?

CHP değişim için geç bile kaldığı söylenebilir. Önder Sav'ın "CHP'de beklenen değişim gerçekleşecektir. Bu değişime abilik yapmaktan onur duyuyorum" sözleri CHP'deki dengeler açısından çok önemlidir.

CHP’nin yaşlı kurtları! Duygularınızı dinleyeceğinize biraz da sokağın nabzını dinleyin. Bir kere olsun!

CHP'de değişimden korkulmamalıdır. Ve değişim için şimdi tam zamanıdır.

Bu yazı 18 Mayıs 2010 Salı günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Şampiyon Bursaspor ve 2.Daum vakası

2010-05-25T03:14:00.000-07:00

Türkiye süper ligi şampiyonu dün oynanan karşılaşmalardan sonra belirlendi.
Bursa’da Bursaspor Beşiktaş ile, İstanbul’da da Fenerbahçe Trabzonspor ile final maçlarına çıktılar. İki şehirde aynı anda başlayan maçların sonucunda Türkiye “beşinci büyüğüne” kavuştu.

Türlü komploların ortaya atıldığı ligin son haftasında açıkçası çok umulan bir sonuç olduğunu düşünmüyorum. Ben de Fenerbahçe’nin kendi saha ve seyircisi önünde ne yapıp edip Trabzonspor’u yeneceğini düşünüyordum.

Trabzonspor aldığı sonuç ile, haftalardır ortalıkta dolaşan “kupayı Trabzon aldı, Fenerbahçe’ye yatar” dedikodularının önüne geçti. Böylece Trabzonspor onur mücadelesi yaptı ve komplo teorisyenlerini de yenmiş oldu.

Futbolda şans faktörünün yeri mutlaka var. Dünkü maçta da bunu net gördük. Trabzonspor kalecisinin inanılmaz kurtarışlarını saymazsak, dün Fenerbahçe’nin pek şansı yoktu.

Fenerbahçe’nin bu ikinci acısı. Dün yaşananları 2.Daum vakası diye de nitelendirmek mümkün. 2006 yılında Denizli’de berabere kalarak şampiyonluğu Galatasaray’a kaptırdıklarında da takımın başında Daum vardı. Açıkçası dünyada “büyük” olarak nitelenen kaç takım son maçta şampiyonluk verir bilemiyorum.

Fenerbahçe stadında yaşanan anons rezaletinin hiçbir mantıklı açıklaması olamaz. Üstelik erken biten maç Bursa’daki maç!

Yani iletişim çağında böyle bir rezalet görülmemiştir. Yaptıklarını onaylamıyorum ama Fenerbahçe seyircisinin ruh halini anlayabiliyorum. Gururları ile oynandı, hayalleri ile dalga geçildi.

Sahaya şampiyonluk kutlamak için girenler neye uğradıklarını şaşırmışlardır. Bursaspor’un haklı başarısı herkesçe konuşulurken anons rezaletini de Fenerbahçeliler konuşmalıdır.

Hiçbir söz veya hiçbir takımın başarısızlığı Bursaspor’un başarısını gölgeleyemez. Artık “dört büyükler değil beş büyükler var ve timsah Türkiye liginde ses getirecek.

Bu inancın zaferidir. Hırsın, beraberliğin ve kendine güvenin göstergesidir. Türkiye liginin yeni şampiyonunu hep beraber ayakta alkışlamalıyız.
Tebrikler Bursaspor!

UEFA

Bugün Galatasaray'ın UEFA kupasını almasının 10.yıl dönümü. Keşke bu başarı başka kulüpler ve Galatasaray tarafından tekrarlansaydı. Yine de tarihi bir başarıdır. Kutlu olsun.

Bu yazı 17 Mayıs 2010 Pazartesi günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

CHP ve Baykal'ı bitirme planı

2010-05-25T03:11:00.000-07:00

Belli ki, egemen güçler cumhuriyetin kurucusu Cumhuriyet Halk Partisini ve lideri Baykal'ı bitirmeyi kafasına koymuşlar.

Bugün tartıştığımız ve Baykal'ın istifası ile sonuçlanan süreçte bantı geriye sarmalı ve Van saldırısına kadar gitmeliyiz. Baykal'a Van'da taşlı, küfürlü ve yumurtalı saldırıdan beri Baykal'ı bitirme planları yürürlüğe konmuş. Bu kesin.

Sonra suikast iddiaları var. CHP genel merkezi tarafından daha geçen hafta sonunda açıklanan suikast iddiaları Van saldırısından beri Baykal çevresinde görülen koruma çemberinin artırılması ile kanıtlanıyor. Bu iddiaları Emniyet temsilcileri de yalanlamıyor. Kaset olayının ortaya çıkması da tesadüf değildir ve planın bir parçasıdır.

Baykal'ın CHP genel başkanı olarak devam etmesini ister görünmesi büyük bir yalan ve kara propaganda örneğidir. Çünkü Baykal ve CHP, Cumhuriyetin rejim değişikliği çalışmalarına en tutarlı muhalefettir ve güçlüdür.

Türkiye için dönüm noktası sayılabilecek bir referanduma gidiyoruz. CHP'nin, Anayasa değişiklik paketini Anayasa Mahkemesine gitmek için hazırlığı var ve CHP kurultayı Mayıs ayı sonunda yapılacak. Üstelik yaklaşık iki yıldır sürdürdüğü muhalefetin toplumun değişik kesimlerinden takdir aldığı bir ortaya çıktı kaset olayı. Bu zamanlama çok masum bir zamanlama değil.

Habertürk TV'ye görüntülü telefon ile konuk olan Hüseyin Gülerce "suikast" ifadesini kullandı ve "birileri düğmeye bastı" dedi. TV'lerde yorum yapanların ve köşe yazarlarının ortak fikri bu yönde.

Özel hayatın sıkça tecavüze uğratıldığı bir ülke haline getirildik. Telefonlar sıkça ve rahatça dinleniyor, her yerde konuşmaların çözümleri yayınlanıyor, e-postalar, MSN görüşmeleri kayıt altına alınıyor. Başbakan beni de dinliyorlar diyerek dinleme ve izlemeye meşruluk kazandırdı bir bakıma. Binlerce insanı dinleyenler kimlerse Deniz Baykal’a yapılan video komplosunda da onların payı vardır. Neden olmasın?

Gelelim istifa meselesine. Baykal istifa ederek üzerine düşeni yaptı. Tekrar dönmez ise sergilediği duruş sayesinde halk anıtını bile diker. Elbette dönüp dönmemeyi önce kendisi ve ailesi ardından CHP delegesi belirleyecek!

Baykal, Cumhuriyete, demokrasiye, hukukun üstünlüğüne sahip çıkan, sivil darbeye ve sivil dikta rejimlerine karşı vermekte olduğu mücadelenin faturasını istifa ederek ödedi! Kimisinin önerdiği gibi mağdura yatmayı istemedi. Mağdura yatarak seçim kazananların ülkesinde mağdura yatabilirdi, inkar da edebilirdi ama dürüst, tutarlı ve dik olmak çok daha insanidir. Bir ağaç gibi dik ölmek var. Güzel olan da bu değil mi?

Kesin olan şu ki Baykal görüntülerin ardından istifa ederek onurlu bir duruş sergiledi. Bakalım malum görüntüleri çeken, yayan, basına verenlerde o kadar ahlaklı olabilecekler mi?

Şimdi sorumluluk seçmenlere düşüyor. Baykal olmasa CHP'ye oy verirdim diyenler... Buyurun önce referandum, ardından genel seçim var. Aslında CHP'ye oy veririm ama Baykal'ı sevmiyorum diyenler. Genel seçimde samimiyet testindedirler.

Bu yazı 12 Mayıs 2010 Çarşamba günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Vakit'in hukuk anlayışı

2010-05-25T03:09:00.000-07:00

Baştan söyleyeyim; yayın yapan tüm gazeteleri itine ile okumaya çalışmama rağmen Vakit gazetesini hiç okumuyorum. Bu gazetede “acaba ne yazmışlar” merakıyla beni gazeteye yöneltecek hiçbir sevimli taraf bulamıyorum. Yazarları hep kendini tekrar içinde! Sürekli aynı mantığın sarmalındalar.

Sürekli dava konusu haber yapmalarının sebebini duyuyor, başka yayın organlarından okuyoruz. Son olarak ciddi bir ceza ile karşı karşıya kaldılar. Gazetede yayınlanan ''Onbaşı bile olamayacakların general olduğu ülke'' başlıklı köşe yazısı nedeniyle açılan davada 312 general, Vakit Gazetesi'nden her bir davacı için 2 bin TL olmak üzere toplam 624 bin TL manevi tazminat kazandı.

Gazete arşivlerinde dolaşmayı çok seviyorum. Söz uçar yazı kalır şiarına çok inanıyorum. Bu anlamda arşivde dolaşmaya başladım. Bakıyorum. Doğan grubunun maliye tarafından rekor cezaya çarptırılması gazete tarafından büyük bir memnuniyetle karşılanmış. Oysa aynı gazete 312 generale tazminat davası için 10 mayıs 2010 tarihinde “karar hukukun yüz karasıdır” manşetini atmış.

İşte Doğan’a Maliye cezası için atılan manşet ve sürmanşetler!

4 Eylül 2009 : Utanması da yok
9 Eylül 2009 : Patron zorda
10 Eylül 2009 : Doğan’ı yakan belgeler
11 Eylül 2009 : Bu da haber üç kağıdı
14 Eylül 2009 : Hukuk aklına yeni mi geldi?
15 Eylül 2009 : Çartpıtma aydın bey
26 Eylül 2009 : SPK’dan doğan’a suç duyurusu
30 Eylül 2009 : Doğan için son 9 gün
7 Ekim 2009 : 7 saat ne konuştunuz
8 Ekim 2009 : Akıl almaz kura ( Doğan’ın açtığı davaların hep aynı mahkemeye düşmesinin altında bir “bit yeniği olduğunu ima ediyor!
9 Ekim 2009 : Deşifre paniği ( Doğan grubu ile vergi mahkemeleri arasındaki işbirliği haberlerine ve 7 Ekim ve 8 Ekim manşetlerine vurgu yapıyorlar!
10 Ekim 2009 : Danıştay kimden yana ( yürütmeyi durdurma kararına kızıyorlar)
11 Ekim 2009 : Yargıya güven sıfırlandı
13 Ekim 2009 : Doğan’a haciz

Bu böyle sürüp gidiyor. Zamanı olanlar eminim devamını da görebilirler. Yukarda tarihleri ile verilenler sadece sürmanşet veya manşet olanlar. Küçük haber ve köşe yazarlarının yorumlarında neler yazılmış olabileceğini kafanızda canlandırabilirsiniz.

http://gazete.netgazete.com/Arsiv.aspx bağlantısından girerek sadece bu manşetleri değil, Danıştay ve Yargıtay başta olmak üzere laiklik yanlısı çeşitli kurumlara karşı nasıl bir yıpratma politikası izlendiğini mutlaka gözlemlemelisiniz.

İslam referanslı bir iktidarın varolmasına rağmen Vakit gazetesinin tirajının 50 bin civarında gezinmesini, Hürriyet yazarı Ahmet Hakan’ın bu gazeteyi sürekli eleştirmesini, ciddiye alınacak hiçbir tarafı yok demesini, hatta bazı yazılarında ahlaksızlıkla değerlendirdiği bu gazetenin politikasını anlayabilmek adına bu manşetleri iyi okumak gerekiyor.

Manşetleri ve diğer haberleri gözden geçirince Ahmet Hakan’ın sözlerine bir kere daha hak verdim. Ciddiye alınmamasının nedenini çok iyi gördüm.

Hatırlatmakta fayda var: Aynı gazete, köşe yazarlarından Abdurrahman Dilipak’ın evinin icra yolu ile satılmasına da linç yakıştırması yapmıştı.

İşte Vakit gazetesinin hukuk anlayışı böyle! Kendisine dokunulduğu zaman linç, başkasına dokunulduğu zaman hak olan bir hukuk anlayışı! Oysa yandaşlık, güçlü iktidar desteği gelip geçer, devir değişir ama hukuk herkes içindir.

Bu yazı 10 Mayıs 2010 Pazartesi günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır

Tepkisiz kalma

2010-05-25T03:06:00.000-07:00

Dünya'nın ilk çocuk bayramının sahibi olmakla övünen ülkemizde bugüne kadar ki, çocuk taciz ve istismarlının önü alınamamışken 23 Nisan arifesinde, 21 Nisan Çarşamba günü bir anda ajanslara düşen haberler ile insanlığın bittiği nokta servis edildi tüm Türkiye’ye.

Siirt’te bir ilköğretim okulunda meydana gelen olayda iddiaya göre şehrin ileri gelenlerinin de adının karıştığı bir tecavüz davası basına yansıdı. Neredeyse bir yıldır gizlilik içinde yürütülüyormuş!

Yaklaşık 100 kişi sorgulanmış... Kaçı ne ceza alır bilemiyorum. Ama neresinden bakarsanız bakın utanç duyulması gereken bir olaydı bu. Koca koca adamlar(!) körpecik çocuklara tecavüz ediyorlar, üstelik sırayla, tehditle. Ve koca bir sır gibi saklanmış olay...

Gazetelere yansıyan haberlere göre önemli olan Siirt adının bu kötü olayla duyulmamasıymış... Vicdansızlık, ahlaksızlıktan utanmıyorlar da kentin adı çıkacak diye korkuyorlarmış. İnsanlığın yerlerde gezmesinden utanmıyorlar ama şehrin onurunu düşünüyorlar. İnsan ister istemez...

Siirt'te yaşanan korkunç taciz, tecavüz olayı basına yansıdıktan sonra, birçoğumuz çocuk istismarının bu ülkenin vahim bir sorunu olduğunu yeni fark etti. Oysa her gün günlük gazetelerin vazgeçilmez olayı gibi her gün karşımızda!

Bu haber gazetelere yansıdıktan sonra özellikle twitter’da önemli bir duyarlılık hareketi başladı. Sadece ünlü bir şarkıcı değil, duyarlılık sahibi gerçek bir sanatçı Sibel Alaş öncülüğünde, Emre Ekinci yönetiminde ve Sosyolog Mustafa Üstündağ, Ceren Candemir ve Yazar Çisel Onat gibi sorumluluk ve duyarlılık sahibi insanların emek verdiği bir internet sitesi kuruldu.

Siteye gelen yorumlar bir dosya eşliğinde ilgili kişi, kurum ve kuruluşlara verilecek. Yorumlarla birlikte belki bu ülkede bir ahlaki uyanış başlatılacak. Kim bilir? Bu açıdan www.tepkisizkalma.com 'a yapacağınız yorum sıradan bir haber yorumu olarak kalmayacak. Bu ülkeye çocuk istismarını, taciz ve tecavüzünü engelleyen kanun koyucuya dilekçe niteliği taşıyacak.

Lütfen siz de tepkisiz kalmayın.

Twitter’da çocuk istismarına yönelik başlayan bilinç bu kadarla sınırlı kalmadı. Tüm taciz, tecavüz ve çocuk istismarına yönelik duyarlı twitter kullanıcıları tarafından kısa bir şiir gönderildi ve birbirini görmeyen, ne yazdığını bilmedikleri şiirlerin bir araya getirilmesi ile “dokunma bana” isimli şiir ortaya çıktı.

Bu şiiri http://yolagiden.blogspot.com/ adresinden okuyabilir ve çevrenize okutabilirsiniz.

Bu yazı 08 Mayıs 2010 Cumartesi günü www.twhaber.com sitesinde yayınlandı

Hitler, İnönü ve Erdoğan

2010-05-25T03:03:00.000-07:00

Anayasa değişikliği paketinde AKP’nin önem verdiği maddelerden birisinin meclisten geçmemesi başbakanı çok sinirlendirmiş olmalı.

Başbakan, CHP Lideri Deniz Baykal’a çakacağım diye 2.Cumhurbaşkanı İsmet İnönü için ağır bir ithamda bulundu. Başbakan yaptığı konuşmada: "Führer’e özenip kendisine Milli Şef dedirtmiş Genel Başkanlarının Hitlervari bıyıklarının altından kendilerine gülümsediğini görecekler” dedi.

Bu sözlere en sert tepki İnönü’nün kızı Özden Toker tarafından verildi: “Babamın bu ülkede demokrasiye geçişe katkısını, demokrasiye inanmayanlar anlayamaz” dedi. Erdoğan, Milli Şef lakabının Celal Bayar önerisi ile verildiğini bilmiyor olamaz. Üstelik Milli şef lakabını da kaldıran İnönü!

Kurtuluş Savaşında emperyalizmle mücadele eden, Avrupa’dan gelen tüm baskılara rağmen Türkiye’yi savaş dışında tutabilen, diktatörlerin döneminde ve ortak değerin faşizm olmasına rağmen Türkiye’nin çok partili hayata geçmesini sağlayan birisi nasıl olur da faşist bir diktatör olabilir?

İşin komik tarafı yandaşlar İnönü-Hitler benzerliğini sadece Başbakan konuşunca fark edebildiler! Yazıp çiziyorlar, hatta TV programlarına da çıkıp bu fikri savunuyorlar. Fikir üretme becerisine sahip olmayanlar başkasının ortaya attığı sakızla avunurlar. Olay bu.

İnönü’nün Hitler’e ilgisine vurgu yapabilmek adına Hitler’e gönderilen heyetten bahsediyorlar. Bu tür heyetlerin Hitler politikalarını onayladığını anlatıyorlar. Bilgi olmayınca saçmalama oranı da yüksek oluyor tabi... İnönü, Hitler’e heyet gönderdi diyenler Başbakan’ın bugün hangi ülkeye kaç kere gittiğini hesaba katmıyorlar. İnsanlık suçlusu El Beşir’in yönettiği Sudan’la olan yakınlaşmayı görmezden geliyorlar. Sudan ile ilişkiler Sudan’a destek değeri taşımıyor mu? Bugünün en büyük emperyalist ülkesi kim? ABD’ye yapılan ziyaretler Amerika’nın döktüğü kana ortak olmak değil mi?

İnönü Faşist değildi ama Deniz Gezmiş ve arkadaşlarının idamının oylandığı gün sıra kapaklarına vurarak 3’e 3 diye bağıranların arasında bol miktarda vardı faşist. O günlerde İnönü idamlara var gücüyle karşı duran adamdı! Bugün demokratım diye ortalarda dolananlardan çok daha demokrattı!

Kuşkusuz İnönü döneminde hatalı icraatlar yapılmıştır. Bütünüyle bir dönemi savunmak da eleştirmek de mümkün değil. Günün koşullarında değerlendirmek tarih biliminin temel kuralı! Örneğin basın üzerindeki baskı iddiaları!

Bugün yok mu bu? Başbakan Erdoğan’ın yazarlar ve basın üzerine kurduğu baskıyı görmezden gelinebilir mi? Maliyenin Doğan grubuna verdiği cezayı tarih nasıl yazacak? Ya tasfiye listeleri? Yazarları patronlara şikâyet eden kim? Muhalif gazeteleri okumayın diyen... Tarih R.Tayyip Erdoğan ismine karşılık ne yazacak, hiç düşünen oldu mu?

Erdoğan, İsmet İnönü'yü sevmek zorunda değil; ama seçimle başbakan olan birisinin çok partili hayatı bu ülkeye getiren bir eski başbakana saygı duyması gerekir. Kısacası: İnönü’yü Hitlere benzetmek bu ülkenin kuruluş felsefesine ağır bir suçlamadır.

Bu yazı 06 Mayıs 2010 Perşembe günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Kansız 1 Mayıs

2010-05-25T03:01:00.000-07:00

1 Mayıs 1977 yılında yapılan kutlamalarda Taksim Meydanı'nın çevresinden alana yapılan silahlı saldırı sonucu 34 yurttaş hayatını kaybetmişti. Yaklaşık 200 kişi de yaralanmıştı.

34 kişinin öldüğü, 200 kişinin yaralandığı ama failleri bulunamayan 1 Mayıs 1977'nin geçmişimizi anlamak açısından özel bir önemi var. 34 kişinin katilleri hala bulunamadı!
Tarihe “kanlı 1 Mayıs“ olarak geçen bu provokatif eylemden sonra Taksim Meydanı kutlamalara kapatılmıştı.

1 Mayıs 1977’de derin bir komplonun varlığı artık yüksek sesle kabul ediliyor. Otel ve Sular idaresi binasından silahlı ateş edenler nasıl yakalanamadı? Polis kalabalığı Kazancı Yokuşuna neden sürükledi? Polis neden ateş edenleri yakalamayı akıl etmedi? Meydandaki işçilerin üzerinde neden panzer sürdü? Hala cevap bulunamayan daha çok soru var...

Meydandaki önlemleri alamayan, katliamı ortaya çıkar(a)mayan devlet kendini temize çıkarma çabası içerisindeydi. Sanki katliamdan işçiler sorumluydu ve sonraki kutlamalar için Taksim Meydanı kapatılarak işçi sınıfı cezalandırılıyordu!

Dünya genelinde barış ve hoşgörü içinde ve bayram havasında kutlanmakta olan 1 Mayıs Türkiye için yeni gerginliklerin habercisi, yeni kavgaların günü olarak tarihteki yerini aldı yıllarca. Türkiye kısır bir çekişme sebebi ile 1 Mayısları savaş hazırlığı gibi yaşıyordu.

Hep aynı görüntüler süslüyordu haber bültenlerini: Her 1 Mayıs günü sokaklarda panzerler, maskeli yüzler, eylem hazırlığındaki kitleler… Gaz bombaları, polis copları… Yaralananlar, ölenler… Korku ve gözyaşları… Neyse ki ortak bir bilinç hayat buldu ve yaşanılır oldu 1 Mayıs!

Yasaklarla kim ne kazanım elde edebilmiş ki? Ne oldu 1 Mayıs’ın Taksim’de kutlanmasıyla. Üç-beş kendini bilmezin çıkaracağı muhtemel eylemden yıllardır işçi sınıfını, sendikaları sorumlu tutunuz da ne oldu?

Yasakçı zihniyet ve önlem yetersizliği 1 Mayıs’ı korkunun günü yapmaktaydı, şükür ki bu gereksiz inatlaşmada sona gelindi! İşçinin bayramında işçiden, emekçiden korkulması garipti. Nitekim İstanbul Emniyet müdürünün değişmesi ile bakış açısı da değişti. İyi de oldu.

Gereksiz inatlaşmakta geri adım atarak doğru yapan devlet, 1977 katliamında faillerin isimlerini ortaya çıkarmak sorumluluğunu hala üzerinde taşıyor. Şimdi Taksim’de can veren 34 yurttaşın kanının Taksim Meydanından temizlenme zamanı geldi!

Her yıl gerçek bir bayram coşkusu yaşasın bu ülkenin emeğe değer veren kitleleri. Emeği ile geçinen ve emekten yana olan tüm insanların “Bayramı kutlu olsun”.
Nice kansız 1 Mayıslara...

Bu yazı 03 Mayıs 2010 Pazartesi tarihinde www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Dokunma bana

2010-04-30T05:48:00.000-07:00

Hoş geldin bebek,
Emanet ettin bize kendini,
Kirlettik o mis kokan bedenini,
Bizde adam sandık kendimizi,

Kapama ellerini yüzüne,
Çaresizliğinden yüksünme,
Kaldır başını gökyüzüne,
Sen hep mavilikleri sal yüreğine.

Cıvıl cıvıl bir dünya kimi rahatsız eder,
Kesmeyin bu sesi,
Kirletmeyin kirli ellerinizle dünyamızı rahat bırakın bizi,

Doğmayı ben seçmedim, yaşamaya imrendim.
İmrendiğim yaşama minik adımlarla ilerlerken,
İncindim…

Büyüdüm anne...
Anlattığın masallar kadar masum değilmiş hiç kimse.
Masallarla uyurdum ya, ayakta uyuyorum artık yalanlarla.

İsteyemem ki, kendime gelecek
Duyarım bakışlardan, söylenmeyen sözleri
Mağdur olsam da, suçlu bilindiğimi
Artıklarla büyüyeceğimi
Ölmüştüm çoktan,
Kalp sesime aldanma
Gözlerime bakta anla…

Gölge gölge adamlar çaldı çocukluğumu
Gölge gölge adamlar hasta ve kötü ruhlu...
Ben daha büyümeden, güneşi sindirmeden
Kara gölge adamlar aldı masumluğumu...
Oysa ben okuyacaktım
Belki de yazar olacaktım
Bu zalim şiddetini gölge gölge adamların yazıp anlatacaktım.

Anasının kuzusu, babasının göz bebeği,

Fırtına kuşuydu,
Üzerine gelen yüzlerce kilo ağırlığındaki canilere karşı koydu.
Kendini bedenden ibaret sananlara
Sadece insan olduğunu haykırmak için çabaladı...

Sen neden utanıyorsun çocuk
Tertemiz dünyanı kirletenler gülerken,
Çocuk gülen yüzdür, gözlerinde görmek istediğim gülüştür...

Kırılmış evime hoş geldiniz,
Hiç kimse yok burada, tek başınayım.
Suçlu hissediyorum kendimi,
Utanç içinde başımı öne eğerek,

İçimden hüzünlü çocuk gölgeleri geçiyor kırılmış ağlamaklı,
Canları bedensiz, yitik ve günahsız.

Elimizi bırakma çocuk !

Yıldırımlar düşer belki o karanlık beyinlerin can evine,
İlahi adalet deriz hukukun önüne geçen Tanrı'nın eline.

Bir elma sekerinin gölgesinde karardı hayallerim,
Önce bedenime değen hoyrat bir el,
Sonra ruhumu kirleten hain bir korku...
Gündüzlerim gece,
Boğazımda düğümlendi tüm sözcükler hece hece,
Hayallerim kabus,
Çığlıklarım duyuramayacağım kadar sessizdiler artık

Hani bir ben vardı ya, benden içeri
Ben artık yok oldum, arkamda çığlık oldum
Ben benden başkasına belki de ilaç oldum
Ama ben 2 yasında tecavüzle yok oldum…

Güneşli bir güne uyandım
İçimde nedensiz bir sıkıntı
Çok geçmedi, acıtan, kanatan haberinizi aldım çocuklarım
Utanmayın sakın
Siz hala çocuksunuz
Siz hala pırıl pırılsınız
Ama biz büyükler için güneş o sabah karardı!
Yeminimiz yemindir
Sizi güneşli günlerde yaşatacağız
Karanlıklara inat...
Hep birlikte, elele.

Doğduğum toprakta mı suç,
Konduğum bedende mi yoksa,
Hani çocuk bereketti, nasibiyle gelirdi
Şimdi canıma kıyan elleriniz, elimi tutmalıydı oysa!
Durun dünya sizin değil,
Vurun bedenim benim değil,
Ben susarım korkmayın konuşmam,
Sizin adaletiniz bana göre değil.
Bakın yüzüme onu siz ağlattınız,
"Yapma ne olur" çığlığımı siz susturdunuz,
Kim bilir kaç beden daha acıtacaksınız,
Kim bilir kaç taze ruhu daha çürümüş bir hayata asacaksınız!

Ellerin,
Henüz çizgileri bile yok,
Yumuşacık,
Mis gibi kokuyor bedenin…

Gözlerin,
Akan yaşın bebekliğinden,
Masumca,
Sebebi yok yaşlarının…

Bedenin,
O çocuk bedenin,
Üzerindeki izler hunharca.
Tarifi yok yapılanın..

İsteyemem ki, kendime gelecek
Duyarım bakışlardan, söylenmeyen sözleri
Mağdur olsam da, suçlu bilindiğimi artıklarla büyüyeceğimi.
Ölmüştüm çoktan, kalp sesime aldanma
Gözlerime bak ta anla…

Dokunma bana benim saçlarım uzayacak,
Annem saçlarıma kurdele takacak!
Dokunma bana
Benim ellerim büyütecek,
Kalem tutacak yazı yazacak!
Dokunma bana
Yıkma hayallerimi, yakma geleceğimi-
Ne olur dokunma bana!

Dinle beni amca!
Genç bedenleri istismar ettin de,
Bilir misin o ruh senin bin katı yaşındadır?

Bir ülke haykırıyor: çocuklara kıymayın efendiler!

Sana olan bize oldu, yürek yandı, akıl durdu..
Kelimeler yetmedi, tasvirler canlanmadı
İnsanlık sus pus oldu, göremedi, duyamadı
Duyulmayan çığlık çığlık değildir dediler yanıldılar
Biz seni duyduk..
Dünya da seni duysun artık…

Özgür olsun çocuklar
İstedikleri hayatı yaşasınlar
Dün bizdik bugün onlar
Kirlenmesin, bitmesin umutlar!...

Herkes mi kör herkes mi sağır herkes mi dilsiz
Çocuk bedenim acıtılırken alçaklar tarafından
Kapadınız gözlerinizi, tıkadınız kulaklarınızı ve sustunuz
Şimdi ben bir ölüyüm artık aranızda
Varsa gücünüz yaşatın beni
Ama önce sesimi duyunuz!

Sakın affetme sakın bizi,
Meğer dönmüşüz şuursuz hayvana
Yüzümüz yok yüzüne bakmaya
Güle güle git Mis Bebek, ol Melek.

Yalnızca çocuktuk, cinsiyetsiz..
Hayallerimizi dönme dolaplar, pamuk şekerler,
Gökkuşağı süslerken karabasanla tanıştık..
Gulyabaniler pembeyi siyaha boyadılar..
Ne çocuk kalmak mümkün artık ne de büyüyebilmek..

Senin bir çığlığın vardır; duyulmaz, bilinmez...
Alınyazısı derler...
Böyle gelmiş böyle gitmez!

------------------------------------------------------------

Katkı sunan twitter kullanıcıları:

@AKistanbul @ciselonat @yolagiden @fundaegemen @Zpzep @neslievin @Ceren_Candemir @sebnemdc @tuyocu @zamangelince @fatosus @sirvanli @Katreturca @avcisefa @banukarabulut @huseyingundogdu @lapatyahacerrr @themerwish @samiataz @XceptN @iremaltnrs @elifinbiri @LaBellaDonna @voznesenski @C4I2 @hakan_112

Önce Başkanlık, Sonra Eyalet

2010-04-30T05:46:00.000-07:00

Geçen günlerde Başbakan Erdoğan uzun yıllardır Türkiye için istenilen ama uygulamaya bir türlü geçirilemeyen bir hayale ait düşünceyi dile getirdi. Tıpkı Turgut Özal gibi Başkanlık sisteminin Türkiye'nin gündemine gelebileceğine inandığını söyledi.

Zaten 2007 değişiklikleri ile ilan edilmemiş bir "yarı başkanlık" sistemimiz vardı. Yeni anayasa değişiklikleri ile bu aşama tamamlanacak. İnanıyorum ki; “birileri” Türkiye’nin sisteminin değiştirilmesini uzun yıllardır kafasına koydu. Proje yeni değil yani.
Proje değişik boyutlarda hayata geçiriliyor...

Hatırlayacaksınız... İstinaf mahkemelerinin açılmasına karşı çıkanların bu mahkemelerin, federatif yapıyı getireceği ve varlığı ile ulusal bütünlüğü tehdit edeceğine yönelik çekinceleri vardı!

Alt mahkemelerde çözülemeyen ve Yargıtay’a giden davalar istinaf mahkemelerine gidecek, Yargıtay’ın yükü azalmış gibi görünse de bu hali ile yargı bölgeselleşecektir. Benzer görevi yapan Bölge İdare Mahkemelerin varlığı yeterli görülmemiş olmalı ki AB fonları ile İstinaf mahkemeleri kurulmaya başlandı. İlk proje Diyarbakır’da hayata geçiyor.

Eyaletleşmeye giden yolda İstinaf mahkemeleri işin bir boyutu... Yıllardır Türk hükümetleri bilinçli veya bilinçsiz bir bölgecilik yapıyorlar. Her bölgede bir kenti özellikle destekliyorlar. Bu eyaletleşmenin önünü açan bir uygulamadır. Diyarbakır, Trabzon, Adana gibi kentler devlet yatırımları ile özellikle desteklenen kentler.

Ayrıca bölgesel kalkınma ajansları ile cumhuriyetten eyaletleşmeye atılan adım sağlamlaştırılmaktadır. Eyaletleşme tamamlandıktan sonra zaten yarı başkanlığa geçen bir sistemin önce başkanlık ardından resmi eyaletleşmeye gitmeyeceğinin hiçbir garantisi yoktur. Başkanlık sistemi Başkan'a (Cumhurbaşkanına) güçlü bir otorite yetkisi verir ve diktatörlüğe götürür.

Cumhurbaşkanı halk tarafından seçilmiş olunca yarı başkanlık sisteminin kopyalaması tamamlanacaktı. Başbakan erkenci bir cesaret ile “anayasamız, anayasa değişikliklerinden sonra 2011 yılından itibaren başkanlık sistemi uygulanabilir şekle dönüşecek” dedi.

Kesin bir dille söylemeliyim: AKP istedikten sonra kimse engelleyemez. İkinci adımın federasyon tartışması olacağını şimdiden söylemeliyim. Bazı kentlerin bölge başkenti haline getirilmeye çalışması bunun net kanıtı bana göre.
Demedi demeyin....

Bu yazı 29 Nisan 2010 Perşembe günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır

Af buyur!

2010-04-30T05:44:00.000-07:00

MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli 23 Nisan Çocuk Bayramı dolayısıyla ortaya bir öneri getirdi. İlk bakışta kulağa hoş gelen, kimi çevrelerce olumlu yaklaşılan fakat telaffuzu bile zor olan bu önerinin ciddiye alınır bir tarafı var mı bunu zaman gösterecek.

Bu ülkede af konusunun artık gündemden kesinlikle düşmesi gerektiğine inanıyorum. Hele hele çocuk affı. Komik ötesidir.

Yasalarımıza göre çocuk 18 yaş altını ifade ediyor. İyi ve kötünün ayrımına yasalara göre 18 yaşından sonra başlayan "çocuklar" bu ülkede suç odaklarının kirli emelleri için en sık başvurulan kesim. Türkiye'de eksik ve aksak ilerleyen hukuk, suçun temelini hep göz ardı etti. Hep maşayı gördü, maşayı kullanan elleri hiç önemsemedi.

Önemli olan çocuk ve aileyi koruyup çocukları suça bulaşmadan ıslah edebilmektir. İyi bir eğitim vererek bilinç kazandırabilmektir. Üstelik sadece çocuklara yönelik bir af kendi içinde ayrımcılığı getirecektir. Terörle mücadele kapsamında göz altına alınan bu çocuklar bu ülkedeki çocuk sorununun belli bir kesimi sadece.

Bu ülkenin en büyük sorunlarından birisi aileleri ile birlikte terör örgütü eylemlerinde kullanılan ve adı taş atan çocuklar olarak bilinen çocuklardır. Belki neden taş attığını bile bilmeyecek kadar çocuklar bunlar. Lakin, bu ülkede suça bulaşmış çocuk sayısı o kadar çok ki!

Kimi çocuklar töre cinayetlerinin kurbanı oluyor. Kimisi bir büyüğünün intikamını almak için geleceğini karartıyor. Kimisi kendi namusunu koruma adına yapıyor bunu... O kadar kötü niyetli büyükler var ki bu ülkede tertemiz çocukların geleceklerini yok etmekten kaçınmıyorlar.

Çocuklara af iyi bir düşünce olarak beyin kıvrımlarını harekete geçirebilir ama Taksim meydanının ortasında bir turisti kalbinden bıçaklayan, sevgilisinin kafasını kesen, rahibi gözünü kırpmadan öldüren, mezarlıklarda işadamlarını bıçaklayan çocuklara af vicdanlara sızı bırakmaz mı? Bu "çocuklar" af kapsamı dışında bırakılabilir mi? Hukuk kişilere yönelik işletilebilir mi? Ayrıca, bir çocuğa içerde kal derken diğerine çık diyebilir misiniz? İnsana “af buyrun” demezler mi?

Bu ülkenin temel sorunu elle tutulur bir çocuk koruma kanunun 21.yy Türkiyesi için hala hayata geçirilememiş olmasıdır. Bu ülkenin temel sorunu siyasetçi sorunudur. Çocuklara iyi bir eğitim olanağı, ailesine iş imkanı yaratamazsanız, bazılarının becerisi sayesinde birer suç makinesi gibi tasarlanırlar...

Her af sadece hukukun ilgi alanında olmamalıdır. Sosyolojik ve psikolojik boyutları göz önünde bulundurulmalıdır. Çocuklara af getirmek istiyorsanız yarınlarda suç işleme ihtimalini ortadan kaldırın. Çocuk ıslah evleri, çocuklara özel hapishaneler yapın. Tamam. Ama toplumdaki suç unsurlarının azaltılmasını sağlayın ilk önce. Veya çocukları suça iten "abileri" bir şekilde ıslah edin. İşte o zaman kurtulur bu ülkenin çocukları.

Bu yazı 26 Nisan 2010 Pazartesi günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır

Yumruk

2010-04-30T05:42:00.000-07:00

Önce Deniz Baykal’a taş ve yumurta atılmasıyla başladı olaylar zinciri...

Ardından Ahmet Türk ve Enerji Bakanı Taner Yıldız’a yumruklu saldırı yapıldı ve daha sonra Çankırı'nın AKP'li Belediye Başkanı İrfan Dinç’de tartıştığı bir iş adamının yumruklu saldırısına uğradı.

Kuşkusuz her olayın temelinde emniyet tedbirlerinin yetersizliği ve güven ortamının bulunmaması yatıyor. Ama münferit olaylar diyerek basite indirgenmemesi gereken olaylardır bunlar. Farklı düşüncelere anlayışın bir türlü hakim olamadığı ve yerleşemediği ülkemizde yıllardır egemen güçler tarafından özenle atılan şiddet tohumları filizlenmeye başladı. Kesin bir dille söylemeliyim ki; bu gidiş gidiş değil.

Bilim ve kültürün konuşması gerektiği bir ülkede yumruklar da silahlar da konuşmasın. Siyasi veya felsefi... Düşüncelere katılmıyorsanız argümanınız şiddet olmamalı. Ne iktidar partisinin ne de Kürt Milliyetçilerinin taraftarı değilim... Yumrukları da asla onaylamıyorum.

Şiddet kültürü egemen olurken bu ülkeyi yönetenler de detaylı analizlere ihtiyaç duymalıdır. Acaba ve neden soruları başlangıç için en doğru sorular olabilir. Gerçekten de "yumrukların" aslında neden olduğu konusunda kafa yormanın zamanı gelmedi mi? Ülkeyi bölmeye uğraşanların provokasyonları demek işi hafife almak değil midir?

Mesela terör olaylarının bir türlü bitmemesine rağmen PKK’lılara gösterilen hassasiyet ve tolerans... Demokratikleşmenin bir türlü sağlanamaması, işsizlik rakamlarına gizlenen verilere rağmen ciddi artış... Kimi kesimlere inanılmaz bir zulüm söz konusuyken, başka bir kesimin sırtının sıvazlanması ve bunu yapanların eşitlikten, özgürlükten bahsetmeleri...

Kitleler arası ekonomik seviyenin giderek açılması, aç insan sayısının giderek artması... Yaptığının yanına kar kaldığı bir hukuk düzeni... İhale yolsuzlukları... İktidar partisinin baskıcı, bürokratik zihniyeti ve ulusalcı kesimin soru işaretlerinin bir türlü cevaplanamaması... Ahlak çöküntüsü, çocuk istismarları... Kadrolaşma...

Neresinden alırsanız alın, çürümüşlük, vurdumduymazlık ve ben yaptım oldu zihniyeti... Elbette bunlar yalnız başına yumruk kültürünün yaratılmasının sebebi değil ama ayrı ayrı düşünüp toplam alındığında toplumun gerildiğini, sinir uçlarının yandığını görürsünüz.

Son sözüm şudur... Yumruklarınızı konuşturacağınıza seçim dönemlerinde miskinliğinizden kurtulun ve beyninizi, çenenizi konuşturun.

Bu ayzı 22 Nisan 2010 Perşembe günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır

Baykal, Türk ve Taraf

2010-04-30T05:40:00.000-07:00

Samsun’da Ahmet Türk’ün yumruklu saldırıya uğraması günlerdir kamuoyunu meşgul etmeye devam ediyor. Şüphesiz Ahmet Türk’e o kadar güvenlik çemberi ve kalabalık arasında yapılan saldırı bütünüyle çirkindir ve savunulacak hiçbir tarafı yoktur.

Ahmet Türk iki tarafta sıkışmış, hayattan, politikadan önemli deneyimler kazanmış bir siyasetçi. Eski şahin görünümünü dingin sulara bırakmış durumda. Yaptığı siyaseti onaylamasam da, bazı sözlerini fazla ciddiye almasam da hakkını vermek zorunluluğum var. Nicedir Kürt ve Kürt halkları arasındaki köprüleri onarma konusunda çaba sarf ediyordu.

Tercihte öncelikli düşünceleri ve değer yargıları var. Hayata, siyasete, ülke geleceğine farklı pencerelerden baksa da, demokrasi anlayışında sakatlıklar bulunsa da, farklı dünyaların insanı olsa da bu onun sokak ortasında yumruklanmasına sebep oluşturmaz.

Bu üzücü saldırı ve sonrasında beni en fazla “taraflı” yorumlar güldürüyor. Mesela “bir çaycı” diyerek saldırganın mesleği üzerinden küçümseme haberleri yapanlar, azmettiricinin ortalıklarda olmamasını yazdılar. Taraf gazetesi Ahmet Türk’e yapılan çirkin saldırıyı normal olarak “Türk’e organize saldırı” başlığı ile manşetten gördü.

Gerçek demokratlık benzer her olay karşısında aynı tepkiyi verebilme cesaretinde ve dürüstlüğündedir.

Hatırlayacaksınız... CHP lideri Deniz Baykal Van ziyaretinde içlerinde bazı siyasi parti üyelerinin de varlığı iddia edilen bir grup tarafından taşlı, yumurtalı saldırıya uğramıştı. Aynı Taraf gazetesi nedense bu saldırıyı hiçbir şekilde gör(e)medi! Veya ben göremedim!

Bir saldırının, haber değeri taşıması için illa fiziki temas mu kurulması gerekiyordu? İlla kan mı akması gerekiyordu? Yoksa mağdur olanın siyasi kimliği habercilik değerlerinin ve basın ahlakının önüne mi geçti? Yumurtalı demokrasi başlıklı yazılar yazarak içten içe sevinenlerin demokrasi kahramanlarının yapmacıklığı gün yüzüne çıkmıştır.

Öyle ya; Baykal’a yumurta atılması kendiliğinden gelişen halk tepkisi... Ahmet Türk’e saldıranın arkasında bir güç var... Yumruk atana birleşen güçler nedense otobüse molotof atanlara sessiz kalıyor! Çelişkilere bakar mısınız?

Ancak şark kurnazlığından sıyrılıp, demokrat olabilenler demokrasinin önemini kavrayabilirler. Demokrasi önündeki en büyük engel nefret yüklü düşmanca düşüncelerdir. Düşüncelerle oluşturulan bulutlar kalksa aydınlık yarınlar koşa koşa gelecek.

Neden Samsun?

Bulanık davasının "güvenlik" sebebi ile Muş yerine Ogün Samast'ın kahraman gibi karşılandığı Samsun'a alınması ve yazı konusu her iki saldırı bize bu ülkede ciddi bir güvenlik zafiyeti olduğunu kanıtlıyor ve eli terazili kadın bu kez utancından gözlerini kapatıyor...

Bu yazı 15 Nisan 2010 Perşembe günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır

Amerikan Senaryoları

2010-04-30T05:38:00.000-07:00

ABD'de bir TV kanalında yayınlanan dizide bir aptal senaristin deli saçmaları var. Ben CHP Milletvekili Canan Arıtman sayesinde öğrendim.

Bu dizi de 1922’de Türklerin İzmir’i yağmaladığı, yakıp yıktığı iftirası atılmaktaymış. İşin tuhafı bu dizi yakın bir zamanda CNBC-E Kanalında yayınlanacakmış! CNBC-E Kanalı yetkilileri bu diziyi gerçekten oynatacaklar mı? Oynatacaklarsa bu bölümleri makaslayacaklar mı, doğrusu hiç bilmiyorum.

Dizinin oynatıldığı ülkenin Amerika olmasından dolayı hiç şaşırmadığımı söylemeliyim. Çünkü bu Amerika, yıllardır Ermeni soykırım yasa tasarılarının Temsilciler Meclisinde temcit pilavı yapıldığı bir ülkedir.

Bu Amerika, yıllardır sivil toplum kuruluşları adı altında, demokrasimize ihanet eden ve içişlerimize karışmayı en büyük tutkusu haline getiren, ülkemizdeki darbelerin mikseridir. Bu Amerika, ülkemizin bir bölümünü bölünmüş haritalarla ayıran ve perde gerisinden bu uğurda mücadele verenlerin destek bulduğu bir ülkedir. Bu Amerika, terör örgütüne yıllarca gizli silah, teçhizat ve lojistik destek verirken suçüstü olan bir ülkedir.

Bu Amerika, “yavruvatan” dediğimiz Kıbrıs’ı bile tanımamakta ısrar eden bir sahte stratejik ortağımızdır. Stratejik ortak dediğime bakmayın. Dostlar alışverişte görsün. İnandığım için söylemiyorum.

Dizi konusuna tekrar dönersek...

Bu işe Dışişleri Bakanlığının ne tepki vereceğini merakla bekliyorum. Tabi ABD’nin, olası bir Türk Dışişleri tepkisine vereceği cevabı da tahmin etmek zor değil... “Bu bir dizi senaryosudur ve hayal ürünüdür” babında inandırıcılıktan uzak açıklamalar...

Oysa bunu bir senaryo veya bir dizi olarak görmemek lazım. Yıllardır Ermeni soykırım yalanı ile büyütülen çocuklar bugün bu yalanı savunur hale geldiler. Çünkü yalanlarla büyütüldüler.

Başka bir açıdan bakabiliriz. Hatırlarsanız Kurtlar Vadisi filmi için Senaryo üretme ustası ABD çok sert tepkiler vermişti.Oysa Kurtlar Vadisi de sadece bir film di.
Kendisine yapılmayan her kötülüğü destekleyen ABD yöneticileri, istiyorlar ki; dünyadaki tüm senaryoları kendileri yazsınlar.

Oysa iletişim tekniklerinin ve sinema endüstrisinin değiştiği bir Dünya’ya artık kendimizi anlatacak tarihi senaryoları sunmalıyız. Güzel senaryolar yazmalıyız!

Gece yarısı Ekspresi rezaletini, İsrail ile yakın zamandaki dizi polemiklerini bilmem hatırlatmaya gerek var mı? Yıllarca Ermeni iddialarını önemsemeyen dış politika "izleyicileri" bu tarz saldırıları deli saçması olarak görmemelidir. Çünkü o deli saçması iddialar yarın bize kamuoyu bulmuş bir saldırı olarak dönecektir.

Amerika Kurtlar Vadisi için ve İsrail nasıl Türkiye'de yayınlanan sıradan bir dizi için sert ve diplomatik tepki verdiyse daha sertini biz her yıl Ermeni iddialarıyla başımızı ağrıtan ABD'ye niye yapamayalım? Sözümüzü dinleyip kaldırırılar diziyi değil mi?

Öyle ya, onlar zaten bizim stratejik(!) dostumuz değiller mi?! Bizimle araları bozulsun istemeyeceklerdir!

Bu yazı 08 Nisan 2010 Perşembe tarihinde www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

İdam

2010-04-30T05:37:00.001-07:00

Eminim başlığı okuyan herkesin aklına doğrudan bölücü başı Abdullah Öcalan gelmiştir. Ama onun bu yazı ile uzaktan yakından alakası yok! Bir baba olarak bu ülkede yaşayan çocukların durumu içimi yaralıyor. Çocukların içler acısı halini görmek için baba olmaya gerek yok oysa.

Yıllarca ceviz kabuğunu doldurmayacak sabun köpüğü haberlerin yer aldığı 3. sayfalarda çocuk istismarının, tacizlerin, eline silah tutuşturulan çocukların haberleri ile dolması insan yüreğini derinden yaralıyor.

Gün geçmiyor ki; gazetelerde bir çocuk dramı yer bulmasın. Artık bu haberler 3.sayfalara sığmaz oldu... Manşetlere, birinci sayfalara taşınanlar var içlerinde. İnsanı derinden yaralayan aile dramları, çocuk istismarları...

Geçen haftalarda tüm gazetelerde haberdi. Okumuşsunuzdur. Suriye’de oturan bir aile iki taksitle satmış kızını 40 yaşındaki bir gönlü ihtiyara. Adam uyuşturucu, gasp, hırsızlık, yaralama gibi çok suçu tek bedene sığdıranlardan. Kocaman elleriyle dövmüş küçücük yavrucağı... Uyuşturucu kullandırmış, porno izlettirmiş, taciz etmiş, yetmemiş tecavüz etmiş. Boyu uzamış, kocaman elleri varmış ama yüreği bir çocuğun yüreğinden güçlü ve temiz asla değil.

Başlık parası istemenin günümüzde karşılığı ne olabilir? Ayrıca köle ticareti yasak değil mi? Bir mal mıdır bu ülkenin kadınları, kızları... Hele küçücük çocukları! Şimdilerde bu çocuklar neden intihar ediyorlar diye sorar olduk. Sanki cevabını bilmiyormuşuz gibi.

Hala kayıp olan 1.500 civarında çocuk hangi ülkede? Suça teşvik edilen, horlanan, bedeni köreltilen, satılan, mendil sattırılan, yolda dilendirilen, mayınlara kurban edilen, sırtından vurulan çocuklar bizim ülkemizde değiller! Sanki çok müthiş bir eğitim sistemimiz var. Sanki çocuklardan sınav atı yaratan bizler değiliz. Düşünmeyi, sorgulamayı ve analiz yeteneğini geliştirecek mantık, felsefe ve psikoloji gibi dersler itina ile eğitim sistemimizde. Sanki hak ettiği değeri veriyormuşuz gibi çocuklara! Çizgi film kahramanlarına özendirilen, balkonlardan, damlardan atlamaya özendirilen bizim çocuklarımız değillerdi!

Küçücük çocukları taş atıyor diye hapislere tıktık da, çocukların ellerine o taşları verenlere ceza vermeyi beceremedik!

Anayasa değişiklikleri yapılırken çocuk koruma kanununa öncelik verilmeli. Çocukların yaşlarından yararlanıp suç işletenler, hayallerini yıkanlar, bedenlerini tüketenler, ruhlarını köreltenler en ağır cezalara çarptırılmalı. Varsın idama mahkûm olsunlar. Üzülmem. Türkiye’de bu gibi insan olamamış küçük adamlar için idam cezası uygulanmalıdır.

Çocukları korumakla insan haklarında yol alabilir bu ülke. Çocuklara değer vermekle, adam yerine koymakla, ruhlarını dinleyip, psikolojilerini anlamakla ve başlık parası adı altında bir mal gibi satmamakla çağdaş seviyeye ulaşılabilinir.

Yaşı küçük çocuklar için başlık parası isteyen de veren de, cezalandırılsın. Kaldırın şu başlık parasını artık da kadınlarımıza verdiğiniz değer para ile ölçülmesin. Adam olamamış küçük insanları tekrar eğitin. İnsanlık hak ettiği evrensel değerlere ulaşsın.

Bu yazı 05 Nisan 2010 Pazartesi günü haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Yakın zamanda çok gürültü çıkacak

2010-04-30T05:35:00.000-07:00

İsviçre'de bilim tarihini yeniden yazabilecek gelişmeler yaşanırken; biz demokratik bir anayasa yapma fikrinde bile anlaşamıyoruz.

Genel kanıya göre: Siyasal iktidar kendi geleceğini garantiye alacak düzenlemelerle yargıda değişiklik yapma peşinde. Oysa Türkiye'nin beklentisi kapsamlı, grup ve kişileri imtiyazlı hale getirmeyecek yeni demokratik bir anayasa. Demokrasi ruhunun anayasamızda işlerlik kazanması gerekiyor. Bu sadece parti kapatmaları zorlaştırarak sağlanamaz.

Basına yansıyan değişiklik maddelerinin içinde köylü, çiftçi, esnaf, emekli, işçi, memur, işsiz genç yok. Özellikle CHP'nin yıllardır istediği dokunulmazlıklarla ilgili tek bir değişiklik yok.

HSYK ve Anayasa Mahkemesine yapılacak atamalar ile bu kurumlar siyasallaştırılıyor. Özellikle Adalet Bakanı ve Bakanlık Müsteşarının HSYK üyeliğinin devam etmesi kurumda siyaset varlığını sürdürecek. Değişiklik paketinde ağırlıklı olarak yargısal düzenlemelerin yapılıyor olması ile anlaşılan o ki; toplumun hiçbir beklentisi AKP gündeminde değil. Belki, sadece geçici 15.Maddenin kaldırılmasıyla 12 Eylül ile hesaplaşılacak. Bu değişiklik 12 Eylül darbesini yiyenler adına sevindirici.

Her konuda olduğu gibi bu konuda da keskin kamplaşmaların yaşanıyor olması siyasi kültürümüzle alakalı. Tartışmayı bilmiyoruz. Bizden olanın yanlış yerde durduğunu görmezden geliyoruz. Başkasının doğrusunu görmezden geliyoruz. Bugün AKP saflarında olan ama dün başka iktidarları alkışlayanların çoğu AKP yapıyorsa iyidir konumunda. Paketteki değişiklikleri AKP yaptığı için koşulsuz karşı çıkanlarda var.

Kimisi ise çıkar dengelerinin bozulacağının hesabıyla susuyor veya ortaya konuşuyor. Üreten yok herkes bağırıyor! Fakat bir şeyi anlamak hiç zor değil. Bu ülkede yakın zamanda çok gürültü çıkacak. Türkiye bir süredir yeni bir yörüngeye daha girdiğinin kanıtıdır bu tartışmalar.

Her şeye rağmen ve hiçbir tartışma yapılmadan değişikliklere "hayır" demek çok mantıklı değil. Her ne kadar AKP "dediğim dedik" çizgisindeyse de muhalefet anayasa değişiklikleri konusunda belirleyici ve yönlendirici olmalı. Anayasa değişiklik paketindeki desteklemediği düzenlemelere itiraz ederken yerine koyacağı şeyleri masaya bırakmalı.

Tartışma yaratan değişikliklerin başında referandum yapılması ihtimalinde anayasa değişikliklerinin paket halinde oylanması. Muhalefet buna ısrarla karşı çıkıyor. Yani 24 maddenin 23 maddesini beğenmeyen muhalefet paketin 1 maddesinde iktidar ile anlaşamazsa büyük ihtimalle Temmuz ayında yapılacak olan referanduma "hayır" oyu isteyecek.

Gönül ister ki; bütünüyle yeni veya kapsamlı, sadece yargısal düzenlemeler değil toplumun tüm kesimlerinin sorunlarına çözüm getirecek, yaralara çare olabilecek bir anayasa oluşturulsun. Anlaşılan o ki; siyasi kaygılar bunu engelliyor.

İş koşulsuz yandaş veya koşulsuz karşıt yazarlara kalırsa içinden çıkılamaz. Aydınların, yetkili kurumların anlamadığı veya anlaşamadığı anayasa maddelerini yurttaşlar anlayamaz. Maalesef siyasi bilinci gelişmemiş halkımız referandumda anayasa oylaması değil, parti oylaması yapar.

Yapılacak şey belli: Bu ülkenin anayasa profesörleri, meclise giren tüm partiler, barolar, HSYK ve diğer kurum temsilcileri değişiklikleri incelemeli ve görüş bildirmeli. Bu değişiklikler tartışılmalı ve herkes taşın altına elini koymalıdır.
Tartışma varsın yedi ay sürsün... Yedi yıl bekleyen iktidar yedi ay daha bekleyemez mi?

Bu yazı 01 Nisan 2010 Perşembe günü haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Haber3.com yazı arşivi-2

2010-03-31T04:56:00.000-07:00

---------------------------------------------------------------------------
05 Nisan 2010 Pazartesi - İdam
01 Nisan 2010 Perşembe - Yakın zamanda çok gürültü çıkacak
29 Mart 2010 Pazartesi - İkinci cumhuriyet kaybediyor
25 Mart 2010 Perşembe - İşsizlik açılımı
22 Mart 2010 Pazartesi - Eylem çocukları yasası
18 Mart 2010 Perşembe - Omurgasız dış politika
15 Mart 2010 Pazartesi- Çok önemli bir yazı
11 Mart 2010 Perşembe - Amerika diye diye öleceğiz

Haber3.com yazı arşivi - 1
---------------------------------------------------------------------------

İkinci cumhuriyet kaybediyor

2010-03-31T04:53:00.000-07:00

AKP’nin 2007 milletvekilliği seçimlerindeki ikinci seçim zaferinden sonra bazı köşe yazarları, 1923 cumhuriyetinin sonunun geldiği ve ikinci cumhuriyetin kurulduğuna dair yazılar yazmışlardı.

İkinci cumhuriyetin kurulmasını savunanlar 1923 cumhuriyetinin, halk iktidarını kuramadığını, cumhuriyetin temel ilkeleri sayılan altı temel ilkenin içinde demokrasi olmadığı ve iktidarın tek parti yönetimine teslim edildiğini yazıyorlardı. MGK’nın Anayasal konumunun değiştirilmesi gerekliydi.

Türkiye’nin sağlık ve eğitim başta olmak üzere temel sorunlarının halledilmemesinden Atatürk cumhuriyetini sorumlu tutuyorlardı. Bu tespitler genel anlamda doğru tespitler olmasının yanında çözümün cumhuriyetin sayısında gizli görülmesi çocuk saflığında bir inançtı.

Toplumun gereksinimini karşılayamayan, çağın gerisinde kalmış anayasayı değiştirerek, sosyal refah ve eşitliği sağlayabilmek mümkün. Demokrasiyi ülke gündemine sağlam temellere oturtabilecek, halkın özgürlüğünü gerçekleştirecek, devletin hantal yapısına çözüm getirecek, devlet ihalelerinden yolsuzlukları önleyebilen bir ekonomik sistem için cumhuriyetin sayısını değil, cumhuriyetin anayasasını, kanunlarını değiştirmek yeterli.

Özellikle 1990’lı yıllarda başlayan bu tartışmalarda aslında söylenmeyen temel düşünce Atatürk ilke ve inkılâpları ile birlikte ülkenin bütününden Atatürk’ü ve izlerini silebilmektir. Nitekim ikinci cumhuriyetçilerin söylemeye çekindiklerini, dirsek teması yaptıkları ABD ve AB üyesi siyasetçiler ve kurum temsilcileri söylediler.

Bu aymazlara göre anayasadan Atatürk ilke ve inkılâpları çağın gerisinde kalmıştı ve çıkarılmalıydı. Devlet dairelerinden Atatürk posterleri indirilmeliydi. Bu yıllarda 2.cumhuriyet fikrine sıcak bakan Ertuğrul Günay bugün AKP’de bakandır. İkinci cumhuriyetin yılmaz savunucusu Mehmet Altan, Ertuğrul Günay’a 16 Eylül 1992 tarihli yazısında övgüler düzüyordu.

Bu yazısında Günay’ın bir röportajına istinaden; çalışan, üreten, adaletli paylaşan bireylerin oluşturduğu çoğulcu toplumdan bahsediyordu. 2002 yılından beri tek başına iktidarda olan AKP, çalışan ve üreten kesimlerin hiçbir zaman yanında olmadı. Ne Tekel işçileri, ne çiftçiler, ne diğer emekçi kesimlere sorunlarının çözümü noktasında sıcaklık göstermedi.

Muhalefeti yok sayan, laik kurumlar ile sürekli kavgalı olan, varlık gerekçesi sayılabilecek türban sorununu bile çözmek adına adım atmayan AKP iktidarı temel haklar konusunda kime nasıl güven verebilir?

Elinde güç olmasına rağmen sivil bir anayasa yaratamayan, yargı başta olmak üzere toplumun bazı kesimleri üzerinde baskı oluşturan, gün geçtikçe otoriter bir yönetim anlayışının egemen olduğu AKP iktidarı, her daim yandaş olmayan samimi ikinci cumhuriyetçiler üzerinde bile soğuk duş etkisi yaratmaktadır.

Değil mi ki, ikinci cumhuriyet fikri çalışan, üreten ve adaletli paylaşımı savunuyor… O zaman bir terlik var bu işte.

AKP 2002 yılından beri tek başına iktidar olmasına rağmen laik düzen konusunda güven vermemiş, toplumun temel problemlerine çare geliştirememiş, AB konusunda 2007’den beri neredeyse adım atmamış, çalışan, üreten kesimlerin problemini halledememiş…

İhaleler ve üst düzey partililer ve aileleri üzerindeki türlü iddiaların muhatabı olan bir partinin ikinci cumhuriyeti kurma iddiaları, doğmamış bir çocuk olan ikinci cumhuriyet fikrinin de üzerine ölü toprağı sermektedir.

AKP kazandıkça ikinci cumhuriyet kaybediyor.

Nitekim AKP’nin 2007 zaferinden sonra kurulduğu iddia edilen ikinci cumhuriyet aslında AKP’nin 2007 zaferi ile bitmiştir.

Bu yazı 29 Mart 2010 Pazartesi günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

İşsizlik açılımı

2010-03-31T04:51:00.000-07:00

Bir açılım lafıdır gidiyor.

Kürt açılımı,
Alevi açılımı,
Demokratik açılım,
Sanatçı açılımı,
Roman açılımı.

Ne açıldı, nereye varıldı kestirmek henüz çok güç çünkü ortada hiçbir şey yok.

Hükümet meclise bile zor açıkladığı Kürt açılımı anlatmak için sinemacılarla, radyocularla, sanatçılarla, yazarlarla kahvaltılı toplantılar düzenliyor.
Sanatçılardan, radyoculardan yardım istiyor. Fakat o kadar kahvaltılı toplantı yapılmasına rağmen "aslında ne konuşuldu" bilmiyoruz.

Bu, kahvaltılı toplantıların bir seçim çalışması olduğu iddiası yüksek sesle dile getirilmeye başlandı. Öyle ya; toplantılar neden AKP İstanbul İl Başkanlığında düzenleniyor? Bu sorunun cevabını bilen beri gelsin!

Seçim yatırımı olarak düzenleniyorsa stratejik bir hata söz konusu... Çünkü AKP, seçimde kaybedecekse işsizler ordusuna kaybedecek. O yüzden ilk önce İşsizler ordusuna bir kahvaltı vermek gerekirdi!

Şakaya gelir tarafı yok, dile kolay 3,5 milyon işsiz sayısı olarak açıklandı resmi işsizlik rakamları. Buna birde İŞKUR başvurusu yapmayanları ekleyin.
Belki komşunun oğlu, amcanın kızı, asker arkadaşın... Belki ağabeyin, belki sen...

İşsizlik açılımı yapılmaz veya işsizliğe çare olunmazsa seçimde işsiz seçmenlerin bir açılım yapması kaçınılmaz olacak.
Tüm Türkiye ciddi ve planlı işsizlik açılımı bekliyor.

Özhan Canaydın

Galatasaray’ın “beyefendi” başkanlarından Özhan Canaydın yakalandığı Pankreas Kanserini yenemedi ve aramızdan ayrıldı. Kendisine Allah’tan rahmet, yakınlarına ve tüm Galatasaray camiasına başsağlığı dilerim.
Keşke klüpleri yöneten tüm başkan ve yöneticiler Canaydın gibi “Beyefendi” olabilse.

Bu yazı 25 Mart 2010 Perşembe günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Eylem çocukları yasası

2010-03-31T04:49:00.000-07:00

Son yıllarda özellikle terör örgütünün organize ettiği eylemlerin ön saflarında daha çok çocuk görür olduk. Yasaların çocukları korumaya yönelik getirdiği ayrıcalıktan terör örgütü üyeleri faydalanır oldular.

Yaşlarının küçük olmasından dolayı ceza almayan veya az cezayla kurtulan çocukların aileleri bu durumu neden kabulleniyorlar? Onlar bu durumdan memnun mu, veya çocukların aileleri de bir kıskacın içerisinde mi?

Öyle ya da böyle…

Gündüz okula giden çocuklar gece eylemlerin içinde buluyor kendini. Veya okulda olması gereken çocuklar eylemin ön saflarında yer alıyor. Ellerine posterler, afişler tutuşturuluyor. Belki de anlamını bilmediği ifadeler. Sloganlar dillerinde.

Belki de eylemde taş atmak o çocuk için sadece bir oyundan ibaret… Eylem bitince her şey günlük güneşlik…Çocuklar okula gidiyor... Yolda top oynuyor..

Geçtiğimiz yıllarda Mersin de olduğu gibi polisler çocuklara top dağıtıyor. Bir başka yerde bir başka polis süt ısmarlıyor. Okula giderken veya dönerken daha önce taş attığı polisler koruyor onları.
Uyuşturucu mafyasının eline düşmekten eylemde taşladığı polisler koruyor. Hırsızlardan, sapıklardan, dolandırıcılardan eylemde taşladıkları polisler koruyor. Hayatımızı rahat yaşıyorsak onların sayesinde…

Çocuk koruma kanunun bir an önce güncellenmesi ve eksikliklerin giderilmesi şart. Nitekim bu yöndeki çalışmaların varlığını hepimiz biliyoruz. Her şeye rağmen bu konuda en büyük görev ailelere düşüyor. Çünkü bir çocuğun değerini en iyi o çocuğun ailesi bilir.

Bebeklikten, eylem çocukluğuna kadar giden yolda beslenmesinden, giyimine hayatın her anında bulunan aileler, çocukların geleceğini karartacak eylemlere göndermemeli. Çocukları eylemin ön saflarına iten anne-baba çocuklarının hayatlarını kendi elleriyle zehir ediyorlar, karartıyorlar.

Polisin, devletin ve sosyal hayatın bir koruyucu unsuru olduğunu çocuklara anlatan aileler en mutlu aile olmalı. Çocuklara kin yerine barış ve evrensel değerler aşılanmalı.

Her polis, her asker sonuçta ve öncelikli olarak bir çocuktur ve can taşır, değerlidir. Yani nasıl kendi çocuğunun tırnağına zarar gelsin istemiyorsan, çocuğunun da başkasının çocuğuna zarar vermesini engellemelisin. Bu temel görev ailelere düşüyor.

Bırakın çocuklar çocuk gibi büyüsünler, çocukluklarını yaşasınlar. Eylem çocukluğunu oyun sanmasın. Neden bu çocukların ömrü tehlikelerle, hapishanelerle, ölümlerin kıyısında geçsin? Elbirliği içinde mutlu edebiliriz tüm çocukları. Çünkü mutluluk onların gözlerinde çok daha anlamlı duruyor.

Hükümet “Taş atan çocuklar yasası” konusunda ciddi bir kararlılık gösteriyor. Tasarı TBMM Alt Komisyonuna havale edildi. Türkiye’nin geleceğini şekillendirecek bir konuya destek veren ve kafa yoran herkesi tebrik etmek gerekiyor.

Eylem çocukları yasasının düzenlenmei ile bir ülkenin çocukları ikinci kez doğacaklar, bu, ülkenin aydınlanmasını sağlayacak.

Bu yazı 22 Mart 2010 Pazartesi günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Omurgasız dış politika

2010-03-31T04:46:00.000-07:00

Türkiye uzun yıllardır güvenilir, kişilikli ve omurgalı bir dış politika yürütemediği için Ermeni Soykırımı iddiaları her geçen gün başımızı ağrıtmaya devam ediyor.

Eksik yanlarımızdan birisi de haklılığımızı Dünya kamuoyuna anlatamamak. Daha dün; Fransa, Ermeni Soykırımı yasa tasarısını kabul ettiğinde tüm Türkiye’de boykot havası esmişti. Tüm Fransız firmaları nasibini almıştı da ne oldu, ne değişti?

Sonrasında, İsviçre benzer bir tasarıya imza attı. Doğu Perinçek ve arkadaşları şiddetle protesto etmişti, yürüyüşler yapmıştı. İsviçre’ye girişi bile yasaklanmıştı, İsviçre’ye girerse hapse girecekti?

Her yıl tasarı tiyatrosu ABD Temsilciler Meclisinde sahneleniyor. Türkiye yine göstermelik tepkiler veriyor. Her yıl film başa sarılıyor. Tasarı geçecek mi? ABD Başkanı soykırım kelimesini kullanacak mı? İyi de Türk Dışişleri yetkilileri koca bir yıl kiminle görüşüyor, ne planlar hazırlıyor? Erişemedikleri ve ikna edemedikleri kişiler ve ülkeler için B planı hazırlıyorlar mı?

Savunma yapmak sadece “biz yapmadık” demek değildir! En güzel savunma karşı atak yapmaktır?

Kesin olan şu: Gün geçtikçe artan oranda dünya meclislerinde görüşülen ve kabul gören “Sözde Ermeni Soykırımı yasa tasarısı” sadece AKP hükümeti döneminde değil uzun yıllardır basiretsiz ve kendi gücünün farkına varmayan Türkiye hükümetlerinin eksikliğinden dolayı vitrinde sergileniyor.

Türkiye’nin karşı çıkmasına rağmen şimdiye kadar 22 ülkenin parlamentoları sözde “Ermeni Soykırımı” iddialarını tanıdı. Kıbrıs Rum Kesiminden tutunda, Müslüman müttefik ülkelerden! Lübnan’a, Güney Amerika ülkelerinden, 2000’li yıllarla birlikte neredeyse Avrupa’nın tamamına yayılmaya başlayan bir modadır bu.

Peki, bu moda yayılırken, TBMM’ de örneğin, Fransa’nın Cezayir katliamını tanıyan bir yasaya tanık oldunuz mu? Ya da Amerika’nın Kızılderili yerlilerini yok ediş hikâyelerinin yasalaştığını… Ankara’nın göbeğine Cezayir Soykırım Anıtı dikildiğini düşünsenize! Asıl Ermeniler, Türkleri katletti diyoruz ama doğru düzgün kaç anıtımız var bunu simgeleyen. Tarih kitaplarını güncellemenin zamanı gelmedi mi?

Dünyanın öbür ucundaki ülkelerin bu sözde tasarıyı kabul ederken “Arkadaş size ne oluyor?” efelenmesini, ya da Türkiye ile ilişkileri olan herhangi bir ülkeye sınırsız ambargo uygulandığını duydunuz mu?

Omurgasız, güçsüz ve günlük dış politikaları sayesinde bugünlere geldik. Tren yüksek bir sesle ilerliyor. Türkiye sadece susuyor. Duygusal tepkiler vermek artık hiçbir işe yaramıyor. Uluslar arası sahada asıl olan ülkelerin çıkarlarıdır. Bu yüzden hiçbir ülkenin güler yüzüne inanmamalıyız. Geleceğe yönelik doğru planlar yapmalı, akılcı ve bilimsel programları uygulamalıyız!

Tekrar etmekte fayda var: Türkiye’nin Amerika gibi sahte ve ikiyüzlü müttefiklere değil, omurgalı dış siyasete, güçlü bir iç ekonomiye, kötü günde yanında olabilecek gerçek dostlara ihtiyacı var.

Ne demiş büyük Atatürk, “Sahip olduğun kudret damarlarındaki asil kanda mevcuttur.” Kendimize güvenmenin zamanıdır şimdi. Haklılığımızı tüm Dünya’ya yüksek sesle haykırmanın zamanıdır şimdi!

ÇANAKKALE

Çanakkale savaşlarında tüm dünya gördü: Türkleri öldürmek kolay yenmek zordur. Şehitlerimizi saygıyla anıyoruz. Çanakkale Zaferimiz kutlu olsun.

Bu yazı 18 Mart 2010 Perşembe günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Çok önemli bir yazı

2010-03-17T04:20:00.000-07:00

Düşündüm de en iyisi bu...

En güzeli suya sabuna dokunmayan yazılar yazmak galiba. Yıllardır çok şey yazıp hiçbir şey söylemeyen “büyük” yazarlar gibi yapabilmek yani.

Gazetecilik imkânlarını kullanarak, gazetecilik yapmayanları, adının önüne yazar ekleyerek hiçbir şey yazmayanları örnek alabilmek. Her gece türlü düşünceler arasından sıyrılarak, “bu memleketi kim kurtarabilmiş ki, sen kurtaracaksın diyebilmek” mesela uyku öncesi...

Siyasetçilerin birbirine salladıkları salvoları görmezden gelmek. Yalanları, yanlışları, döneklikleri, itirafları, iftiraları yok saymak... Memleket hırsız dolmuş, tüyü bitmemiş yetim hakkından bahsedip, tüyü bitmemiş yetimin hakkını en çok onların yediğini görmezden gelmek.

Yediğim yemekleri, içtiğim içecekleri anlatmak, uzun uzun yazılarla. “Bana ne, işçinin durumundan, özelleştirmeden” diyebilmek, göz ardı edebilmek ezilmişleri. Yoksulu yok saymak mesela... Okyanus ötesinden gelen tehdit ve tehlikeleri komplo teorisyenlerinin işi diyerek hafife almak… İktidarın baskılarını özgürlük hareketi olarak yorumlamak mesela...

Memleket sorunları ile kafa yormaktansa, twitter maceralarını veya izlediğim bir filmi anlatmak, İnternet’te geyik yapmak. Hiçbir şey yazmadan bu işin kaymağını yiyenlerin olduğu bir yerde, ”neden yok yere canını sıkıyorsun Özden” diyebilmek.

Oh ne güzel...Kafa rahat!.

Demokrasiden, fikir özgürlüğünden bahsedenlerin kendilerine en ufak eleştiriyi bile kabullenmeden, tahammülsüzlükleri bir süreliğine görmezden gelebilir miyim bilmiyorum. Bu vatanı koşulsuz seviyorum. Yazmayı, paylaşmayı, fikir üretmeyi de öyle. Ama denemeliyim bunu. Hafifleyerek büyümeliyim.

Bu cennet vatanın üzerindeki sahtekârları, geçmişin kinini tutan utanmazları, her gün bir TV ekranında izlemek, bir gazete köşesinde görmek, kızılcık şurubu içmeme neden olsa da... Bundan sonra ne elimi kirletecek, ne de sabuna dokunacağım. Ellerimin kuru kalması için özel gayret sarf edeceğim.

Zor bunlar, yapabileceğim şeyler de değil. Yapamam da zaten, biliyorum; ama denemeliyim. Büyük yazarlar, büyük adamlar(!) nasıl yapıyorlarsa, ben de yapabilirim. Ben de büyük adam olabilirim! Normalleşme sürecine girmeliyim artık.

Bu yazı 15 Mart 2010 Pazartesi günü www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Amerika diye diye öleceğiz

2010-03-17T04:17:00.000-07:00

Geçtiğimiz günlerde ABD Temsilciler Meclisinde oylanan 1915 olayları ile ilgili yasa tasarısından sonra şapkamızı önümüze koyup düşünmenin zamanı çoktan geldi.

Hep kazananın Amerika olduğu tek taraflı bir aşk bizimkisi. Türkiye, ABD’yi her şeye rağmen sevebiliyorken, ABD hiç oralı olmuyor. Bizi ciddiye almıyor. O kadar körü körüne bir aşk ki bizimkisi mevcudiyetimizin garantisi dediğimiz Lozan Antlaşmasını bile imzalatamıyoruz. Ve buna sesimiz çık(a)mıyor.

Cumhuriyet döneminde çıkar dolu ilişkilerin sıklaştığını görüyoruz. 1950 yılında zor durumda kalan ABD askerine yardım amacıyla Kore’ye 4500 kişilik kolordu gönderiyoruz. 1000 civarı şehit verilmesine karşılık alınıyor ve ABD bu fedakarlığın karşılığı olarak Türkiye’nin NATO’ya dahil edilmesini sağlıyor. Marshall planı dahilinde eskimiş araç, gereç ve silahlarını da Türkiye’ye gönderir ki; eskilerle avunurken Türkiye, ABD kendi teknolojisini geliştirsin.

Kıbrıs dahil hiçbir savaşımıza destek olmamış tam tersi ambargo, boykot ve yaptırımlar uygulamış olmasına rağmen dostluğumuzdan vazgeçmemişiz. Haşhaş ekimini yasaklamış olsa da, ülkemizdeki darbelerin planlayıcı olsa da, iktidarımızı belirlese, içişlerimize karışsa da dost kalabilmişiz.

1980’de onların çocukları, başarıyı başkanlarına iletirlerken biz darbelerin ülkemizin geleceğinden götürdüğüne hayıflanıyorduk. Binlerce insanımızı hapishanelerde çürüttük. Bizimkiler kaybederken onların çocukları başarmışlardı.

1990’lı yılların başında Çekiç Güç, PKK terör örgütüne lojistik destek sağladığı kanıtlansa da bize zarar veren bu ilişkinin sonu getirilemedi, buna gerek duyulmadı. Yine 1990’lı yılların başında K.Irak’ta bir Kürt Devletinin varlığını kabul etti ABD. ABD’deki bazı enstitülerde Türkiye’nin bölünmüş haritalarının kullanılması tesadüf değildir.

2003 yılında 11 askerimiz Süleymaniye'de başlarına çuval geçirilerek gözaltına alınmış, küçük düşürülmüşüz ama dost kalmayı başarabilmişiz.

1915 Ermeni Katliam komedisi 1990 yılından beri düzenli olarak sahneleniyor ABD Senatosunda. Biz her yıl Senato’da onaylanır mı, Başkan “Soykırım” sözünü dile getirir mi tedirginliğindeyiz. Her yıl tekrarlanan bu komediye kökten çözüm getiremiyoruz.

Amerika’nın istediği yenidünya düzeni kurulduğu zaman, Senato’dan tasarı geçer ve ABD Başkanı Soykırım sözünü kullanır. O zamana kadar yılda bir gün hariç rahatız! Şaka bir yana, ABD ile dostluğumuz devam ettiği sürece bölünme korkusu paranoya olmayacak, ciddi bir tehdit olarak varlığını koruyacaktır.

Kürt ve Ermeni sorunlarının senaristi tek taraflı stratejik müttefikimiz Amerika ile dost kalmaya devam etmek "Stratejik bir hataya" devam etmektir. Köprüleri atamıyorsak ta oynayacak bir kartımız olmalı bu oyunda!

Emin olun, Kuzey Irak’ta kurulan kukla devlet tam olarak işlerlik kazanıp dünya’nın çoğu ülkesi tarafından tanındıktan sonra ABD, Türkiye aşkını bitirecektir. Çünkü Türkiye’ye ihtiyacı kalmayacaktır.

Bu yazı 11 Mart 2010 Perşembe tarihinde www.haber3.com sitesinde yayınlanmıştır.

Twitter ünlüleri

2010-03-17T04:15:00.001-07:00

Twitter Dünya’da yaygınlaştıktan sonra haliyle Türk kullanıcıları da bu gelişimden uzak duramazlardı. Nitekim öyle oldu.

Türkiye’de gün geçtikçe yaygınlaşan bir izlenme ve kullanım sıklığı söz konusu.

Türkiye’de twitter kullanıcılarının gerçek bir iletişim aracı gibi kullanıp kullanmadıkları sorusu doğru ve yerinde bir soru olabilir. Her insan daha çok kişiye ulaşmak ve fikirlerini daha çok insana ulaştırmak ister. Fakat Türkiye’de çoğu twitter kullanıcısı “ünlü” sadece ulaşmak istiyor.

Dertlerinin daha çok kişiyle iletişim kurmak değil, kendi fikirlerini daha çok insana ulaştırmak! Twitter kullanıcısı ünlülerin çoğu tanımadığı kullanıcılara cevap vermekten bile özenle uzak duruyorlar. Cevap vermek zorundalar mı? Elbette hayır.

Yine bu ünlüler mümkün olduğunca az kişiyi takip ediyorlar ki takip ettikleri ile takipçileri arasındaki fark büyük olsun. Twitter kullanarak insanlar gerçek kişiliklerini de öne çıkarıyorlar. Kimisi küfür ediyor kimisi edebiyat yapıyor. Kimisi şiir paylaşıyor, kimisi köşe yazısı.

Kimi insanlar kendini çok beğenmiş oluyorlar. Mesela sürekli görüştüğü ünlü birisi ile bir başka sıradan insan da görüşmeye başladığında “beni kullanarak bir yerlere gelmeye çalışıyorsun” suçlamasına maruz kalabiliyor insanlar. Oysa herkes twitter kullandıkça ünlü veya ünsüz başka insanların da kullandığını fark ediyor. Kimisi önce kimisi geç! Tek fark bu.

Mesela basın dünyasından twitter ünlüsü acar bir muhabir; twitter’daki takipçi sayısını artırmak için bir ünlüyü kafasına koyup ona markaj uyguluyordu. En sonunda ünlü kişi follow ediyor ve kurtuluyordu. Sistemi buydu!

Günlerden bir gün ünlü bir kadın gazeteciyi de markaj sonunda ikna etmiş ve kadın gazeteci “ettim gitti” diye mesaj atmıştı. Zaten takip ettiğim kadın gazeteciye ben de “ben de isterim” diye mesaj yazmıştım. Twitter ünlüsü acar muhabir “benim karizmamı kullanıyorsun” diyerek bana mesaj atmıştı ve beni engellemişti. Fark eder etmez ben de onu engelledimJ Kendine yedirememiş olsa gerek ki; özel mesaj yolu ile aleyhimde bayağı çaba sarf etti sağ olsun!

Başka bir örnek: Toplum tarafından rol model seçilmiş kimi ünlü insanlar ise sıradan olaylara karşı ürettiği fikirler ve yazdığı mesajlarla sevenlerinin kalbinde yara açıyorlar. Kimi ağzı bozuk gazeteciler Danıştay’a küfredip iki dakika sonra siliyorlar mesela.

Ben bunu mu sevmişim hayıflanması twitter’dan sonra Türkiye’ye hakim olmaya başladı. Belki twitter sayesinde insanlar kimi seveceğini daha kolay belirleyebilecek Gerçek hayattaki ünlülerle, twitter ünlüleri arasında fark belirginleşecek.
Ne dersiniz?

Kıssadan Hisse:
Twitter kullanımı ünlüleri deşifre ederken yeni ünlüler yaratıyor
Twitter sosyal medyaya yeni bir kapı açıyor.
Twitter sayesinde gerçek kişilikler ön plana çıkıyor.
Twitter sayesinde yeni dostluklar ediniliyor.
Twitter hayatımızda önemli bir yer kaplamaya devam ediyor.

Bu yazı 16 Mart Salı günü twhaber.com sitesinde yayınlanmıştır.

İletişimin gücü

2010-03-17T04:13:00.001-07:00

İnsanlar yıllar boyu farklı iletişim araçlarını kullanmışlar.

Önce yazıyı bulmuşlar. Sonra taşlara yazılan yazılarla anlaşmışlar. Matbaalar bulunmuş. Günün koşullarına uygun tesisler kurulmuş.

İnsanlar gazete haberlerini okuyabilmek adına gemileri beklemişler. Malum, haftalar süren bekleyişlerden sonra haberleri öğrenebilmişler.

Matbaalar yaygınlaşmış, gazeteler icat edilmiş. Telefonlar, çağrı cihazlar, telefonlar ve fakslar...Ardından İnternet dönemindeyiz. Her dönem farklı iletişim kaynakları kullanılmış.

Günlerce postacı yolu bekleyen insanoğlu, şimdilerde e-posta yolu gözlüyor. Türkiye teknoloji ile her zaman en son tanışan bir ülke.

Matbaa bile farklı grupların engellemesi ile uzun yıllar sonra Türklerin kullanımına sunuldu.

Geri bırakılmış ülkelerin kaderidir bu. Türkiye de bu kaderi yaşıyor.

İnternet Dünya’da 60’lı yıllarda kullanılmaya başlandı. 70’li yıllarda askeri alanda iletişimi sağlamak amacıyla Amerika’da e-posta kullanımı başladı.

Türkiye’de İnternet kullanımı 1994 yılında başladı. İlk kullanan kurum ODTÜ.

Gazeteler, dergiler haber siteleri İnternet aracılığı ile tek tuşa dokunarak geliyor önümüze.

İletişim her alanda gelişiyor. Dünya, İnternet’i sadece iletişimin bir aracı olarak kullanmıyor. Sosyal medyanın en önemli aygıtı İnternet. Dünya’daki İnternet kullanıcıları Facebook, Friend Feed ve Twitter gibi sitelerle “sosyalleşiyor", haberleşiyor.

Bu siteler sosyalleşme siteleri ama insanlar evin diğer odalarındaki insanlarla bile iletişimi kesiyor!

Türkiye geç tanıştığı teknoloji ve iletişimin gücünü yine yanlış kullanıyor. Bilgisayar başında saatlerini geçiren Türk kullanıcıların önemli bir kesimi sadece “chat” yaparak öldürüyor zamanını.

Facebook’ta sanal tarım üretimi yapıyor. Doğal olarak geç tanıdığı bir önemli iletişim aracını kişisel gelişimden uzak kullanmaya devam ediyor.

Oysa iletişimin gücünün fark edebilseler, yepyeni ufuklara yelken açılacak.

Ama Türkiye kullanıcısı ya porno izliyor, ya sanal oyun kurbanı.

Ya sadece video paylaşıyor, ya zaten yayınlanan köşe yazısını başkalarına “forward”lıyor.

Hiç yoktan iyidir mi diyorsunuz.

Oysa dünya iletişim ile neler yapıyor?

Girin İnternet’e bir bakın!

Bu yazı 01 Mart 2010 Pazartesi günü www.twhaber.com sitesinde yayınlanmıştır.

Medyada kırılma noktası

2010-03-17T04:06:00.000-07:00

Yazdığım tüm yazılarda mümkün olduğunca Türkçe kelimelere sadık kalmaya çalıştım.

Köküne kadar ulusalcı köşe yazarları “basın” kelimesi yerine “medya” kelimesini tercih ederken naçizane ben, Türkçe hatırına basın demeye çalıştım. Ama sosyal medya ifadesi karşısında yenildiğimi itiraf etmeliyim.

Bu yenilgiyi bu yazı ile açıklıyor ve medya kelimesini ilk kez burada kullanıyorum.

Uzun zamandır süregelen bir tartışma var Türkiye’de. Ve hatta dünyada! Sonucu milyonları etkileyecek belki de! Soru şu: geleneksel basın sosyal medya karşısında yenilecek mi?

Eskiden yazılı veya görsel basın terimleri kullanılırdı ülkemizde. Şimdi ağırlık medyayı tercih ediyor. Medya yazılı ve görsel basının daha geniş ve homojen hali. Artık her kurum, kuruluş kendisini İnternet sitesi aracılığı ile ifade ediyor. Televizyonlar, radyolar İnternet’ten canlı yayın yapıyorlar.

Belki bir mesleğin bitiminin ilanı oldu ama; e-postalar, günlerce beklenen postacının ve postaların yolunu kısalttı.

Büyük holdinglerde, çok kalabalık kadrolarca üretilen günlük haberler artık çok kısıtlı bir imkanla ve dar kadrolarla bir bilgisayar ve küçük bir ortamda milyonlara ulaştırılabiliyor.

İnsanlar yeni haberler için ertesi günü beklemiyor.

Gazeteyi basılı kağıttan okumak ben dahil birçokları için vazgeçilmez bir keyif. Ama haberin sıcak olanı tercih ediliyor. Üstelik sadece okumuyorsunuz.

Ekranınızdaki bir habere yorum yaparak milyonlarca başka kişiye kendi düşüncelerinizi ulaştırabiliyorsunuz. Kendi blog sayfanızı oluşturarak kendinizi çok daha rahat ifade etme şansınız var.

Basılı gazetelerde köşe yazarı olmak birilerinin desteği ile, el vermesiyle olabilen bir şey. Oysa İnternet aracılığı ile yaygınlaşan haber sitelerinde köşe yazarı olabilmek gazete köşe yazarı olabilmek kadar zor değil.

Medya da bir kırılma yaşanacağı çok belli. Yazılı basın bundan en fazla etkilenecek alanıdır. Ama buna rağmen geleneksel basının biteceği öngörüsüne katılmıyorum.

Basın, medya haline gelse bile...

Dost kuvvetlerin ittifakı uzun yıllar sürecek.

Sonrası, kahinlerin işi!

Bu yazı 24 Şubat 2010 Çarşamba günü www.twhaber.com sitesinde yayınlanmıştır.

Yok ile var arası kadınlar

2010-03-17T04:05:00.000-07:00

Tüm dünya’da 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü olarak kutlanıyor!

Kafasına takacağı türbanı bile erkeklerin tartıştığı kadınların günüdür 8 Mart.

Aile sofrasında öküzden sonra gelen kadınların günü, Berdel edilen kadınların, genç yaşta evlendirilen kadınların, Zinaların baş aktörü yapılan, kimi bölgelerde miras hakkı bile olmayan...

Kadının adının bile anılmadığı bir toplumda var olma mücadelesi yapan,
21.yy’a gelmemize rağmen acımasız törelere kurban verdiğimiz kadınlarımızın günüdür 8 Mart.
Kutlu olsun.

Hem evde, hem dışarıda ekmek mücadelesi yapan, savaşta cephe gerisinin önemli bir askeri, Atatürk verene kadar oy hakkı bile olmayan kadınların günüdür 8 Mart…
Kutlu olsun.

Erken yaşta anne yapılan, okumasına izin verilmeyen, okuyanların, doktor olabildiği, mimar, mühendis, hemşire, hakim, avukat, öğretmen olabildiği bir ülkede milletvekili olması için kota verilen bir ülkenin kadınları bizim kadınlarımız.

Temizliklerin başrollerindeki, yemek ve çocuk bakımı denince ilk akla gelen kadınlarımız…
Hepimizin kız kardeşi, annesi, teyzesi, halası, eşi, sevgilisi…
Çocuklarımızın ilk öğretmeni kadınlarımız…
Hayatımızın ağır ama ücretsiz işçileri bizim kadınlarımız…

Her şeye rağmen sevilmeyi hak eden, bizlere baba olma gibi müthiş bir duyguyu tattıran,

Namusumuz, uğrunda cinayetler işlenen, güler yüzlerin en çok yakıştığı, evimizin önemli renklerini bizlere sunan, erkeklerin yönettiği bir dünya’nın en değerli varlığı,
Hayatımızın anlamını, ömrümüzün neşesini bizlere armağan eden kadınlarımız…
Analarımız…

Kadınlarımızın günüdür 8 Mart…

Gözümüzün önündeyken görmezden geldiğimiz,
Yok ile var arasındaki kadınlar...
Bayramınız kutlu olsun.

Bu yazı 08 Mart 2010 Pazartesi günü www.haber3.com sitesinde yayınlandı

28 Şubat tamam, 12 Eylül’ün intikamını kim alacak

2010-03-17T04:03:00.000-07:00

Son dönemde yaşanan olaylarla ilgili toplumda oluşan kanaat siyasal iktidar 28 Şubat’ın öcünü alıyor şeklinde. Nitekim yandaş kalemlerin yazıları ve ayrıca Cemil Çiçek ve Bülent Arınç’ın “1000 yıl sürecek diyorlardı, 10 yıl bile sürmedi” tarzı açıklamaları bu kanaati kuvvetlendiriyor.

28 Şubat süreci bu ülkede bir kesime “balyoz” etkisi yaratmıştır. Bu kesin. Yaşadığımız dönem, yasakların, baskıların ve darbelerin tedavülden kalktığı bir dönemdir. Ama silahsız bir darbe olan 28 Şubat öncesi özellikle bazı siyasilerin demeç ve tavırları da bir başka grubu etkisi ve baskısı altına almadı mı? Tehdit etmedi mi? Herkesin istediğini söyleme ve yapma özgürlüğü olmadığını kim, kime, nasıl anlatabilir?

Resmen devrimden bahseden “kanlı mı olacak kansız mı olacak” sorusu neden kimse tarafından eleştirilmiyor? Veya türban yasağı 28 Şubat ile başladı diyenler, neden “rektörler türbanlı kızlara selam duracak” diyenleri eleştirmiyor?

Demokratlık her şeyden önce tarafsız düşünmeyi gerektirir.

Net olarak söylemeliyim: Eğer şimdiki iktidar veya başkaları darbelere karşıysa ve toplumda oluşan genel kanaat gibi bugün 28 Şubat’ın intikamı alınıyorsa, neden intikam almaya 12 Eylül ile başlanmıyor?

12 Eylül bu ülkenin geleceğini yok eden, karmaşık ilişkilerle neticelendirilmiş ve ABD planları ile uygulamaya konmuş bir tertip değil mi? 12 Eylül zindanlarında ezilenler, işkencelerden geçenler, yıllarını soğuk duvarlara bırakanlar bu ülkenin evlatları değiller miydi?

Ya idam edilenler... Gencecik ömürlerini hapishanelerde yitirenler. Gözaltılarda kaybolanlar, faili meçhuller.

Bir halk siyasetten soğutulduysa, köklü kurumlar kapatıldıysa bunun açtığı yarayı ne kapatır? Yeşil sermaye ve yeşil siyaset en çok 12 Eylül’den destek almadı mı? Bunu inkar edebiliyor musunuz? Soğuksu demokratları, sosyal faşistler bu yüzden 12 Eylül ile hesaplaşmayı tercih etmezler.

Kimse gereksiz ve basit eleştirilerle bana yüklenmeye kalkmasın. 28 Şubat’ı savunuyor değilim. Her zaman ve her türlü darbeye hayır diyorum. Her türlü darbe veya teşebbüsüne hukuk cevap vermelidir. Benim söylemeye çalıştığım şey, bugün 28 Şubat’ı yapanlara söylemediğini bırakmayan kimi sahte demokratların ikircikli hallerini göstermektir.

Kana kan intikam diyenlerden değilim. Zaten yaşlanmış olan 12 Eylül Generaline cezasını kendi kaderi verecektir. Fakat 12 Eylül anayasası hala uygulamadayken, sokaklarda, caddelerde hala Kenan Evren adı duruyorken ve 12 Eylül zihniyeti bu ülkede hala etkisini gösteriyorken bu ülke karanlık geçmişinden arınamaz.

Ve kimse 12 Eylül’ün açtığı yaraları kapatmıyorsa, darbecileri koruyan geçici 15.madde yürürlükten kaldırmıyorsa, darbelerin kötülüğünden bahsetmesin.
Ahkam kesmesin!

Bu yazı 04 Mart 2010 Perşembe günü www.haber3.com sitesinde yayınlandı

Haber3.com yazı arşivi - 1

2010-03-10T03:54:00.000-08:00

08 Mart 2010 Pazartesi - Yok ile var arası kadınlar
04 Mart 2010 Perşembe - 28 Şubat tamam, 12 Eylül’ün intikamını kim alacak?
01 Mart 2010 Pazartesi - Bu gidiş gidiş değil
25 Şubat 2010 Perşembe - Taş atan çocuklar trajedisi
22 Şubat 2010 Pazartesi - Silahlı Cemaat olur mu?
18 Şubat 2010 Perşembe - Yeter yahu!
15 Şubat 2010 Pazartesi - En Doğru Anket Hangisi Biliyor musunuz?
11 Şubat 2010 Perşembe - İnsanlar, hayvanlar ve aynadaki düşman
08 Şubat 2010 Pazartesi - Sarıgül
04 Şubat 2010 Perşembe - Türkiye’de sol ne zaman öldü?
01 Şubat 2010 Pazartesi - Taraf, Balyoz ve Akıl Tutulması
28 Ocak 2010 Perşembe - Hayırlı bir iş: Twestival
25 Ocak 2010 Pazartesi - 17 Yıllık Namus Borcu
21 Ocak 2010 Perşembe - Gazeteci katiline gazeteci ilgisi
18 Ocak 2010 Pazartesi - Ölüm Fakirin Gölgesidir
14 Ocak 2010 Perşembe - İsrail ile Sevgisiz Birlikteliğin Sonu
11 Ocak 2010 Pazartesi - Kürtlere ev verilmez mi?
07 Ocak 2010 Perşembe - Köşe yazarları ne zaman emekli olur?
04 Ocak 2010 Pazartesi - Yaşanabilir Olsun Hayat !
31 Aralık 2009 Perşembe - Çukurambar'dan Kozmik Oda'ya
28 Aralık 2009 Pazartesi - İntiharlar, Onur ve Onursuzluk
24 Aralık 2009 Perşembe - Subaylar neden intihar ediyor?
21 Aralık 2009 Pazartesi - DTP'nin gerçek lideri kim (di)?
17 Aralık 2009 Perşembe - Barışa evet provokasyona hayır
14 Aralık 2009 Pazartesi - DTP'nin suçu
10 Aralık 2009 Perşembe - DTP'nin ateşle imtihanı
07 Aralık 2009 Pazartesi - Yozlaşma devrinin sonbaharındayız
03 Aralık 2009 Perşembe - Temel sorun katsayı değil
30 Kasım 2009 Pazartesi - İslam'ın emri, İslami kurallara göre olmalı
26 Kasım 2009 Perşembe - Sosyal Demokratlar Çıldırmış Olmalı
23 Kasım 2009 Pazartesi - Aleviler tuzağa düşmemeli
19 Kasım 2009 Perşembe - CHP'ye en büyük darbe
16 Kasım 2009 Pazartesi - Bu dünyaya çocuk getirmek
12 Kasım 2009 Perşembe - GDO için ilk yapılması gereken...
10 Kasım 2009 Salı - Ata'ya Son Mektup
05 Kasım 2009 Perşembe - Asıl sen utan öğretmen!
03 Kasım 2009 Salı - Domuz yok, gribi var!
31 Ekim 2009 Cumartesi -Ahmet Altan'ın yanılgısı ve Ercan Saatçi
29 Ekim 2009 Perşembe-29 Ekim'i Anlayabilmek
23 Ekim 2009 Cuma - Bu Neyin Zaferidir?
21 Ekim 2009 Çarşamba - Teslim törenleri ve beklenen barış
19 Ekim 2009 Pazartesi - Teknoloji tapınma ayinleri
16 Ekim 2009 Cuma - Dün düşmandık, bugün canciğer
14 Ekim 2009 Çarşamba - Nedir bu çocukların çektikleri
07 Ekim 2009 Çarşamba - Tehlike var... İstanbul'u dağıtın
01 Ekim 2009 Perşembe - Cemaatlerin kucağına itilen gençler
29 Eylül 2009 Salı -Adında Atatürk var ise yıkın!
26 Eylül 2009 Cumartesi -Devlet okulu gerçekten parasız mı?
23 Eylül 2009 Çarşamba - Televizyonlar ne işe yarar!
17 Eylül 2009 Perşembe - Bir babayı delirtirken diğerine üzülmek
15 Eylül 2009 Salı - Nesli tüketilen dinozorlar ve 12 Eylül
14 Eylül 2009 Pazartesi- Kafa aynı kafa